“ขอบคุณนะคะที่คุณอุตส่าห์เตือนหนู แต่หนูไม่เคยมีความคิดอยากจะยุ่งกับคุณแม็กด้วยเลยค่ะ หนูเองก็พยายามที่จะอยู่ห่าง ๆ เพราะได้ยินหลาย ๆ คนในบริษัทกล่าวเตือนมาเหมือนอย่างที่คุณพูดเช่นเดียวกันค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะงั้นหนูขอตัวนำเอกสารไปยื่นให้กับท่านประธานบริษัทก่อนนะคะ”
แพรอัปสรก้มศีรษะเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณ ก่อนที่เธอจะเปิดประตูและเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบ ๆ เมื่อแพรอัปสรถือแฟ้มมาถึงที่ด้านหน้าห้องของท่านประธานบริษัท มองไปที่โต๊ะของเลขาของท่านประธานหรือพี่แอนนากลับว่างเปล่าไร้ร่างของเลขาสาว แพรอัปสรจึงเดินตรงไปเคาะประตูห้องของท่านประธานพร้อมกับเปิดเข้าไป ภายในห้องทำงานของท่านประธานบริษัทในขณะนี้แดเนียลกำลังนั่งคุยกับคาร์ลอสหาลือเรื่องธุรกิจทั่วไป
“ขออนุญาตค่ะท่านประธานหนูนำแฟ้มของฝ่ายบุคคลมาให้กับท่านค่ะ เออ… คือ… หนูต้องขอโทษด้วยนะคะที่เข้ามาโดยไม่ดูให้ดีก่อนว่าท่านกำลังมีแขก” แพรอัปสรถึงกับพูดไม่ออกเมื่อท่านประธานหนุ่มของบริษัทไม่ได้อยู่เพียงลำพัง
“ไม่เป็นไรหรอกเขาไม่ใช่แขกที่ไหน แต่เป็นเพื่อนของฉันเองเอาแฟ้มมาให้ฉันสิ”
แดเนียลกล่าวอย่างใจดีกับเธอ เมื่อเห็นสาวน้อยกำลังหน้าเสีย
“ค่ะ”
แพรอัปสรรีบเดินเข้าไปยื่นแฟ้มที่โต๊ะของท่านประธานก่อนที่เธอจะเผลอหันมามองแขกหนุ่มของท่านประธานพร้อมก้มศีรษะเล็กน้อยเป็นการเคารพและขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะ แต่เมื่อเธอได้เห็นหน้าและมองสบตากับแขกหนุ่มของท่านประธานบริษัทเธอถึงกับอึ้งมองตาค้าง ท่านประธานบริษัทที่ใครๆก็ว่าหล่อแล้วแต่เมื่อเทียบกับชายหนุ่มตรงหน้าของเธอนี้กลับดูดียิ่งกว่า แต่น่าเสียดายใบหน้านั้นนิ่งครึ้มเย็นชาไร้รอยยิ้ม แถมยังมองมาที่เธออย่างแปลก ๆ ในรูปแบบที่เธอเดาไม่ออกซะด้วย แต่เธอก็มีความรู้สึกคุ้น ๆ คลับคล้ายคลับคลาเหมือนว่าเธอเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน
“แม่สาวน้อยเธอจะเสียมารยาทจ้องมองหน้าฉันแบบนี้อีกนานมั้ย ถ้าในห้องนี้มีแมลงวันคงบินเข้าเต็มปากเธอแล้ว”
คำพูดแดดดันปนไม่พอใจของคาร์ลอสทำให้แพรอัปสรถึงกับสะดุ้งตกใจหลุดออกมาจากภวังค์ที่กำลังตกหลุมในความหล่อเหลาของคาร์ลอสด้วยความอับอายใบหน้านวลเนียนแดงก่ำ
“ขอโทษค่ะขอโทษที่หนูเสียมารยาทไปหน่อย” แพรอัปสรกล่าวขอโทษอย่างลนลาน เพราะรู้ว่าตัวเองเสียมารยาทไปจริง ๆ
“คงไม่หน่อยแล้วล่ะมั้ง สายตาเธอเล่นจ้องมองเหมือนอยากจะถอดเสื้อผ้าของฉันออกจากตัวด้วยซ้ำ ทำไมถ้าห้องนี้มีเพียงเราสองคนเธออยากจะเห็นเนื้อแท้ของฉันเหรอแม่สาวน้อย”
คาร์ลอสกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่คมดุเหมือนอยากจะหาเรื่องเธอเต็มที สร้างความสงสัยมึนงงและไม่เข้าใจให้กับ
แดเนียลและแพรอัปสร
"เป็นอะไรไปวะคาร์ลอส เมื่อกี้แกยังอารมณ์ดี ๆ อยู่เลย แค่นักศึกษาฝึกงานผู้ช่วยเลขาของฉันมองหน้าแกด้วยความตะลึงในความหล่อเกินสามชาติของแกไปนิดเดียวเอง แกถึงกับอารมณ์เสียใส่เลยเหรอนี่ไม่ใช่นิสัยสุภาพบุรุษอย่างแกเลยนะ ปกติแกชอบจะตายไปที่สาว ๆ หลงเสน่ห์ของแก”
“ทำไมแม่นี่วิเศษวิโสมาจากไหนแกถึงได้ทำท่าอยากปกป้องนัก คนบางคนทำอะไรลงไปไม่มีความรับผิดชอบแถมยังไม่รักษาคำพูดแบบนี้ สงสัยสวยแต่รูปแต่คงจูบไม่หอมแน่นอนไร้สัจจะด้วย”
คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของคาร์ลอสทำให้แพรอัปสรรู้สึกยิ่งมึนงงปนอับอายเป็นอย่างมาก แทบอยากหายตัวไปจากตรงนี้ดูเหมือนผุ้ชายหล่อตรงหน้าเธอนี้จะไม่ค่อยชอบหน้าเธอสักเท่าไหร่ถึงได้พูดจากระทบกระทั่งเธอแบบนี้
“ฉันว่าเธอออกไปเถอะ ขอโทษแทนเพื่อนของฉันด้วยก็แล้วกัน สงสัยวันนี้เพื่อนของฉันเขาคงอารมณ์ไม่ดี”
“ค่ะท่านประธาน หนูต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้เพื่อนของท่านประธานไม่พอใจ”
แพรอัปสรที่ยิ้มอย่างจืด ๆ หน้าซีดค่อย ๆ หันหลังเดินออกไปจากห้องทำงานของท่านประธานพร้อมกับปิดประตูอย่างเบา ๆ ก่อนที่เธอจะไปนั่งหน้าเครียดที่โต๊ะของตนเองพร้อมกับนึกไปถึงคำพูดของเพื่อนของท่านประธานบริษัทว่าเธอทำอะไรผิดไปเค้าถึงได้ทำท่าทางเหมือนโกรธเคืองและไม่พอใจเธอมากขนาดนี้ ขณะที่แพรอัปสรกำลังนั่งใจลอยคิดทบทวนอยู่นั้นแอนนาที่เดินออกมาจากห้องครัวสำหรับชงเครื่องดื่มและของว่างให้กับท่านประธานบริษัทแอนนาถือถาดที่วางกาแฟพร้อมกับขนมของว่างตรงมาที่โต๊ะของเธอ
"หนูแพทเดี๋ยวหนูนำเครื่องดื่มและอาหารว่างนี้เข้าไปเสิร์ฟในห้องของท่านประธานด้วยนะ"
แอนนากล่าวสั่งให้กับสาวน้อย โดยที่ไม่รู้ว่าเธอเพิ่งได้เจอกับอะไรมาจากในห้องของท่านประธานบริษัท
"เออ… เมื่อกี้หนู… พึ่งนำแฟ้มเอกสารเข้าไปให้ท่านประธานมาค่ะ แต่ว่าหนูเผลอไปมองจ้องหน้าเพื่อนของท่านประธานนานไปหน่อย ดูเหมือนว่าเพื่อนของท่านประธานคนนั้นจะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ ที่หนูเสียมารยาทจ้องมองหน้าของเขา"
"อุ๊ย... ตายจริง มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ ปกติสำหรับคุณคาร์ลอสก็เป็นเรื่องธรรมดาที่สาว ๆ ไม่ว่าจะเป็นสาวน้อยสาวใหญ่ต่างก็จ้องมองใบหน้าของคุณคาร์ลอสเมื่อได้พบเห็นเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว เพราะคุณคาร์ลอสเป็นคนที่สะดุดตาของสาว ๆ ได้ง่ายแถมยังเจ้าชู้เพลย์บอย เสน่ห์แรงยิ่งกว่าคุณแดเนียลประธาน
