ขาเรียวงามกึ่งเดินกึ่งวิ่งเรียบไปตามชายฝั่งทะเลอย่างไร้จุดหมายเป็นเวลานาน นรีทิพย์อัปสรอ่อนล้าจนแทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรง แต่ละย่างก้าวที่เดินไปนั้นขาเรียวสั่นแทบจะล้มทั้งยืน
อัปสรตัวน้อยสุดแสนเหนื่อยหอบจนใจแทบจะขาด และคิดว่านางน่าจะหนีมาไกลจากอาณาจักรของพญาครุฑหนุ่มพอควรแล้ว นางควรหยุดพักเอาแรง ไม่อย่างนั้นคงไม่มีแรงหนีต่อแน่
ตากลมกวาดมองหาที่พักพิงและเพื่อหลบซ่อนตัว ก่อนจะเห็นต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น ร่างเล็กที่แสนเหนื่อยล้าก้าวเดินอย่างไร้เรี่ยวแรงไปยังต้นไม้ต้นนั้น
ฟึบ! ..ปึก!
!!!!
ทว่า! ไม่ทันที่จะไปถึงนรีทิพย์ก็ต้องสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ เมื่อร่างหนาของพญาครุฑหนุ่มโบยบินพุ่งตรงลงมาสู่พื้นตรงเบื้องหน้าด้วยความเร็ว
หมับ!
มือหนากระชากร่างเล็กเข้ามาไว้ในวงแขนแกร่งพลางกอดรัดจนแน่นขนัด
“ เหตุใด!! ในหัวของเจ้าถึงคิดแต่จักหนีข้านัก นรีทิพย์!! ”
“ กรี๊ดดด!!! ปล่อยข้านะ!! ”
นรีทิพย์อัปสรกรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความตกใจและหวาดกลัว แม้มือเล็กจะไร้เรี่ยวแรงแต่ก็พยายามจะทุบและผลักอกแกร่งเท่าที่แรงจะมี
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
“ หึ.. ข้าคงจักปราณีเจ้ามากเกินไปสินะ! เจ้าถึงกล้าหนี ”
“ ฮึก ข้ามิได้ใคร่จักอยู่ที่นี่ ข้ามิได้ทำผิดอันใด ฮึก ใยข้าจักต้องทนอยู่กับครุฑชั่วที่เอาแต่รังแกข้าเช่นท่านด้วยเล่า.. ปล่อยข้านะ!! ”
น้ำเสียงที่ดื้อดึงของนรีทิพย์ทำเอาพญาครุฑหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นพลางจ้องหน้านางเขม็งก่อนจะเอ่ยบางอย่างออกมา
“ ข้าเคยเตือนเจ้าแล้วมิใช่หรือ ว่าอย่าคิดหนี เพราะมันจะทำให้เจ้าเจ็บตัวมากกว่าเดิม ”
“.......”
“ หากจักหนี.. เจ้าจักต้องหนีให้พ้นนรีทิพย์ เพราะหากเจ้าหนีมิพ้น เจ้าจักต้องรับโทษทัณฑ์... อย่างหนัก! ”
น้ำเสียงอันเย็นเยียบมาพร้อมกับแววตาที่แผ่รังสีอำมหิตของพระมหิงส์เวหะ ทำเอาร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนแกร่งนั้นถึงกับสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
“ อึก! ฮึก พระมหิงส์ ท่านปล่อยข้าไปเถิดนะ ขะ..ข้าสัญญาว่าจักมิบอกผู้ใด ได้โปรด.. ฮึก ”
นรีทิพย์ตัวสั่นเทาพยายามร้องขอความเห็นใจจากพญาครุฑหนุ่มน้ำเสียงสั่น หยาดน้ำสีใสไหลรินอาบสองแก้มเนียนเมื่อรู้ว่านางมิอาจจะหนีพ้นจากเงื้อมือของเขาได้
“ ขาแข้ง สั่นถึงเพียงนี้แล้ว! เจ้ายังจักมีแรงหนีข้าได้อีกอย่างนั้นรึ? หึ.. เช่นนั้นข้าคงต้องทำให้เจ้าหมดแรงก่อนสินะ! ข้าใคร่รู้นัก ว่าเจ้าจักมีแรงหนีไปที่ใดได้อีก..”
“ อึก! ไม่นะ! พระมหิงส์.. อย่าทำ ฮึก! ”
ตากลมเบิกกว้างทันใดพร้อมกับใบหน้าสวยส่ายเป็นพัลวัน นรีทิพย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเข้าใจความหมายที่พญาครุฑหนุ่มพูดดี
“ เตรียมตัวรับโทษทัณฑ์ของเจ้าให้ไหวเล่า.. นรีทิพย์ ”
พูดจบปีกใหญ่สีมณีราคสยายออกจนสุดก่อนจะกระพือด้วยความแรง ร่างหนาของพญาครุฑหนุ่มที่โอบรัดร่างเล็กของอัปสรน้อยอยู่ก็โพยพุ่งขึ้นสู่ท้องเวหาด้วยความเร็ว
______💫______
