วันต่อมา เวลาห้าโมงเย็น ที่ทางเข้าโรงแรมเชอราตัน
งานแต่งงานของเจียงหนานหนาน คุณหนูผู้สูงส่งของตระกูลเจียงถูกจัดขึ้นตามกำหนด
รถยนต์หรูหรามารวมตัวกันอยู่ในงานแต่งงานแห่งนี้ แขกผู้มีเกียรติทุกคนแต่งกายด้วยชุดพิธีการ ชุดราตรีที่สวยงดงาม
เนื่องจากตระกูลเจียงเป็นตระกูลระดับพันล้านในเมืองจิ่วเจียง ผู้ที่มีหน้ามีตาทุกคนในเมืองจิ่วเจียงจึงได้รับคำเชิญให้มาร่วมงานครั้งนี้ด้วย
เจียงเชียนหนิงจอดรถไว้ที่ลานจอดรถ แล้วก็เดินเข้าไปในล็อบบี้ของโรงแรมเพียงลำพัง
ที่ห้องโถงชั้นหนึ่ง เวลานี้สมาชิกของตระกูลเจียงได้มารวมตัวกันเป็นจำนวนมาก
เธอมองไปที่คุณนายเจียง แล้วก็เรียกขึ้นว่าคุณย่า จากนั้นก็เรียกเจียงเจียนกั๋วว่าคุณพ่อและเสิ่นถิงว่าคุณแม่
คุณนายเจียงมีลูกชายสองคน คนโตคือเจียงเจียนจวิน ส่วนคนที่สองคือเจียงเจียนกั๋ว
ตระกูลเจียงนับว่าเป็นตระกูลที่มีลูกหลานค่อนข้างเยอะ เจียงเจียนกั๋วให้กำเนิดลูกสาวออกมาคนหนึ่ง ชื่อว่าเจียงเชียนหนิง
ส่วนเจียงเจียนจวินให้กำเนิดลูกออกมาสองคน ซึ่งก็คือเจียงหนานหนานที่เป็นลูกสาวคนเล็ก และเจียงเทียนจงที่เป็นลูกชายคนโต
วันนี้เป็นงานแต่งงานของลูกสาวเจียงหนานหนาน ซึ่งก็คือเจียงเจียนจวินนั่นเอง
เมื่อเห็นเจียงเชียนหนิงเข้ามาคนเดียว ลุงเจียงเจียนจวินจึงตะโกนถามขึ้นมาทันทีว่า “แล้วหลินเทียนล่ะ？ ให้เขาจอดรถให้พวกแขกรับเชิญด้วยนะ หลังจากจอดรถเสร็จแล้วก็ให้เขารีบเข้าไปในห้องโถงใหญ่ จะได้ไปจัดโต๊ะกับพวกบริกร！ ถ้าทำงานแต่งงานของลูกสาวฉันล่าช้า ฉันจะฆ่ามันทิ้งซะ！”
หน้าตาของเจียงเชียนหนิงบูดบึ้งขึ้นมาทันที เธออ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่สักพักก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “วันนี้หลินเทียนไม่ได้มาหรอกค่ะ”
ทันทีที่เธอพูดออกมาแบบนี้ ใบหน้าของคุณนายเจียงที่กำลังยิ้มแย้มแจ่มใสก็หม่องหม่นลงทันที ถามด้วยความโมโหว่า
“ถ้าเขาไม่มา แล้วใครจะทำงานที่ทั้งเหนื่อยแล้วก็สกปรกเหล่านี้ล่ะ？ เขาเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านนะ อยู่ฟรีกินฟรีในตระกูลของพวกเรามาตั้งสามปี แล้วเขามีสิทธิ์อะไรที่จะไม่มาฮะ！ เชียนหนิง เธอโทรไปหาไอ้เศษสวะนั่นเลยนะ บอกให้เขาถ่อมาเดี๋ยวนี้เลย！”
เจียงเชียนหนิงจนใจ เธอจึงจำต้องหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วก็เริ่มกดหมายเลขของหลินเทียนโทรออกไป
หลังจากนั้นไม่นาน เสียงอันเย็นชาของหลินเทียนก็ดังขึ้นมา “มีธุระอะไร？”
“คุณรีบมาที่โรงแรมตอนนี้เลยนะ คุณย่าอยากให้คุณมาช่วยโรงแรมจัดจาน！”
“จัดจานงั้นเหรอ？ เหอะ ๆ เจียงเชียนหนิง ผมได้มอบหมายให้ทนายความยื่นฟ้องหย่ากับคุณไปแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมาสั่งอะไรผมได้อีก！” หลังจากพูดจบ หลินเทียนก็ตัดสายทันที
สีหน้าของเจียงเชียนหนิงดูน้อยใจมาก เธอพูดขึ้นว่า “คุณย่าคะ หลินเทียนไม่มาค่ะ”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น คุณนายเจียงก็ยกไม้เท้าขึ้นมา ด่าทอสาปแช่งยกใหญ่ “กล้าดียังไง มันกล้าดียังไงฮะ！”
“หลินเทียนเป็นเพียงลูกเขยที่แต่งเข้ามา มันต่ำต้อยอย่างกับหมา นี่มันกล้าดียังไงถึงไม่เชื่อฟังคำสั่งของฉันฮะ！”
เสียงของคุณนายเจียงดังก้องไปทั่วทั้งห้องโถง
ฟางจืออางที่เพิ่งเข้ามา พอได้ยินก็รีบเดินเข้าไปใกล้
เขาถามด้วยความประหลาดใจว่า “คุณนายเจียง ใครกันที่ทำให้คุณโกรธมากถึงขนาดนี้？”
เจียงเชียนหนิงจึงเอ่ยปากเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา แต่เธอกลับเล่าในมุมที่ตัวเองบริสุทธิ์ผุดผ่อง แล้วก็โยนความผิดทั้งหมดไปที่หลินเทียน
เมื่อฟางจืออางได้ยินเช่นนั้น มุมปากของเขาก็ยกขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ชั่วร้าย
เขากำลังปวดหัวอยู่ว่าจะไม่สามารถหาวิธีทำให้สองคนนี้เลิกกันได้
แล้วฟางจืออางก็พูดมาว่า “คุณนายเจียง ผมสงสัยว่าหลินเทียนอาจจะนอกใจ！”
“ตอนที่ผมพักอยู่ในโรงแรมเมื่อวานนี้ ผมเห็นเขาเดินโอบไหล่ผู้หญิงคนหนึ่งออกมาจากห้องพักในโรงแรม”
“หลินเทียนกับผู้หญิงคนนั้นไม่เพียงแค่พูดคุยและหัวเราะต่อกระซิกกันเท่านั้นนะ แต่ยังจูบกันอีกด้วย”
“อะไรนะ？ ！” คุณนายเจียงวางไม้เท้าในมือลงกับพื้นอย่างแรง แล้วก็พูดขึ้นมาอย่างโกรธเคืองว่า “ก็แค่ลูกเขยแต่งเข้าที่ไร้ค่าคนหนึ่ง มันมีสิทธิ์อะไรมานอกใจ ไอ้สารเลว！ น่าขายหน้าตระกูลเจียงจริง ๆ！”
คุณนายเจียงไม่ได้รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเจียงเชียนหนิงและฟางจืออางเลย บวกกับพฤติกรรมที่ผิดปกติไปของหลินเทียน
จึงทำให้เธอเชื่อคำพูดของฟางจืออางไปโดยปริยาย
สีหน้าของคุณนายเจียงดูมืดครึ้มมาก แล้วก็โมโหเดือดดาลว่า “เจียงเทียนจง นายต้องไปลากตัวคนสารเลวอย่างหลินเทียนกลับมาหาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ฉันจะใช้กฏในครอบครัวจัดการกับมัน！”
