แสงเพียงน้อยนิดแต่ก็มากพอที่จะทำให้เห็นผู้มาใหม่ชัดขึ้น เขาสูงแค่หัวไหล่เกเบียล และใบหน้าดุดัน จมูกแหลมงองุ้มนัยน์ตาวาววับ อยู่ในชุดเก่าๆ มีฮูดปิดยันศีรษะ ในมือของเขามีไม้เท้าสีดำคดๆ งอๆ แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไร
“ข้ากลัวแล้ว... ข้าไม่รู้ว่าท่านจะมา ปล่อยข้าไปเถอะ!!” หญิงสาวตลบผ้าคลุมตัวเธอร้องตอบเสียงสั่นพร่า
“เห้ๆ ใจเย็นๆ เราเจรจากันได้ ข้ายินดีจ่ายค่าเสียหาย หากข้าทำให้ท่านไม่พอใจ” ชายหนุ่มพยายามประนีประนอม เขาสบถในลำคอเมื่อผู้หญิงที่พาเขามานอนด้วย หาเรื่องยุ่งยากให้เสียแล้ว หล่อนมุดเข้าไปในโปงผ้า นอนตัวสั่นระริก และสวดมนต์อ้อนวอนพระผู้เป็นเจ้าเสียงสั่น หล่อนกลัวอะไรหนักหนากับผัวแก่ที่ไม่ค่อยแข็งแรงคนนี้
“เจ้าคิดว่าเจ้าเข้มแข็งแรง มีรูปร่างเป็นต่อข้าอย่างนั้นใช่ไหมล่ะ? เจ้ายังอ่อนเยาว์นักพ่อหนุ่ม...อายุของข้ามากกว่าเจ้าจนเจ้าอาจจะคาดไม่ถึง...ข้าผ่านร้อน...ผ่านหนาว...มามากกว่าที่เจ้าคิด และเจ้าหมิ่นศักดิ์ศรีของข้า โดยการแอบลักลอบเป็นชู้กับเมียของข้า...เจ้าสมควรรับผลการกระทำครั้งนี้!!”
“นางไม่ได้บอกข้า เรื่องของท่านนะพี่ชาย ข้าไม่ผิดนี่ นางชวนข้ามาเอง”
“เจ้าควรคิดให้มากกว่านี้ สิ่งที่เจ้าทำเป็นความเลวร้ายที่ข้า!! ไม่อาจอภัยให้ เจ้าจะต้องอยู่ในความมืดจนกว่าจะมีคนมาปลดปล่อย นางคนที่ทานเสน่หาของเจ้าได้โดยไม่สิ้นลมไปก่อนตะวันขึ้น... ชั่วกัปชั่วกัลป์...” เสียงภาษาโบราณฟังไม่คุ้นหู ชายผู้นั่นพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ เกเบียลรู้สึกถึงพลังอำนาจอันมากมีที่วิ่งวนอยู่รอบตัวชายผู้นั้น ก่อนจะเกิดสายฟ้าฟาดเปรี้ยง!! ลงมาตรงหน้า...กลุ่มควันนั้นดูดเขาเข้าไปใกล้...และพลังงานเย็นเฉียบดูดเขาหายไปกลางกลุ่มควันก้อนนั้น และมลายหายไปในอากาศเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลย...
ชายหนุ่มได้ยินเพียงเสียงหัวเราะแหบแห้งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะมืดดับ...ลงไป...
๓
ออกมาชมโลกอีกครั้งในรอบร้อยปี
“โธ่!! พ่อคุณน่าสงสารจัง ดันไปมีซัมติ้งกับเมียพ่อมด ถูกสาปเลย...แต่คุณคงเก่งมากสินะ หล่อนถึงยอมเสี่ยง ไอ้หนังสือบ้านี่ก็ดันจบตอนที่คุณถูกสาป ไม่ยักกับมีบทลงโทษยัยนั่นเลย หล่อนต่างหากที่สมควรถูกสาป หล่อนแรด ร่าน หล่อนเป็นตัวต้นเรื่องไม่ใช่คุณเสียหน่อยพ่อรูปหล่อ...”
ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยกรอบหน้าของเกเบียล บนหน้าที่รูปชายหนุ่มยืนกางขาปักหลักมั่น เขาช่างองอาจสมชาย
“ไอ้พ่อมดบ้านั่นก็เหมือนกัน ทำเป็นไม่รู้สันดานเมียตัวเอง...สาปคนเก่งเข้าไปอยู่ในโลกแห่งความมืดมิด ไม่ยุติธรรมเลย” เธอยังคงบ่นๆ เมื่อสิ่งที่ชายหนุ่มได้รับมันไม่สมเหตุสมผล เขาไม่ได้ผิดมากมายจนเกินให้อภัย เมื่อเขาเป็นคนต่างถิ่น ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของหล่อนเสียหน่อย
“แล้วมีคนปล่อยคุณออกมาจากห้วงเหวความมืดหรือยัง เกเบียล....นางอยากช่วยคุณจัง....น่าเสียดายชะมัด คุณคงเป็นกำลังสำคัญให้พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ หากคุณยังมีชีวิตอยู่...โลกในอดีตน่าตื่นเต้นและโหดเหี้ยม มีสิ่งลึกลับจริงๆ หรือไม่...ไม่มีใครรู้? และคุณเป็นแค่หนังสือชีวประวัติ หรือมีชีวิตจริงนางก็ไม่รู้ แต่คุณหล่อชะมัดเลยล่ะ...คืนนี้มาหานางในฝันนะคะ นางจะฝันถึงคุณ เกเบียล”
คนางค์จุมพิตหน้ากระดาษเก่า ประมาณเอาว่าเธอจุมพิตขุนศึกผู้องอาจ ผิวแก้มร้อนฉ่าประหนึ่งว่าจุมพิตกับบุรุษผู้ทะนงองอาจจริงๆ เธอตาปรือปรอย มองชายหนุ่มที่ยืนจังก้าไม่วางตา แม้จะง่วงงุนเพราะความอ่อนเพลีย แต่เปลือกตากลับไม่ยอมปิด ยังพะวงห่วงหาแต่เขา...ด้วยความหลงใหล...
แสงจันทร์ทอดยาวผ่านม่านหน้าต่าง ทอดยาวเป็นลำแสงสีนวลเย็นตา ผู้หญิงคนหนึ่งนอนหลับอยู่บนเตียงไม้ชิดมุมห้อง โดยมีหนังสือเล่มเก่าๆ กางทับเหนือเนินหน้าอก
ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากหนังสือ!! ก่อนจะรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อน เงาร่างบุรุษผู้หนึ่ง...ในชุดนักรบเต็มยศ เหมือนแกะออกมาจากหน้าหนังสือเลยทีเดียว
