“อาธีร์มาแล้ว” เด็กชายวิ่งซอยขาถี่ยิบเมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์ที่แสนคุ้นหู
“ระวังล้มนะครับก้อนเมฆ” มารดาเอ่ยไล่หลังคนที่วิ่งผ่านไปไวๆ โตขึ้นเป็นนักวิ่งคงได้เหรียญทองแน่นอน
“สวัสดีครับอาธีร์” เด็กน้อยวิ่งไปเกาะขาชายหนุ่มด้วยความคิดถึง
“สวัสดีครับก้อนเมฆ กินข้าวรึยัง” เซบาสเตียนอุ้มหลานรักขึ้นไปกอดแล้วถามไถ่
“กินแล้วครับ เค้กน้องสวยมาก”
“อาอยากเห็นแล้วสิ” หนุ่มใหญ่ก็อดจะตื่นเต้นไม่ได้เมื่อคนที่รายงานพูดด้วยสายตาเป็นประกาย เด็กกับขนมหวานเป็นของคู่กันจริงๆ ขนาดตัวผมเป็นหมอฟันก็ยังแจกลูกอมให้เด็กอยู่บ่อยๆ
“สวัสดีครับพี่ป๊อกแล้วรุ้งไปไหนล่ะ”
“ไปเอาน้ำ นั่นไงมาพอดีเลย”
“สวัสดีจ้ะธีร์ ดื่มน้ำก่อน”
“ขอบคุณมากครับแล้วสาวสวยของผมอยู่ไหนเนี่ย”
“พากันไปผูกผมเปียในห้องน้ำเดี๋ยวก็มาจ้ะ”
“โทษทีนะพี่ไม่ได้ตั้งใจจะใส่เสื้อสีดำมางานหลานแต่พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย”
“ไม่เป็นไรใส่สีอะไรก็เหมือนกันแหละแล้วเกิดอะไรขึ้น”
“พอดีเสื้อโดนกาแฟหกใส่ครับ ตอนแรกผมใส่สีขาวเลยต้องมาเปลี่ยนเป็นตัวนี้”
“แล้วเอาแช่น้ำรึยังธีร์ไม่งั้นซักไม่ออกนะ”
“พนักงานเอาไปจัดการให้แล้วครับ คนที่เดินชนนั่นแหละ … ยิ้มอะไรกันครับ” เซบาสเตียนมองหน้าปรีชากับสายรุ้งที่อมยิ้มให้กันอย่างมีเลศนัย
“ก่อนจะถามพี่ว่ายิ้มทำไม ถามตัวเองก่อนเถอะว่าทำไมถึงยิ้มไม่หุบ”
“ผมเปล่านะ” คนมีพิรุธรีบเถียงทันควัน
“คงเป็นการโดนชนที่มีความสุขมากเลยใช่ไหมธีร์” สายรุ้งถาม
“นี่ผมเก็บความลับไม่ได้เลยใช่ไหม”
“ใช่” สายรุ้งกับปรีชาตอบพร้อมกัน
“พนักงานเหรองั้นก็ต้องเป็นคนไทยสิ พี่คิดว่าแกโปรดแต่สาวผมทอง”
“คนไทยแท้ๆ เลยครับ น่ารักมาก สูงพอๆ กับรุ้งเลยมั้ง”
“ชื่ออะไรเหรอ ได้ถามไหม”
“แสงจันทร์ ไม่ได้ถามหรอกเห็นจากป้ายชื่อ”
“คงเป็นแสงจันทร์ที่สวยมากแน่ๆ” สายรุ้งรู้จักแววตาแบบนี้ดีมันคืออาการของคนตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก
“ใช่ สวยมาก” เซบาสเตียนตอบเสียงเลื่อนลอย
“งั้นก็ขอให้โชคดีนะไอ้ธีร์” ปรีชาอวยพรน้องชาย
“สวัสดีค่ะอาธีร์” สองสาวกระพุ่มมือชดช้อยไหว้ผู้ใหญ่ที่มาเยี่ยมเยียน ฟ้าใสกับฝนโปรยติดกันยิ่งกว่าตังเม จะไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ
“สวัสดีจ้ะ อามีของมาฝากฝนโปรยด้วยนะ”
“ทำยังไงก่อนคะฝนโปรย” สายรุ้งเตือนความจำลูกสาวที่ยื่นมือรับของก่อนจะทำบางอย่าง
เมื่อได้ยินเสียงนิ่งๆ ของแม่ เด็กน้อยจึงยกมือไหว้
“เก่งมากจ้ะ” สายรุ้งชมเมื่อลูกทำตามมารยาทที่ดีจากนั้นก็ยิ้มให้ ลูกจะได้ไม่รู้สึกว่าถูกเอ็ด
“เข้าไปเปิดในบ้านกันดีกว่า” ปรีชาบอกแล้วทุกคนก็เดินเข้าไปด้านใน
“ผมอยากไปดูรถอาธีร์”
“กินข้าวก่อนครับก้อนเมฆ” สายรุ้งบอกลูกชาย
“ได้ไปดูแน่นอนครับ ก่อนไปเราค่อยขอแม่รุ้งอีกทีนะ” เซบาสเตียนรับปาก
ตอนที่เจอสายรุ้งครั้งแรกผมคิดว่าเธอเป็นคนหวานๆ แต่ความจริงแล้วเด็ดขาดมาก ลูกทั้งสามไม่กล้าดื้อรั้นกับแม่เลยรวมถึงพ่อด้วย พี่ปรีชาอยู่ในโอวาทของภรรยาโดยที่เธอทำเพียงแค่อย่างเดียวนั่นก็คือรักสามีหมดหัวใจ
ผมไม่เคยพบใครที่เหมาะกันราวกิ่งทองใบหยกแบบนี้ ตอนคบกันใครๆ ก็พากันอิจฉาในความรักของคนทั้งคู่ พอมีลูกก็เลี้ยงดูให้เป็นเด็กดีมีมารยาทไม่ขาดตกบกพร่อง
และที่น่าอิจฉาที่สุดก็คือแม้จะลูกสามแต่ยังหวานไม่เปลี่ยน เช่นตอนนี้ ก็เดินจับมือกันจนคนโสดแบบผมอดตาร้อนไม่ได้
ฝนโปรยคือนางเอกของงานจึงได้รับความสนใจเป็นพิเศษโดยเฉพาะพี่ๆ ทั้งสองคนที่อยู่ไม่ห่างน้องเลย ถึงก้อนเมฆจะเป็นผู้ชายชอบเอะอะโวยวายเวลาเล่นกับเพื่อนตัวเองแต่พออยู่กับน้องสาวก็จะอ่อนโยนเหมือนเป็นคนละคน
สายรุ้งไม่เคยเห็นลูกชายตะคอกน้องๆ เลยสักครั้ง
งานเลี้ยงมีพ่อแม่ ปู่ย่าตายายแล้วก็ผมที่เป็นคนนอกแต่ได้สิทธิ์พิเศษกลายเป็นคนในเพราะความสนิทชิดเชื้อ บ้านหลังนี้พี่ปรีชาสร้างรอท่าตั้งแต่ยังไม่มีลูกสักคน
ถ้าจำไม่ผิดพี่ชายผมสร้างบ้านให้ลูกกับเมียหลังแต่งงานได้ไม่กี่วันจะหาใครคลั่งรักได้เท่านี้อีก ผมจึงไม่แปลกใจที่ทั้งคู่ไม่เคยเหลียวมองใครเพราะคนที่อยู่ตรงหน้าแสนดีทุกอย่าง
“ขอบใจมากนะธีร์ อุตส่าห์ขับรถมาตั้งไกล” สายรุ้งพอจะมีเวลาคุยแล้วเพราะตอนนี้ลูกๆ กำลังง่วนกับของขวัญของเล่น
“ต้องมาสิครับ ถ้าไม่ติดธุระสำคัญจริงๆ ผมต้องมาแน่นอน วันเกิดหลานสาวทั้งที”
“นี่ลาไว้ห้าวันใช่ไหมธีร์”
“ใช่ๆ พักร้อนไปในตัว”
“คืนนี้จะพาพี่ป๊อกไปเที่ยวก็ได้นะ”
“รุ้งนี้ใจดีจังไม่เหมือนผู้หญิงอื่นที่เคยเจอ”
“ยังไงเหรอ”
“ก็ยอมให้พี่ป๊อกไปข้างนอก เมียคนอื่นหวงจะตาย จะไปไหนทีแทบจะต้องกราบอ้อนวอน”
“อืม … มีแบบนั้นด้วยเหรอ” สายรุ้งถามด้วยความงงงวย ถึงจะแต่งงานรักกันแค่ไหนแต่ทุกคนก็ต้องมีเวลาส่วนตัวแล้วคนเราก็ไม่ได้ชอบเหมือนกันทุกอย่างจะให้มาตัวติดกันตลอดเป็นไปไม่ได้หรอก
สามีของฉันชอบดูบอลแต่ฉันไม่ชอบเลย เวลามีคู่หยุดโลกพลาดไม่ได้เขาก็จะออกไปดูบ้านเพื่อนหรือไม่ก็ตามร้านอาหาร ฉันไม่เคยตามไม่เคยระแวงเพราะรู้ว่าเขาไว้ใจได้
“มีอะไรเหรอจ๊ะสายรุ้ง” ปรีชาถามภรรยา
“ธีร์น่ะค่ะ เขาบอกว่ารุ้งใจดีที่ยอมให้พี่ป๊อกไปไหนมาไหน รุ้งก็เลยถามว่ามีไม่ให้ไปด้วยเหรอ ก็มีขากันทุกคนจะล่ามโซ่ติดกันไว้รึไง ใครๆ ก็อยากมีเวลาส่วนตัวทั้งนั้น”
“ฮ่าๆๆ เยอะแยะไป เพื่อนๆ พี่น่ะ เมียตามจิกทุกสิบนาที”
“เอ่อ … แล้วหนูต้องทำแบบนั้นด้วยไหมคะพี่ป๊อก” สายรุ้งเริ่มไม่แน่ใจ
“ไม่ต้องหรอกจ้ะ จะทำเพื่ออะไรเสียสุขภาพจิตเปล่าๆ พี่ไปกับเพื่อนก็คืออยู่กับเพื่อนจริงๆ แต่ไอ้พวกนั้นมันไม่ซื่อ”
“เข้าใจแล้วค่ะ น่าสงสารผู้หญิงนะคะ”
“แต่พี่ไม่ได้เป็นแบบนั้นนะ” ปรีชารีบบอก
“หนูรู้ค่ะ พี่ป๊อกจะมีใครได้ติดลูกขนาดนี้”
“ติดหนูด้วยจ้ะ” ว่าแล้วปรีชาก็หอมแก้มเมียรักเพื่อเป็นการยืนยัน
“พี่ป๊อก ! คนอยู่เต็มบ้าน บัดสีจริง” สายรุ้งตีแขนคนรุ่มร่าม
“หอมเมียตัวเอง บัดสีตรงไหน”
“พอเลยค่ะ หนูไปเล่นกับลูกดีกว่า”
“เล่นกับลูกพี่ก็ตามไปหอมได้” ชายหนุ่มพูดไล่หลังไปแล้วหัวเราะชอบใจความหน้ามึนของตัวเอง การได้แกล้งเมียคือความสุขที่ปรีชาโปรดปราน
“อิจฉาโว้ย” เซบาสเตียนทั้งขำทั้งหมั่นไส้
“อิจฉาก็รีบหาเมียสิครับน้องชาย”
“ถ้ามันหาได้ง่ายๆ ก็ดีสิครับพี่ชาย”
“แล้วเป็นไง พนักงานคนนั้น”
“พี่ป๊อก …” เซบาสเตียนนิ่งไปหลายนาทีแล้วพูดขึ้นมา
“อะไร แกทำให้พี่กลัวนะเนี่ย ทำไมทำหน้าทำเสียงแบบนี้หรือมีมากกว่ากาแฟหกใส่”
“เปล่าพี่ ผมจะถามว่าพี่ชอบรุ้งตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเลยไหม”
“อืม … ไม่นะ ครั้งแรกไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำเจอกันในงานแจกลายเซ็น อีกครั้งก็พอๆ กันเพราะพี่ต้องรีบไปสอนแล้วก็ครั้งที่สามนั่นแหละที่ทำให้พี่เริ่มถามตัวเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมฟ้าถึงพาผู้หญิงคนนี้มาให้เจอถึงสามครั้งสามครา”
“เหรอครับ” เซบาสเตียนรับคำแบบหงอยๆ
“ถามทำไมเหรอ”
“คนจะรักหรือชอบกันต้องใช้เวลาใช่ไหมพี่”
“ก็ไม่อีกนั่นแหละถึงพี่จะไม่ได้ชอบรุ้งตั้งแต่เจอครั้งแรกแต่ก็สะดุดตาพอสมควรเพราะเขามีของมาฝากแต่พอได้เจอกันที่นี่ ความรู้สึกของพี่จากศูนย์ก็พุ่งไปร้อย” ปรีชาคิดถึงควาหลังที่แสนหวานชื่น
ตอนนั้นผมมาแจกลายเซ็นที่เกาะสมุยแล้วคนดูแลงานก็คือสายรุ้งกับเพื่อนอีกคน เมื่อฟ้าส่งเธอมาเป็นครั้งที่สามผมจึงคว้าไว้และตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เราก็ยังรักกันไม่เปลี่ยน
“พี่ว่ามันจะแปลกไหมถ้าผมชอบพนักงานคนนั้น”
“ไม่แปลกเลยธีร์ ในชีวิตจะมีแค่คนเดียวที่เจอแล้วเหมือนเวลาหยุดหมุนเหมือนทั้งโลกมีแค่เราสองคน” ปรีชาตอบด้วยความมั่นใจเพราะเขาเองได้เจอกับคนคนนั้นแล้ว
