เมื่อเกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ขึ้น แม่เล้าของเรือนอี๋หงจึงพาคนออกค้นหาด้วยตนเอง
ในขณะที่กำลังตื่นตระหนก นางก็หันหลังกลับและวิ่งขึ้นไปชั้นบนอีกครั้ง จนกระทั่งวิ่งไปถึงชั้นสามที่ถูกทิ้งรกร้างเอาไว้ นางก็เปิดประตูห้องใดห้องหนึ่งเข้าไปทันที
ห้องนี้แตกต่างไปจากที่อื่นโดยสิ้นเชิง ไม่มีกลิ่นของเครื่องสำอางที่คละคลุ้ง การออกแบบดูเรียบง่าย แต่กลับมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรยาอยู่
ขณะที่นางกำลังสงสัย จู่ ๆ เงามืดของใครคนหนึ่งก็โผล่มาด้านข้าง แล้วก็จับนางทุ้มไปกับพื้น
เส้าหยวนหยวนตื่นตกใจมาก เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมองก็ไปสบตาเข้ากับดวงตาสีแดงฉานของชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนหมาป่าเดียวดาย นอกจากนี้ยังดูกระหายเลือดจนน่ากลัวอีกด้วย
ชายคนนี้มีหน้าตาที่ดีมาก ลักษณะใบหน้าของเขาดูเหมือนจะได้รับการแกะสลักมาอย่างประณีต ดูมีความหล่อเหลาเป็นพิเศษ แต่ด้วยความที่ตอนนี้ใบหน้าของเขาซีดเซียวอย่างมาก ที่หน้าผากก็ยังมีเส้นเลือดสีเขียวนูนขึ้นมา ดวงตาที่แดงฉานนั้น ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวมากเลยทีเดียว
นางพยายามดิ้นโดยสัญชาตญาณ แต่ผู้ชายคนนั้นกลับเอาร่างกายที่ผอมแต่มีแรงของเขามากดทับตัวของนางไว้แน่น นอกจากนี้ยังเอาฝ่ามืออันทรงพลังทั้งสองข้างของเขามากดที่มือของนางไว้ด้วย
“คุณชาย... ข้าไม่ได้ตั้งใจจะมาบุกรุกในพื้นที่ของเจ้าแต่อย่างใด ข้าเพียงแค่จะมาซ่อนตัวชั่วคราวก็เท่านั้น…..”
ทว่า ดวงตาสีแดงฉานของอีกฝ่ายราวกับมีหมอกปกคลุมเอาไว้ เขาดูเหมือนจะไม่มีจิตสำนึกเลยด้วยซ้ำ
ทันใดนั้นเขาก็ก้มหน้าลงมา แล้วก็กัดเข้าที่ไหล่ของนาง ทำให้เส้าหยวนหยวนเจ็บจนร้องคร่ำครวญออกมา
กลิ่นคาวเลือดอันแรงกล้าโชยขึ้นมาทันที
มาถึงตอนนี้ ในที่สุดเส้าหยวนหยวนก็เข้าใจแล้วว่า
ผู้ชายคนนี้ไม่ปกติ！
นางกัดฟันและสบถในใจว่านางโชคร้ายเสียจริง ทันใดนั้นนางก็บังเอิญคลำไปเจอเข็มปักผ้าเล่มหนึ่งที่หัวเตียง นางจึงฉวยโอกาสตอนที่ชายคนนั้นกำลังบ้าคลั่ง แทงเข้าไปที่จุดฝังเข็มหลัก ๆ หลายจุดของเขาในทันที
ชายคนนั้นที่กำลังบ้าคลั่งอยู่ จู่ ๆ ก็กลอกตามองบนและเป็นลมไป
เวลานี้เส้าหยวนหยวนถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจับชีพจรของชายคนนั้นแล้ว นางก็ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย
นางพบว่าเขาถูกวางยาพิษด้วยยาพิษที่มีฤิทธิ์ควบคุมจิตใจบางชนิด อีกทั้งยังโดนวางยาพิษมาเป็นเวลาเจ็ดถึงแปดปีแล้วด้วย
สีหน้าของนางดูขึงขังจริงจึงขึ้น ด้วยความที่เงื่อนไขในตอนนี้มีจำกัด นางจึงไม่สามารถล้างพิษให้ได้ แต่นางสามารถใช้การฝังเข็มเพื่อระงับพิษเอาไว้ชั่วคราวได้
ครึ่งชั่วยามต่อมา
เส้าหยวนหยวนทำการถอนเข็มออก ในที่สุดสีหน้าที่สีเขียวเทาเกิดจากอาการไร้ชีวิตชีวาของชายคนนั้นก็จางหายไป แล้วก็กลับกลายมาเป็นปกติ แค่ยังคงดูซีดอยู่บ้างเล็กน้อย
นางครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็หยิบปากกาขึ้นมาเขียนใบจ่ายยาและเอาวางไว้ข้างชายคนนั้น ถือเป็นค่าตอบแทนจากการที่นางมายืมสถานที่ของเขาซ่อนตัวในยามลำบาก
เส้าหยวนหยวนออกไปสังเกตการณ์ข้างนอก ผลปรากฏว่ายังมีคนคอยเฝ้าที่ชั้นหนึ่งและชั้นสองอยู่ อีกทั้งยังเสียงดังอึกทึกมาด้วย
แต่กลับไม่มีใครกล้ามาค้นหาบนชั้นสามเลยสักคนเดียว
ดูเหมือนว่าตัวตนของผู้ชายคนนี้จะไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ
นางทำการปิดประตูลง จากนั้นก็หันหลังกลับเข้าไปในห้อง แล้วก็เปิดหน้าต่างมองออกไปข้างนอก
โชคดีที่ห้องนี้หันหน้าไปทางถนน ด้านหลังเป็นซอยเล็ก ๆ ที่เงียบสงบและดูเปลี่ยว
เส้าหยวนหยวนดึงผ้าปูที่นอนมาผูกไว้ที่ตัว แล้วก็เอาปลายอีกด้านหนึ่งไปผูกไว้กับเตียง นางทำการกระโดดอยู่กหลายรอบกว่าจะลงไปได้
เวลานี้นางรู้สึกขอบคุณตัวเองมากที่ชาติที่แล้วมีความสนใจในหลาย ๆ เรื่อง ทั้งการชกมวย ปีนหน้าผา ยูโด...… นางได้เรียนรู้ในหลายเรื่องมากเลยทีเดียว
ในที่สุดหลังจากหนีออกจากถ้ำเสือและหมาป่าได้แล้ว เส้าหยวนหยวนก็แอบเข้าไปในร้านขายยาร้านหนึ่ง
ตอนนี้เนื้อตัวนางมีแต่บาดแผลเต็มไปหมด ไหล่ที่ถูกผู้ชายคนนั้นกัดจนมีเลือดไหลออกมา นางจึงต้องรีบทำความสะอาดและทำแผล แล้วก็กินยาแก้อักเสบก่อน
นางไม่กล้าไปร้านขายยาใหญ่ ๆ จึงมองหาร้านขายยาเล็ก ๆ ริมถนน แล้วก็ซื้อยาที่นางต้องการมา
แต่นางกลับไม่คาดคิดเลยว่า ทันทีที่ออกมาจากร้าน นางกลับถูกคนเอากระสอบมาคลุมหัวไว้ ทำให้นางมองอะไรไม่เห็น！
หลังจากที่กระสอบถูกดึงออกแล้ว เส้าหยวนหยวนก็หรี่ตาลงเล็กน้อย พอเห็นภาพตรงหน้าอย่างชัดเจนแล้ว นางก็โกรธมากจนด่าทอออกมาอย่างหยาบคาบอีกครั้ง
นางกลับมาอยู่ที่เรือนหลังของซ่องอีกแล้ว ตามหลอกหลอนนางไม่ปล่อยจริง ๆ！
“ไปเถอะ นายท่านรอเจ้าอยู่ชั้นบนแล้ว！” น้ำเสียงที่เย็นชานี้ บ่งบอกว่านางไม่สามารถต่อรองอะไรได้ทั้งนั้น
“ข้าขอแนะนำว่าพวกเจ้าปล่อยข้าไปจะดีกว่านะ ข้าเป็นถึงลูกสาวจากจวนรองเสนาบดี ถ้าท่านพ่อของข้ามาหาถึงที่ล่ะก็ อย่าว่าแต่ซ่องของพวกเจ้าจะเปิดกิจการต่อไปไม่ได้เลย เกรงว่าแม้แต่ชีวิตก็คงไม่สามารถรักษาเอาไว้ได้ด้วย！”
เส้าหยวนหยวนไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว นางจึงต้องใช้ตัวตนมาเป็นข้ออ้าง ทำใจดีสู้เสือ พยายามเล่นลิ้นให้มากที่สุด
