ในโรงพยาบาล
บรรยากาศกดดันจนแทบจะแข็งอยู่แล้ว
เนื่องจากเรื่องที่เอะอะเมื่อครู่ ทุกคนเลยต้องแบกรับความโกรธของยู่จินเฉิน
หมอเจ้าของไข้ของเสิ่นเมิ่งหนิงนั้นยิ่งตัวสั่นมากยิ่งขึ้น
“ไตวายงั้นเหรอ ต้องผ่าตัดปลูกถ่ายไตไม่ใช่เหรอ”
เขาโยนผลการวินิจฉัยลงบนพื้น และพูดอย่างเย็นชาว่า “เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่”
หมอเหงื่อออกมาก เขาลังเลอยู่นานและไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไม
ยู่จินเฉินยื่นคำขาดโดยตรง
“ในเมื่อแม้แต่แผลแบบนี้ก็วินิจฉัยผิดพลาด จากนี้ไปก็ไม่ต้องทำงานนี้อีก！”
หมอตัวสั่นด้วยความตกใจ เขารู้ว่า นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ถ้ายู่จินเฉินพูดออกมาแบบนี้แล้ว เขาจะไม่สามารถหางานที่โรงพยาบาลไหนได้อีก
เขาตัวสั่นและบอกความจริง
“คุณยู่ครับ คุณหนูเสิ่นเป็นคนสั่งให้ผมทำแบบนี้... ผมไม่กล้าอีกแล้ว ได้โปรดให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะครับ...”
“ไสหัวไปซะ！”
บอดี้การ์ดรีบพาหมอออกไปทันที
ยู่จินเฉินหันหน้ากลับมาอย่างเย็นชาและมองหน้าซีดเผือดของเสิ่นเมิ่งหนิง แววตาของเขาฉายแววผิดหวัง “เธอเป็นคนทำจริง ๆ งั้นสินะ”
เสิ่นเมิ่งหนิงตัวสั่นไปทั้งตัวและพูดออกมาด้วยความตื่นตระหนก “จินเฉิน ฉันไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้นนะคะ เจียงซุ่ยเห็นว่าคุณดีกับฉันเลยจงใจหาเรื่องฉัน ฉัน... ฉันก็แค่อยากจะสอนบทเรียนให้เธอ...”
“พอได้แล้ว！” ยู่จินเฉินไม่ต้องการฟังอีกต่อไป “ใช้การผ่าตัดปลูกถ่ายไตในการสั่งสอนบทเรียนงั้นเหรอ เสิ่นเมิ่งหนิง ฉันคงจะตามใจเธอมากเกินไปแล้วงั้นสินะ！”
พอเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก เสิ่นเมิ่งหนิงก็ร้องไห้และขอร้องขึ้นมา
“จินเฉิน ฉันผิดไปแล้วค่ะ！ ฉันแค่รู้สึกกลัว ต้วนเฉินตายแล้ว ฉันไร้ที่พึ่ง ร่างกายของฉันก็รักษาไม่หายสักที ฉันกลัวว่า พอคุณแต่งงานแล้วจะไม่สนใจฉันอีก... ครั้งนี้คุณช่วยยกโทษให้ฉันได้ไหมคะ”
พอเห็นเสิ่นเมิ่งหนิงน้ำตาไหลพราก ยู่จินเฉินก็ค่อย ๆ ลดน้ำเสียงลง
“ฉันรับปากกับต้วนเฉินแล้วว่าจะดูแลเธอ ฉันก็จะทำให้ได้ตามที่พูด”
พอเสิ่นเมิ่งหนิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกก็ได้ยินยู่จินเฉินพูดขึ้นมาว่า
“แต่เจียงซุ่ยนั้นเป็นภรรยาโดยชอบธรรมของฉัน อย่าเล่นอะไรแบบนี้กับเธออีก ฉันหวังว่า นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายนะ”
เสิ่นเมิ่งหนิงตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที
“จินเฉิน ผู้หญิงอย่างเจียงซุ่ยจะเหมาะสมที่จะเป็นภรรยาของคุณได้ยังไงกันคะ สามปีที่ผ่านมา เธอทำให้คุณขายหน้าไม่พอหรือไง หรือว่าคุณอยากจะอยู่กับเธอไปตลอดชีวิตงั้นเหรอคะ นอกจากนี้ เธอยังไม่รู้จักพอเลยแม้แต่น้อย แถมยังบอกว่าจะหย่ากับคุณอีก...”
“เธอไม่ต้องมาวุ่นวายกับชีวิตแต่งงานของฉัน”
สายตาของยู่จินเฉินเย็นชามาก เสิ่นเมิ่งหนิงรู้สึกกลัวจนไม่กล้าพูดอีกต่อไป
“เธอพักผ่อนและคิดทบทวนซะ”
เขาออกจากห้องไปด้วยสีหน้าเย็นชา แต่กลับอดไม่ได้ที่จะนึกถึงความเด็ดขาดตอนที่จากไปของเจียงซุ่ย และรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมา
ยู่จินเฉินไม่คิดเลยว่า ผู้หญิงคนนั้นจะกล้าขอหย่า
เขาไม่เคยคิดจะหย่ากับเจียงซุ่ยมาก่อน
เขาแต่งงานกับเจียงซุ่ย เพียงเพราะตระกูลต้องการคุณนาย
เด็กกำพร้าอย่างเจียงซุ่ยที่เติบโตในบ้านนอกนั้น ไม่มีที่พึ่ง ไม่มีเงิน มันสามารถควบคุมได้ง่าย
สามปีที่ผ่านมาของชีวิตแต่งงาน เจียงซุ่ยนั้นเชื่อฟังมาตลอดและเป็นคุณนายยู่ที่เรียบร้อย ซึ่งเป็นไปตามที่ยู่จินเฉินต้องการ
เขาคิดว่า การรักษาการแต่งงานครั้งนี้ไว้นั้น ก็ไม่ใช่จะไม่ได้
เจียงซุ่ยต้องการหย่าเพราะเสิ่นเมิ่งหนิง งั้นเขาจะอธิบายเรื่องนี้อย่างชัดเจนและชดเชยให้เธอ
พอคิดแบบนี้แล้ว ยู่จินเฉินก็โบกมือเรียกลูกน้องและสั่งว่า “พาคุณนายกลับมา อย่าปล่อยให้เธอเกิดอุบัติเหตุใด ๆ และโอนเงินให้เธออีกยี่สิบห้าล้าน”
พวกลูกน้องนั้นไม่ได้ทำตามคำสั่งทันที และมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก
ยู่จินเฉินขมวดคิ้ว “มีอะไรก็ว่ามา！”
ลูกน้องรายงานอย่างกระวนกระวายว่า “หลังจากที่คุณนายออกมาจากโรงพยาบาล ก็มีผู้ชายลึกลับขับรถหรูมารับไปแล้วครับ...”
“ว่าไงนะ”
ยู่จินเฉินขมวดคิ้วแน่นและกำมือแน่นขึ้นมาทันที
จู่ ๆ ก็มีความรู้สึกว่า เรื่องต่าง ๆ นั้นกำลังจะอยู่เหนือการควบคุม
ยู่จินเฉินพูดเสียงทุ้ม “ไปสืบมา ต้องพาตัวเธอกลับมาให้ได้！”
...
เจียงซุ่ยลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
คราวนี้เธอไม่ได้อยู่ในห้องอย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป และสิ่งที่เธอเห็นคือห้องนอนที่อบอุ่นและหรูหรา
“จากบ้านไปสามปี ในที่สุดก็กลับมาแล้วงั้นเหรอ ต้องมาอยู่ในสภาพนี้เพื่อผู้ชายคนนึง เธอยังเป็นคนในตระกูลเจียงของฉันอยู่หรือเปล่า”
พอเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น เจียงซุ่ยก็หันหน้าไปมองอย่างงง ๆ
ผู้ชายร่างสูงใหญ่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียง สีหน้าของเขาคมราวกับมีด เขาหล่อเหลาและเด็ดเดี่ยว เหมือนมีดคม ๆ ที่ซ่อนอยู่ในฝักและท่าทางน่าเกรงขามมาก
พอได้เห็นคนในครอบครัวอีกครั้ง เจียงซุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะน้ำตาไหลออกมา
“อารอง ฉันผิดไปแล้วค่ะ ฉันไม่ควรออกจากบ้านไป และก็ไม่ควรทำให้อาเสียใจเพราะผู้ชายเลว ๆ คนนึง ฉันขอโทษค่ะ...”
พอเห็นหลานสาวสุดที่รักของเขาร้องไห้ฟูมฟายเช่นนี้แล้ว เจียงฮวน นายทหารสูงสุดในกองทัพก็สงบลงทันทีพลางกอดปลอบหลานสาวที่กำลังร้องไห้จนแทบจะหายใจไม่ออก
“ไม่เป็นไร กลับมาแล้วก็ดี！” เจียงฮวนพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น “ซุ่ยซุ่ย พี่คนโตกับพี่สะใภ้เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุ เธอที่พวกเขาพาไปนั้นก็หายตัวไปที่บ้านนอกอีก เธอเป็นสุดที่รักของตระกูลเจียงของเรานะ จะให้คนมารังแกฟรี ๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน！”
และตอนนั้น นายท่านเจียงที่ผมขาวโพลน แต่ยังคงดูน่าเกรงขามก็เดินเข้ามา ซึ่งก็คือเจียงเจียนกั๋ว เจ้าของหยูโจว กรุ๊ป ที่แค่ยกมือก็ทำให้คนทั้งเมืองจันท์สั่นสะท้านนั่นเอง
“ร้องไห้ทำไม！ ซุ่ยซุ่ย หลานคือเจ้าหญิงแห่งเจียงชื่อ กรุ๊ปนะ ในอนาคต ทรัพย์สมบัติหลายหมื่นล้านจะเป็นของหลาน ถ้าใครรังแกหลาน ก็รังแกมันกลับซะ！”
