ร่างหนาและแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของสามีผละออกจากภาวรีไปอีกครั้ง หลังจากที่เขาปลดปล่อยแบบไร้เครื่องป้องกันในตอนสิบโมงเศษของวันจันทร์
ตั้งแต่คืนวันเสาร์ที่ผ่านมา ดูเหมือนความสัมพันธ์ของเธอกับลัพธวิทย์จะเลยเถิด เลื่อนขั้นขึ้นมาอีกหน่อยหนึ่งแล้ว และภาวรีก็เต็มใจจะให้มันเป็นแบบนั้นด้วย
เธอรักเขา
ชายผู้เป็นสามีโดยนิตินัยมาตลอดสองปีสิบเดือน และเพิ่งเป็นสามีของเธอแบบเต็มตัวเมื่อคืนก่อนนี้เอง ที่จริงแล้วเธอแอบชอบเขาตั้งแต่เริ่มรู้จักความรัก เฝ้ามอง เฝ้ารอลัพธวิทย์มาโดยตลอด แต่ลัพธวิทย์ก็ชัดเจน เขาไม่เคยมองเธอมากไปกว่าน้องสาว เรื่องนี้เธอรู้มาตลอดเช่นกัน
และจากนี้ไป ที่เธอและเขาเคย ๆ พูดคุย เคย ๆ ดูแลกันในฐานะสามีภรรยาที่ค่อนข้างห่างเหินมาตลอด นาทีต่อจากนี้เธอกับเขาเพิ่มความสัมพันธ์ทางกายเข้ามาแล้ว เขาก็น่าจะรู้สึกกับเธอมากกว่าการเป็นแค่พี่และน้อง
“อีกไม่ถึงสองเดือนแล้วนี่”
จู่ ๆ เสียงเข้มของเขาก็ดังขึ้น ภาวรีดึงผ้าห่มขึ้นคลุมลำตัว แม้จะเนื้อแนบเนื้อกันแทบนับครั้งไม่ถ้วน แต่เธออายนี่นา แล้วค่อยหันหน้าไปถามเขาด้วยความสงสัย “หืม?”
“กำหนดวันหย่าของเราไง มันอีกสองเดือนแล้วนี่ พี่เกือบลืมไปเลย”
“อ้อ” เธอตอบรับเขาไปแค่นั้น แล้วก็จุกที่ข้างในหัวใจ เมื่อจับใจความทั้งหมดของเขาได้แล้ว
ลัพธวิทย์จำวันเวลาเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี เขายังคงต้องการหย่าอีกหรือ ทั้ง ๆ ที่เธอกับเขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันแบบนี้แล้ว
เมื่อนึกได้แบบนั้น ภาวรีจึงลองหยั่งเชิงพูดออกไป
“เชยนึกว่าพี่เขื่อนจะไม่หย่า”
ลัพธวิทย์นิ่งไปอึดใจ พร้อมกับหันมามองหน้าเธออย่างช้า ๆ แววตาของเขาเรียบเหมือนน้ำนิ่ง ๆ ในบ่อในบึงยามค่ำคืนที่อ่านความหมายแทบไม่ออก “ทำไมพูดอะไรแบบนั้น เรายังอยากอยู่ในสถานะแบบนี้กับพี่อีกหรือ ไม่อึดอัดหรือไงอบเชย”
ทันทีที่ลัพธวิทย์พูดจบ ภาวรีออกร้อนไปทั้งหน้า “แต่เราเพิ่ง…”
“มีเซ็กส์ด้วยกันน่ะหรือ”
ลัพธวิทย์พูดถึงเรื่องนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เหมือนกับว่า เหมือนว่า เธอกับเขาแค่นั่งกินข้าวด้วยกันอย่างนั้นแหละ
ลัพธวิทย์ยกมือขึ้นเสยผมของตัวเองคล้ายคนหัวเสีย เรื่องของเรื่องคือเขากำลังหัวเสีย เมื่อคิดไปว่าเขาอาจถูกใครสักคนวางยาปลุกอารมณ์เมื่อคืนวันเสาร์ ต้องใช่แน่ ๆ เพราะปกติเขาจะไม่ได้มีความต้องการทางเพศรุนแรงถึงขนาดนี้ แต่มันผ่านมาหลายวันแล้ว ฤทธิ์ของยาก็น่าจะหมด แต่แล้วทำไม เขาถึงยังคงวุ่นวายอยู่กับเนื้อตัวของภาวรีไม่เลิก ยังคงเสพเซ็กซ์อยู่แบบนั้นจนถึงตอนนี้
พอ! ลัพธวิทย์ไม่อยากนึกถึงมันอีก เลยสบถในคออย่างเซ็ง ๆ
ภาวรีได้ยินเสียงสบถนั้นแล้ว และเธอก็ไม่ได้ต้องการที่จะพูดอะไรต่อ แท้จริงแล้วเธอพูดไม่ออกต่างหาก หญิงสาวคิดว่าความสัมพันธ์ที่เธอกับเขามีร่วมกันจะผูกมัดสามีได้เสียอีก ที่ไหนได้ เขากลับไม่พอใจเสียอย่างนั้น
“เอาไว้พี่จะช่วยปิดหนี้ของแม่เราให้ก็แล้วกัน แลกกับ...” ลัพธวิทย์สรุปเรื่องราวระหว่างเขากับเธอเป็นเรื่องเงินแทน “กับเมื่อคืน...และก็เช้านี้”
ลัพธวิทย์พูดจบแล้ว และยังคงยืนยันที่จะหย่ากับเธออีก ภาวรีไม่สามารถพูดอะไรได้อีกแล้ว
เธอรู้อยู่บ้างว่าการแต่งงานครั้งนี้ เป็นความต้องการของเธอคนเดียว และเขาไม่ได้ต้องการแต่งงานด้วย เพราะเขาไม่ได้รักเธอ ตรงข้ามกับเธอที่รักเขาจนหมดหัวใจ
ลัพธวิทย์ลุกออกจากเตียง เดินเปลือยเข้าไปในห้องน้ำ ดีที่วันนี้ได้หยุด ไม่อย่างนั้นเขาคงเสียงานไปแล้ว พอออกมาจากห้องน้ำ ถึงได้เห็นหญิงสาวในสถานะของภรรยาอยู่ในชุดหลวม ๆ เธอชอบใส่ชุดแบบนี้เวลาอยู่บ้าน เมื่อก่อนเขาไม่เคยใส่ใจมอง แต่ตอนนี้ลัพธวิทย์กำลังเพ่งความสนใจไปที่ภรรยา จินตนาการพาให้เขานึกไปว่า ใต้ชุดนั้นของภาวรีได้สวมใส่อะไรไว้หรือไม่
เนื้อกายของภาวรีตึงแน่นไปหมดทั้งตัว แม้ตัวจะเล็กแต่สัดส่วนเต็มไม้เต็มมือจนเกือบล้น แก่นกายของเขาตึงและเริ่มขยายตัวเมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สายตาของเขาลากขึ้นไปมองที่ใบหน้าของภาวรีแทน
เห็นหน้าสด ผิวขาวบอบบาง รูปลักษณ์โดยรวมของเธอไม่ได้ดึงดูดหรือจูงใจอะไรเขาเลย และลัพธวิทย์ก็บอกตัวเองว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้ ก่อนจะเลิกมองแล้วเดินเลยออกไปยังนอกห้องแทน
