เฟยเหนียงซินและเฟยหวางอี้
เฟยเหนียงซินและเฟยหวางอี้ถูกจับตัวมาอยู่ในรถม้าคันใหญ่ ดวงตาถูกคาดปิด มือถูกมัดแน่น อีกทั้งยังถูกวางยาสลบจนสลบไสลไม่ได้สติมาสามวันสามคืนแล้ว
บัดนี้รถม้าข้ามเขตชายแดน มุ่งหน้าไปยังเมืองแห่งหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ในเขตแดนของทั้งสี่แคว้น บุรุษที่จับตัวพวกเขามาคือ เฟยซือไฉ บุตรชายของจวิ้นอ๋องเฟยเฉินและพระชายาเอกหวานผิง
สองสามีภรรยารบราตบตีกันมาเกือบสิบปี พฤติกรรมเหล่านั้นเสมือนพวกเขากำลังฆ่าบุตรทางอ้อม บุตรชายที่ไม่เคยได้รับความรัก บุตรชายที่ถูกมองว่าเป็นบุตรของผู้อื่น
เมื่อถูกเลี้ยงดูมาด้วยความแค้นในใจ ต้องฟังคำเท็จจากคนใกล้ตัวว่า เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะชินอ๋องเฟยเยี่ยและพระชายาเหนียงไป๋ จึงไม่อาจกดเก็บความแค้นและโทสะเอาไว้ได้
เขามุ่งหน้าไปยังเมืองหลวนอิงเพื่อจับตัวบุตรชายและบุตรสาวของชินอ๋อง เฟยซือไฉมองเด็กชายและเด็กหญิงตรงหน้า ช่างไร้น้ำยาสิ้นดี ใช้เวลาไม่นานก็จับตัวพวกมันได้
เขาแสยะยิ้มก่อนจะหยิบยาสองเม็ดส่งเข้าปากทั้งสอง
“พวกเจ้าจงลืมเลือนให้สิ้น แล้วอยู่อย่างทรมานเฉกเช่นเดียวกันกับข้าเถอะ”
รถม้าเคลื่อนไปได้ไม่นานก็มาถึงบ้านหลังหนึ่ง เฟยซือไฉมองไปทางเฟยหวางอี้ “พาเขาลง ส่งขึ้นรถม้าแล้วพาไปยังที่หมาย”
หนึ่งคนจากไปแล้วเหลือเพียงสตรีร่างน้อย เขายกมือแตะคางนาง อายุเพียง 10 หนาว ก็เริ่มเผยเค้าความงามล่มเมืองเช่นมารดาแล้ว
“ส่วนเจ้าจงกลายเป็นทาสบนเตียงของข้า ข้าจะให้ชื่อเจ้าว่า
เสี่ยวเมา” จากสตรีที่เป็นถึงองค์หญิงของเหอซั่วฉินหวังเฟยเยี่ยต้องกลายเป็นเพียงแมวตัวน้อยในกำมือเขาเท่านั้น
หนทางยังอีกยาวไกล พวกเราค่อย ๆ เรียนรู้กันไปแล้วกัน
