พอเข้ามาในห้องพัก คฑาวุฒิวางหล่อนลงบนเตียงอย่างเบามือ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ร่างบาง
“ผู้หญิงอะไรตัวนิดเดียวแต่หนักชะมัด” เขาบ่น
ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะลุกไปที่ประตูห้อง ปานชีวันกลับดึงแขนเขาไว้
“คุณปู่ขา...นี่คุณปู่จะให้ปานแต่งงานกับอีตาบ้านั่นจริงๆ เหรอคะ”
“คุณปู่ใจร้ายจัง ไอ้บ้านั่นเป็นคนยังไงก็ไม่รู้ คุณปู่ยังจะบังคับปานแต่งงานกับเขาอีก ฮือๆ ...” หล่อนพูดพลางร้องไห้
“นี่เธอหมายถึงเรื่องอะไร หรือว่าเธอถูกจับแต่งงานเหมือนฉัน” เขาถามพร้อมทั้งจ้องใบหน้าสวยของหล่อน
“นายเป็นใคร? ฉันไม่รู้จักนาย...แล้วนี่นายเข้ามาอยู่ในห้องฉันได้ยังไง” หล่อนพูดพร้อมทั้งกำลังพะอืดพะอม
“แหวะ!” หล่อนอาเจียนออกมา
ตอนนี้ทั้งเสื้อเขาและเสื้อหล่อนต่างสกปรก แถมยังมี
กลิ่นเหม็นเปรี้ยวอีกต่างหาก เขาถอดเสื้อตัวเองออกให้ป้าแม่บ้านนำไปสักรวมทั้งเสื้อผ้าหล่อนด้วย พอปานชีวันอาเจียนเสร็จหล่อนก็นอนหลับไม่รู้เรื่องเลย
ด้วยความอ่อนเพลียและความเมาทำให้คฑาวุฒิเผลอหลับอยู่ข้างๆ หล่อน เพราะเขาเองก็ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไปไม่น้อยเหมือนกัน
รุ่งเช้าปานชีวันงัวเงียตื่นขึ้นมา หล่อนเอามือกุมขมับตัวเอง ตอนนี้หล่อนรู้สึกปวดหัวมาก
“เมื่อคืนเราเมามากขนาดนี้เลยเหรอนี่ แล้วเรากลับมาห้องได้ยังไงนะ” หล่อนพูดกับตัวเองก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา
“พึ่งตี 5 นอนต่อดีกว่า” พูดจบหล่อนก็วางโทรศัพท์มือถือไว้หัวเตียงก่อนจะผล็อยหลับไปอีกรอบ
“โอ้ย!! ทำไมปวดปวดหัวจังเลย” หล่อนบ่นพร้อมทั้งซุกตัวเข้าไปในผ้าห่ม แต่มือหล่อนไปกลับไปสัมผัสกับอะไรที่อยู่ข้างๆ
“เอ๊ะ! ทำไมมันเป็นอุ่นๆ” ไวเท่าความคิดหล่อนควานมือเข้าไปในผ้าห่ม เมื่อแน่ใจว่าสิ่งที่อยู่ใต้ผ้าห่อคืออะไร ปานชีวันจึงเปิดผ้าห่มออก เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ชายนอนอยู่ข้างๆ หล่อนก็ตกใจหล่อนไม่ถามอะไรทั้งสิ้น พลันเท้าเล็กๆ ก็ยกขึ้นมาถีบเขาจนตกเตียง
“โอ๊ย!” ชายหนุ่มโอดครวญด้วยความเจ็บ หมดกันเช้าอันสดใสของเขา
“นี่คุณ! เป็นบ้าอะไรเนี่ย อยู่ ๆ คุณมาถีบผมทำไม” คฑาวุฒิถามออกไปทั้งที่ยังจุกอยู่
เมื่อปานชีวันเห็นชายแปลกหน้าในสภาพที่ท่อนบนเปล่าเปลือยหล่อนก็ยิ่งตกใจมากกว่าเดิม เท้าเล็กๆ จึงเตะเข้าไปที่เป้าของเขาอีกหนึ่งที
“โอ้ย! ยัยบ้าเอ๊ย เธอมาเตะฉันทำไม” ชายหนุ่มถามออกไปพร้อมทั้งร้องโอดโอย เขาทั้งเจ็บทั้งจุกในเวลาเดียวกัน
“ไอ้บ้ากาม! ไอ้โรคจิต! ไอ้หื่น! ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้นะไม่งั้นแกตาย” ไม่พูดเปล่าปานชีวันยังกระโจนเข้าไปหวังจะเข้าไปบีบคอเขา แต่คราวนี้คฑาวุฒิตั้งหลักได้แล้ว เขาจึงหลบหล่อนได้ทัน คฑาวุฒิรวบตัวหล่อนเอาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะเอาแขนของหล่อนไขว้หลังไว้แล้วกดหล่อนลงบนเตียง
“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า! ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่ะ!” หล่อนตะโกนสุดเสียง เขาเอามือปิดปากหล่อนไว้
“คุณจะส่งเสียงทำไมเดี๋ยวคนก็แห่มาหรอก” เขากระซิบข้างหูหล่อนเบาๆ ปานชีวันถึงกับขนลุกซู่เมื่อลมหายใจอุ่นๆ ของเขากระทบต้นคอขาวเนียนของเธอ
“อื้อ..ไอ้...” หล่อนพูดอู้อี้ในลำคอ พลางดิ้นขัดขืน เท้าเล็กก็ถีบไปทั่ว หวังจะหลุดพ้นจากพันธนาการ
“คุณฟังผมก่อนนะอย่าดิ้น ผมไม่ใช่ไอ้บ้ากามที่ไหนทั้งนั้น และผมก็มั่นใจว่าผมไม่ได้ทำอะไรคุณทั้งนั้น คุณกำลังเข้าใจผิด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นปานชีวันจึงหยุดดิ้นและตั้งใจฟังในสิ่งที่เขากำลังจะพูด
“ผมคือคฑาวุฒิ เทวากุล คุณรู้จักไหม”
พอได้ยินชื่อของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ปานชีวันก็จ้องใบหน้าหล่อของเขาอย่างครุ่นคิด จะว่าไปเมื่อมองดีๆ ใบหน้าของเขาก็ละม้ายคล้ายกับรูปตอนเด็กอยู่เหมือนกัน
'อีตาบ้านั่นเหรอ? ใช่แล้วเมื่อคืนเราเจอเขาที่ผับ แล้วเขามาอยู่ที่ห้องนี้ได้ยังไง’ หล่อนคิดวนไปวนมาพลางมองหน้าเขาอย่างไม่ค่อยจะไว้ใจ ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะหล่อจนหล่อนแทบละลายก็ตาม
