ลู่ซิงหลานค่อยๆ เงยหน้าขึ้นและสบเข้ากับดวงตาที่คมกริบและล้ำลึกคู่หนึ่ง
ในค่ำคืนที่ฝนพรำ แสงไฟจากข้างถนนดูสลัวลงไปถนัดตา ลี่จิ่งเหยียนยืนย้อนแสงอยู่ตรงนั้น ร่างกายที่สง่างามและสูงใหญ่ของเขาเต็มไปด้วยแรงกดดัน ที่ทำเอาใครก็ตามที่มองเห็นต้องรู้สึกประหม่า
ด้านหลังของเขาคือรถหรูขบวนยาวที่จอดโดดเด่นอยู่กลางถนน จนดึงดูดสายตาของผู้คนจำนวนมาก
เหล่าผู้ช่วยที่แต่งตัวเนี้ยบยืนกางร่มให้เขาอย่างเงียบๆ อยู่ทั้งสองฝั่ง
ในขณะที่ร่มของเขาเองกลับถูกกางให้กับลู่ซิงหลานเพียงผู้เดียว
ลี่จิ่งเหยียนโน้มตัวลงมา เมื่อเห็นเช่นนั้นลู่ซิงหลานก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาถอดแว่นตาสีดำหนาเตอะของเธอออก เบื้องหน้าของเขาเผยให้เห็นดวงตาคู่งามที่เปล่งประกาย
เขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่ดูเหมือนกวางน้อยที่หวาดหวั่น ก่อนจะพูดออกมาด้วยความหมายที่ลึกซึ้งว่า “ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ลู่ซิงหลาน ทำไมคุณถึงได้อยู่ในสภาพทุลักทุเลขนาดนี้ล่ะ”
“สองปีมานี้อาการคลั่งรักของคุณหายดีแล้วหรือยัง？ ได้สติที่เสียไปกลับคืนมาหรือยัง？”
ยิ่งเขาพูดแต่ละคำ ดวงตาของลู่ซิงหลานก็ยิ่งแดงก่ำมากขึ้นเรื่อยๆ ความพยายามที่จะเข้มแข็งทั้งหมดถูกทำลายลงด้วยคำพูดที่เสียดแทงใจของเขา
เธอตั้งท่าจะพูดบางอย่าง แต่ในชั่วพริบตาต่อมา ท่ามกลางสายตาของทุกคน ลี่จิ่งเหยียนกลับอุ้มเธอขึ้นอย่างกะทันหัน คุ้มกันเธอจากพายุฝนทั้งปวง
ลี่จิ่งเหยียนอุ้มลู่ซิงหลานไปที่รถมายบัคคันสีดำสนิทที่จอดอยู่ริมถนน บอดี้การ์ดทั้งสองข้างเปิดทางให้พวกเขาทั้งสองคนอย่างรู้หน้าที่
เสียงที่วุ่นวายก่อนหน้านี้แทบจะหายไปจนหมดสิ้น
ทุกคนยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างเหม่อลอย มองดูแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไปด้วยความเหลือเชื่อ
…
ภายในรถ นิ้วเรียวของลู่ซิงหลานกำชายกระโปรงที่เปื้อนคราบน้ำสกปรกของเธอเอาไว้แน่น
เธอก้มหน้าลงแล้วพูดว่า “ลี่จิ่งเหยียน ทำไมคุณถึงต้องกลับมาตอนนี้ด้วย？”
ทำไมถึงต้องเป็นตอนที่เธออยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ที่สุดด้วย
เมื่อได้ยินดังนั้น ลี่จิ่งเหยียนก็ใช้มือข้างหนึ่งเชยคางของเธอเพื่อบังคับให้เงยหน้าขึ้น “แน่นอนว่าต้องกลับมาดูว่าผู้หญิงที่ผมเกลียดที่สุดเป็นยังไงบ้าง”
“ลู่ซิงหลาน ยังจำได้ไหมว่าเมื่อเจ็ดปีที่แล้วผมพูดอะไรไว้？”
เธอจำได้แน่นอน
ลี่จิ่งเหยียนคือบุตรชายที่ตระกูลลี่ภาคภูมิใจที่สุด แล้วก็เป็นคู่ปรับในวัยเด็กของเธอด้วย
การพบกันครั้งสุดท้ายของพวกเขาคืออยู่ที่สนามบินของเมืองหลวงเมื่อเจ็ดปีก่อน คำกล่าวลาก่อนการเดินทาง กลับบานปลายกลายเป็นการโต้เถียงที่รุนแรงที่สุดในชีวิตของพวกเขา
ลี่จิ่งเหยียนดูถูกความพยายามที่จะเอาใจตระกูลลู่และความดื้อดึงที่จะปกป้องฮั่วสุยหยวนของเธอ ส่วนเธอก็ไม่พอใจในความเย่อหยิ่งและความอคติของเขา เขามักจะชอบจู้จี้กับคนรอบข้างของเธอเสมอ
ลี่จิ่งเหยียนเคยเตือนเธอตั้งนานแล้วว่า การหลับหูหลับตาเอาใจคนในครอบครัวที่ไม่ได้ทำดีกับเธอ สุดท้ายแล้วก็มีแต่จะสูญเปล่าเท่านั้น
แต่เธอกลับคิดอย่างใสซื่อว่า ถึงตอนนี้คนในครอบครัวจะไม่ชอบเธอก็ไม่เป็นไร ขอแค่เธอพยายามให้มากขึ้นและทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวนี้อย่างเต็มที่ สักวันหนึ่งพวกเขาจะต้องยอมรับเธอ
พวกเขาต้องการให้เธอแต่งงานกับฮั่วสุยหยวน เธอก็ยอมแต่ง บรรดาพี่ชายของเธอต่างกลัวว่าเธอจะแย่งอำนาจ เธอจึงแกล้งทำเป็นโง่ ทำตัวเป็นคนธรรมดาที่ไม่โดดเด่น แต่ลับหลังเธอก็ยังคงแอบช่วยจัดการคู่แข่งทางธุรกิจให้กับตระกูลลู่และตระกูลฮั่ว ปกป้องและคุ้มครองพวกเขามาโดยตลอด
เมื่อเห็นน้ำตาอุ่นๆ ของเธอหยดลงบนก้านนิ้วที่เต็มไปด้วยข้อกระดูกของเขา สีหน้าที่สงบนิ่งมาตลอดของลี่จิ่งเหยียนก็เริ่มไหวหวั่น และในที่สุดเขาก็ปล่อยมือออก
ลู่ซิงหลานพูดด้วยเสียงแหบพร่า “ลี่จิ่งเหยียน… คุณพูดถูก พวกเขามีแต่รังแกฉันทั้งนั้น”
“ลู่ซิงหลานคนนั้นที่ทุ่มเทอย่างเต็มที่อยู่ฝ่ายเดียวตลอดกว่ายี่สิบปีที่ผ่านมา ก็เป็นแค่…คนโง่คนหนึ่งจริงๆ ”
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหน ลี่จิ่งเหยียนถึงได้เอ่ยปากขึ้นมาว่า “ไม่ใช่คุณที่โง่หรอก แต่เป็นพวกเขาต่างหากที่ไม่เห็นคุณค่า”
แต่คนที่อยู่ข้างๆ กันกลับเงียบไปนาน
พอเขาหันกลับไปดู ก็ถึงได้พบว่าลู่ซิงหลานหลับไปอย่างไม่รู้ตัว
ตกดึก จู่ๆ ลู่ซิงหลานก็มีไข้ขึ้นสูง
หมอไรซ์ผู้โชคร้ายถูกลี่จิ่งเหยียนโทรตามให้ลุกจากเตียงที่แสนสบาย เขารีบเตรียมอุปกรณ์ครบครันมาดูแลคุณชาย
หมอไรซ์เป็นหมอประจำตระกูลของลี่จิ่งเหยียน มีประสบการณ์ในการวินิจฉัยและรักษาโรคอย่างโชกโชน หลังจากทำการรักษาเสร็จสิ้น เขาก็ได้แต่ถอนหายใจ และมองไปยังใบหน้าของลู่ซิงหลานที่ซีดเซียวอยู่บนเตียง
