พ่อทั้งตบ ทั้งต่อย ทั้งกระทืบ จนร่างของแม่โชกไปด้วยเลือด เมริสาร้องไห้อย่างหนัก พยายามตะเกียกตะกายเข้าไปช่วยแม่ แต่ก็ทำได้อย่างเชื่องช้า
อีกนิดเดียวก็จะพ้นจากคนใจร้ายแล้ว ทำไมนะ ฟ้าถึงได้โหดร้ายกับหล่อนและแม่แบบนี้
“พ่อ... ได้โปรด อย่าทำแม่เลย ปล่อยแม่เถอะ เมย์สัญญาว่าจะหาเงินให้พ่อเอง ปล่อยแม่นะ” เด็กน้อยพยายามอ้อนวอน
“กูไม่ปล่อย! มีอะไรไหมอีเมย์ กูจะฆ่าพวกมึงให้ตาย อยากหนีกูนัก”
ว่าแล้วก็ผลักร่างของอัมพรที่อ่อนแรงอยู่แล้วแรง ๆ จนนางเสียหลักล้มกลิ้งอยู่กลางถนน ทัดเทพจะตามลงไปซ้ำ แต่มีเสียงแตรรถบรรทุกดังขึ้นในระยะประชิดเสียก่อน
และต่อจากนั้นทุกอย่างก็เหมือนหยุดอยู่กับที่ เมริสาจำได้ว่าตัวเองกรีดร้องออกมาราวกับคนเป็นบ้า เมื่อเห็นร่างของแม่ถูกล้อรถบรรทุกที่วิ่งมาด้วยความเร็วเหยียบจนสมองกระจาย
ทุกอย่างมันคือภาพความทรงจำที่แสนโหดร้าย ความโหดเหี้ยมของสัตว์เพศผู้ที่ข่มเหงรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า ทำให้หล่อนต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปตลอดกาล
หล่อนจะจำมันไปจนวันตาย... เมริสาสัญญากับตัวเองว่าต่อจากนี้ไป ชีวิตนี้ที่ไม่มีแม่อยู่เคียงข้าง จะต้องเดินหน้าต่อไปอย่างเข้มแข็ง เพื่อแม่ที่มองหล่อนลงมาจากฟากฟ้าจะได้ดีใจที่เห็นหล่อนไม่ร้องไห้เพราะผู้ชายคนไหนอีกแล้ว
มีแต่ผู้ชายเท่านั้นแหละที่ต้องร้องไห้เพื่อหล่อน...
และจากวันนั้นพ่อก็ถูกจับเข้าคุกในข้อหาทำร้ายร่างกายและเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย หล่อนจำได้ว่าตัวเองยืนจ้องมองร่างของบิดาที่ถูกตำรวจลากไปขึ้นรถด้วยความสะใจ ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ผ่านมาแล้ว 8 ปี หล่อนก็ยังไม่เคยย่างกรายไปเยี่ยมบิดาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ภาพความเหี้ยมโหดอำมหิตที่หล่อนกับแม่ได้รับมันยังตราตรึงใจไม่คลาย ทั้ง ๆ ที่ตนพยายามจะลืมและเริ่มต้นชีวิตใหม่กับที่นี่ ‘บ้านมธุรส’ ของแม่เล็ก อัจฉรา แต่ก็ไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง หล่อนฝันร้ายถึงเหตุการณ์วันที่สูญเสียมารดาไปทุกคืน
หล่อนเกลียดผู้ชายทุกคน หล่อนจะทำให้ไอ้ผู้ชายพวกนี้ต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนที่แทบเท้า จากนั้นก็จะขยี้หัวใจของพวกมันให้แหลกละเอียด
“เมย์คิดอะไรอยู่เหรอ หรือว่าใจลอยไปถึงเคมบริดจ์”
เสียงสดใสของทอฝัน เด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน และมีชะตากรรมไม่ต่างจากหล่อนนัก ทำให้เมริสารีบกลืนอดีตอันแสนโหดร้ายลงไปในอก ปั้นหน้าและหันไปยิ้มให้กับเพื่อนรัก
“เปล่าสักหน่อย แค่คิดถึงแม่เท่านั้นเอง”
ทอฝันเด็กสาววัยรุ่นเดินมาทรุดตัวนั่งลงบนเตียงใกล้ ๆ กับเมริสา สาวน้อยผมหยักสวยที่งดงามราวกับคลีโอพัตรา กลับมีสีหน้าหม่นหมองลงทันตาเช่นกัน
“พูดถึงแม่... ฝันก็คือถึงแม่เหมือนกัน” ทอฝันพูดเสียงเศร้าพร้อมกับถอนใจออกมา น้ำตาใส ๆ เริ่มเอ่อล้นขอบตาด้วยความเจ็บช้ำกับเรื่องราวในอดีต
“ถ้าป่านนี้แม่ยังอยู่ ฝันก็คงได้กอดแม่ ได้ร้องไห้กับแม่ ยามที่มีเรื่องทุกข์ใจ”
“ตอนนี้ฝันก็มีแม่เล็กไม่ใช่เหรอ แม่เล็กรักพวกเรามาก”
เมริสาที่เข้มแข็งกว่าทอฝันมากพยายามปลอบประโลม หล่อนซ่อนน้ำตาเอาไว้ภายใต้หน้ากากแสนสวยที่เคลือบด้วยยาพิษ
“ไม่เอาน่า... อย่าร้องไห้ฝัน แม่ของฝันที่อยู่บนสวรรค์จะเสียใจนะ หากรู้ว่าทอฝันคนงามขี้แยอีกแล้ว” คำพูดของเมริสา ทำให้ทอฝันหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ก่อนจะพูดอุบอิบออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“เมย์ก็อย่างนี้เรื่อยเลย ทำให้ฝันทั้งร้องไห้ ทั้งหัวเราะอีกแล้ว”
เมริสาเก็บเรื่องราวในอดีตใส่ลิ้นชัก ก่อนจะหันมาอยู่กับปัจจุบันแทน ที่บ้านมธุรสแห่งนี้มีแม่เล็ก อัจฉราเป็นคนดูแล แม่เล็กเป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้กับพวกหล่อน ท่านเป็นนักสังคมสงเคราะห์ และก็เป็นเพียงคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือหล่อนเมื่อ 8 ปีก่อน
ที่บ้านหลังนี้มีสมาชิกอยู่ด้วยกันห้าคน มีแม่เล็กเป็นประมุขของบ้าน มีป้าสายหยุดเป็นคนดูแลความเรียบร้อยภายในบ้านหลังนี้ มีหล่อน ทอฝัน และเพียงเดือน เป็นเด็กสาวที่แม่เล็กอุ้มชูด้วยความรัก
แม่เล็กส่งเสียพวกหล่อนเรียนจนสุดความสามารถ หล่อนค่อนข้างโชคดีหน่อยที่ได้ทุนไปเรียนด้านกฎหมายที่มหาลัยฮาร์วาร์ด ในเมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศสหรัฐอเมริกาทันทีที่จบไฮสคูล ส่วนทอฝันและเพียงเดือนเรียนในประเทศไทย
และอีกไม่กี่วันหล่อนก็ต้องเดินทางกลับไปอเมริกา วิถีชีวิตในต่างแดนก็จะเริ่มต้นอีกครั้ง พร้อม ๆ กับการแก้แค้นที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งเช่นกัน น้ำตาของผู้ชาย เสียงคร่ำครวญยามที่ถูกหล่อนทิ้งขว้าง ช่างทำให้หล่อนมีความสุขยิ่งนัก
รอยยิ้มหยันระบายที่มุมปากอิ่มรูปกระจับ ก่อนจะรีบสลัดความสะใจพวกนั้นออกไปจากสมอง และหันมาคุยกับทอฝันอีกครั้ง
“เห็นฝันยิ้ม เมย์ก็ดีใจแล้วละ เอ่อ... แล้วนี่เดือนไปไหนล่ะ”
“อ๋อ เดือนน่ะเหรอ ไปกับแม่เล็ก เห็นว่าจะไปซื้อของเข้าร้านกาแฟน่ะ เห็นว่าขายดีมาก หุ้นส่วนก็อัดฉีดเงินเข้ามามากทีเดียว”
เมริสาพยักหน้าหน้าหงึก ๆ ไม่พอใจนักที่เพียงเดือนกับแม่เล็กยอมรับความช่วยเหลือจากหนุ่มบราซิลคนนั้น แต่ก็แสดงอะไรออกไปมากไม่ได้
“ฝันอยู่ทางนี้ก็ดูแลเดือนให้ดีนะ เมย์กลัวว่าเดือนจะถูกผู้ชายบราซิลคนนั้นหลอกเอา ผู้ชายไว้ใจไม่ได้ เลวเหมือนกันหมดทุกคน”
ทอฝันรู้ดีว่าเพื่อนรักมีอคติกับผู้ชายมากแค่ไหน จึงรับปากทันทีโดยไม่คิดโต้แย้ง
“ได้เลยจ้ะ ฝันจะรายงานทุกความเคลื่อนไหวให้เอง เมย์สบายใจได้เลย เอ่อ... แล้วนี่เมย์จะเดินทางวันไหนจ๊ะ ฝันจะได้ไปส่ง”
“พรุ่งนี้จ้ะ ช่วงบ่าย เมย์ไม่อยู่ฝากฝันดูแลทุกคนด้วยนะ เมย์เป็นห่วงจัง”
“ได้เลยจ้ะ ไม่ต้องกังวล ฝันจะทำหน้าที่เป็นพี่ใหญ่ในมธุรสแห่งนี้แทนเมย์เอง...” สองสาวหัวเราะร่วน คุยกันอยู่พักใหญ่ ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง
