ทันใดนั้นดวงตาของเจี่ยนเยวก็เบิกกว้างขึ้น
เพราะถึงยังไง เธอก็ไม่เคยเห็นผู้ชายที่หล่อขนาดนี้มาก่อนเลย
ใบหน้าของเขางดงามและมีมิติ ดวงตาคู่นั้นทั้งเย็นชาและน่าเกรงขาม มุมปากกำลังเผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมาเล็กน้อย เขาที่มีรูปร่างสูงชะลูดกำลังยืนอยู่ตรงนั้นราวกับเทพระดับสูงองค์หนึ่งไม่มีผิดเลย
นั่นเป็นครั้งแรกเลยที่เจี่ยนเยวได้รับรู้ถึงความรู้สึกของการได้ถูกใครสักคนปกป้อง
แล้วนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เธอก็เกิดความหลงใหลกับชายคนนี้ และอุทิศหัวใจให้กับเขาไปโดยปริยาย
ที่บ้านเก่าของตระกูลโหลวไม่ยอมให้เธออยู่ด้วย ส่วนเธอก็ไม่อยากเห็นสายตาของคุณนายโหลวเช่นกัน สุดท้ายเธอก็วอแวไม่เลิกจนได้ย้ายเข้าไปอยู่ในวิลล่าที่แยกออกไปต่างหากของโหลวยวี่
วิลล่าหลังนั้นเป็นของขวัญที่โหลวเจียเฉิง คุณพ่อของโหลวยวี่มอบให้กับลูกชายตัวเอง ตอนที่เขากลับมาจากไปศึกษาต่างประเทศเมื่ออายุยี่สิบห้าปี แล้วก็กำลังจะมาสืบทอดบริษัทตระกูลโหลวต่อ
โหลวยวี่บอกกับเธอว่า “คุณตาของคุณเคยมีบุญคุณกับคุณปู่ของผม ผมจะดูแลคุณให้คุณได้เล่าเรียน จนคุณโตเป็นผู้ใหญ่”
คำพูดประโยคนี้ของเขา ทำให้ชีวิตของเจี่ยนเยวพลิกผันไปราวฟ้ากับเหวเลย
เธอย้ายจากห้องใต้หลังคาเล็ก ๆ ของบ้านคุณลุงมาสู่ห้องที่มีขนาดใหญ่ถึงห้าสิบตารางเมตร เสื้อผ้าเก่า ๆ ของลูกพี่ลูกน้องที่เธอสวมใส่อยู่ถูกทิ้งทั้งหมด แล้วก็ได้เสื้อคอลเลกชั่นใหม่ที่มีแบรนด์มาเต็มตู้เสื้อผ้าแทน
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนใช้และพี่เลี้ยงเด็กพิเศษที่จะคอยดูแลเรื่องอาหารและความเป็นอยู่ของเธอ
เด็กผู้หญิงอายุสิบหกปีที่รูปร่างผอมแห้งจนเห็นกระดูก สามารถมีรูปร่างที่สมบูรณ์ขึ้นมาได้ในเวลาไม่นาน แถมเธอยังสูงขึ้นอีกด้วย
เมื่อก่อนคุณลุงและคุณป้าไม่อนุญาตให้เธอไปโรงเรียน แต่ที่นี่มีครูส่วนตัวมาสอนเธอถึงบ้านโดยเฉพาะเลย
เจี่ยนเยวฉลาดมาก ในเวลาสองปี เธอก็สามารถเรียนรู้ความรู้ทั้งหมดในโรงเรียนมัธยมต้นและมัธยมปลายได้ครบทั้งหมดแล้ว เมื่ออายุสิบแปดปีเธอก็สามารถสอบเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชื่อดังของเมืองชิงได้ เพียงแค่สองปีเธอก็สำเร็จการศึกษาหลักสูตรมหาวิทยาลัยแล้ว ตอนนี้เธอกำลังเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาโทอยู่
ในช่วงสี่ปีมานี้ แม้ว่าโหลวยวี่จะยุ่งกับงานและไม่ค่อยได้กลับมา แต่เขากลับสามารถจัดการทุกอย่างได้อย่างเหมาะสม ทำให้เจี่ยนเยวสัมผัสถึงความเอาใจใส่ของเขาได้
โหลวยวี่ได้กลายเป็นแสงที่สว่างในหัวใจของเจี่ยนเยวมาตั้งนานแล้ว ทุกครั้งที่เธอเห็นเขาลำแสงนี้ก็จะเพิ่มขึ้นไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมันปกคลุมไปทั่วทั้งร่างกายของเธอแล้ว
เจี่ยนเยวเริ่มโหยหาที่จะพบเขาทุกวัน แล้วก็มักจะถามเกี่ยวกับเรื่องเขาอยู่บ่อยครั้ง
ได้ยินมาว่าเขาเป็นคนที่ตัดสินใจทุกอย่างได้เด็ดขาดมาก ธุรกิจของตระกูลโหลวที่อยู่ภายใต้การบริหารของเขาเติบโตขึ้นมาในเมืองชิงอย่างรวดเร็วจนไม่สามารถมีอะไรมากั้นขวางได้เลย ด้วยความที่เขาคือผู้กุมอำนาจของตระกูล ทุกคนที่พบเขา ต่างก็ต้องเรียกเขาว่า ‘คุณโหลว’ ด้วยความเคารพทั้งนั้น
แล้วก็ยังได้ยินมาอีกว่า พวกสาวไฮโซวทุกคนในเมืองชิงต่างก็แห่กันมาหาเขา พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองได้เป็นที่ชื่นชอบของเขาให้ได้
แต่บังเอิญว่าเขาไม่ใช่คนเจ้าชู้ ในงานเลี้ยงครั้งหนึ่ง เขาเคยโยนดาราสาวชื่อดังที่อยากมานั่งบนตักของเขาออกไปโดยตรงเลยทีเดียว
แต่ทำไมจู่ ๆ เขาถึงปล่อยให้เธอเห็นเขาไปมีเซ็กส์กับผู้หญิงคนอื่นได้ล่ะ แล้วแบบนี้จะให้เธอทำใจได้ยังไง？
หรือว่าข่าวลือที่ว่าเขาไม่เจ้าชู้จะเป็นเรื่องเท็จกัน？
แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเท็จหรือเรื่องจริงก็ตาม สิ่งที่เธอเห็นด้วยตาของเธอเองในวันนี้ได้ทำลายความเพ้อฝันทั้งหมดของเจี่ยนเยวให้พังลงโดยสิ้นเชิงเลย แล้วก็ยังดึงเธอกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้อีกด้วย
ในที่สุด เจี่ยนเยวก็ตระหนักได้แล้วว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขามันไม่มีทางจะเป็นไปได้เลย
เขาไม่เคยชอบเธอเลย เขาแค่เลี้ยงดูเธอในฐานะหลานสาวของผู้มีพระคุณของเขาเท่านั้น
ความรักของเจี่ยนเยวที่เก็บซ่อนเอาไว้อย่างระมัดระวังอยู่ในใจมาเป็นเวลาสี่ปี สำหรับเขาแล้วมันไร้ค่าสิ้นดี
ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะให้เธอเซ็นเอกสาร แล้วก็จะส่งเธอไปต่างประเทศ ที่แท้เขาได้เจอคนที่ชอบแล้วงั้นสินะ ก็เลยอยากจะไล่เธอออกไปจากบ้าน เพื่อจะได้มีที่ว่างสำหรับผู้หญิงคนนั้นนั่นเอง
เจี่ยนเยวเช็ดน้ำตา ดวงตาใส ๆ ของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
โหลวยวี่ไม่ต้องการเธอ แล้วทำไมเธอถึงยังต้องไปยึดติดกับเขาอยู่อีกด้วยล่ะ？
เธอไม่ใช่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่มาวอแวขอเขาอาศัยอยู่ในวิลล่าคนนั้นอีกแล้ว
อันหนานจับมือเธออย่างประหม่า “แล้วเธอคิดจะทำอะไรเหรอ？”
“ฉันยังจะทำอะไรได้ล่ะ？ ก็ไปเซ็นเอกสารเดินทางไปประเทศตามความปรารถนาของโหลวยวี่ แล้วก็ไปให้ไกลที่สุด จะได้ไม่มาขัดหูขัดตาเขาไง”
