เพียะ!’
“เอาล่ะ ทำใจได้แล้ว”
‘เพียะๆ ’
“ใช่ ฉันทำใจได้ทุกอย่างแล้ว
‘เพียะๆๆ ’
ฉันสูดลมหายใจเข้าออกปรับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านและสติแทบแตกกับความประหลาดที่ถาโถมเข้ามา แล้วตัวการก็ส่งเสียงอ้อยอิ่ง
“คือว่า…ท่านคุโรมิตบหน้าตนเองเป็นรอบที่สิบแล้วนะ”
“โอเค ครั้งสุดท้ายแล้ว”
‘เพียะ!!’
ฉันใช้มือตบแก้มทั้งสองข้างตัวเองสุดแรงเกิดเป็นครั้งสุดท้าย ความเจ็บปวดที่ระบมจนชาแผ่ซ่านไปถึงสมอง ตอกย้ำว่านี่คือความจริงแท้แน่นอน
อืม ฉันพาอัศวินจากต่างโลกเข้าบ้านจริงด้วย ถอยกลับไม่ได้แล้วสินะอีแบบนี้
“ขอทบทวนใหม่อีกครั้งนะ…คุณเซเลสทีนถูกส่งมาจากอีกโลกแล้วก็กลับไปไม่ได้สินะ?”
“อา ขอให้ข้าได้อธิบายละเอียดกว่าเดิม”
จากนั้นเซเลสทีนก็เล่าสถานการณ์ของโลกเธอให้ฟังคร่าวๆ เป็นโลกแฟนตาซีที่พบเห็นได้ทั่วไป เธอเป็นอัศวินที่ร่วมปาร์ตี้ผู้กล้าไปปราบจอมมาร
ทว่านั่นไม่ใช่ชัยชนะที่แท้จริง หลังจากนั้นเพียงสามปีจอมปีศาจที่หลับใหลอยู่ในปราสาทจอมมารได้ฟื้นคืนชีพและกลืนกินเผ่าพันธุ์อื่นอย่างรวดเร็ว เป็นภัยคุกคามในระดับที่จอมมารเทียบไม่ติด
ในตอนนั้นเซเลสทีนในฐานะวีรสตรีที่ยังมีชีวิตก็ได้ร่วมเดินทางปราบมัน ทว่า ในการต่อสู้ตัดสินความเป็นความตาย วินาทีที่จอมปีศาจกำลังจะสิ้นชีพก็ได้ร่ายคำสาปอันน่าสะพรึงใส่ทุกคนในปาร์ตี้เซเลสทีน
“ความฝันสูงสุดของพวกข้าจะไม่มีวันเป็นจริง”
ผลของคำสาปทำให้ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความรู้สึกประหลาดผสมปนเปจนพูดอะไรไม่ถูก อะไรกัน ทั้งที่พวกเธอเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องโลกเอาไว้แท้ๆ แต่กลับต้องเจอคำสาปแบบนั้น…
แต่เซเลสทีนทำเพียงยิ้มส่งให้กับฉัน
“ความฝันข้าไม่ใช่สิ่งยิ่งใหญ่ที่น่าอาลัยอาวรณ์ปานนั้นหรอก อย่างน้อยข้าก็ยังมีชีวิต และคงไม่มีอะไรมารบกวนการใช้ชีวิตด้วย”
“เอ๊ะ ถ้างั้น…ที่ว่ากลับไปไม่ได้ล่ะ?”
เซเลสทีนก้มหน้าลงเล็กน้อย รอยยิ้มแฝงด้วยความเศร้าเพียงเล็กน้อยในขณะที่ลูบบริเวณรอยคำสาป
“ความฝันข้า คือการได้เฝ้ามองบ้านเกิดไปสุดอายุขัย คงเพราะแบบนั้นผลของคำสาปจึงส่งข้ามาอีกโลก เพื่อให้ข้าไม่มีหนทางกลับไปเป็นแน่”
ความฝันของเธอไม่ได้ยิ่งใหญ่จริงๆ แต่ว่าแม้จะเป็นความฝันแสนเรียบง่ายขนาดนั้นเธอก็ไม่สามารถทำมันได้ เป็นคำสาปที่แสนน่ากลัวจนน้ำตารื้นขึ้นมา
“ฮือ ไม่เป็นนะคะคุณเซเลสทีน ที่โลกนี้คุณอยู่กับฉันได้นะ…ถึงจะไม่ได้สุขสบายขนาดนั้นก็เถอะ”
ฉันน้ำตาไหลพรากเพราะอินกับเรื่องเล่าของเธอเกินไป ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความง่วงทำให้เริ่มเคลิ้มด้วยจึงคล้อยตามในทันที แต่จะนอนทั้งแบบนี้ไม่ได้จึงดันตัวเองที่ยังร้องไห้ลุกขึ้น
จูงมือพาเซเลสทีนไปสอนวิธีใช้ห้องน้ำ และเราสองคนก็อาบน้ำเสร็จสรรพก่อนจะเตรียมนอนในทันที
ถึงวันนี้จะมีเรื่องเกิดขึ้นหลายอย่างก็เถอะ แต่พอได้ฟังเรื่องน่าเศร้าของเซเลสทีนแล้วใจก็สงบลงในทันทีทันใด อย่างน้อยในโลกนี้ฉันก็จะเป็นที่พักพิงให้เธอตั้งตัวได้แล้วกัน
ฉันเอนตัวลงนอนบนเตียงแล้วคิดถึงสิ่งต้องทำในวันพรุ่งนี้ คงต้องสอนวิธีใช้กาน้ำร้อนให้เธอต้มบะหมี่เองได้ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ อะ พรุ่งนี้มีกิจกรรมจัดสวนประจำเดือนด้วยนี่นะ
ต้องไปถึงแต่เช้าเพื่อเตรียมตัว แล้วก็รวบรวมการบ้านไปส่ง…เอ๊ะ การบ้าน…ฉันลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงจนเซเลสทีนที่นอนพื้นสะดุ้งขึ้นระแวดระวังภัย
แต่แน่นอนว่าทุกสิ่งรอบตัวมีแต่ความมืดมิดไร้ภัยคุกคาม แต่ว่ามีความหายนะกำลังมาเยือนฉัน
“เวรแล้ว! ยังไม่ได้ทำการบ้านเลย!!”
