ในร้านกาแฟ ซูเหมี่ยวและหลินเอินเอินนั่งเผชิญหน้ากัน
“เมื่อวานนี้คุณบอกว่าฉันจะไม่สามารถรับงานนี้ได้งั้นเหรอ？” หลินเอินเอินเดินไปที่โซฟาแล้วก็นั่งลง เมื่อเห็นซูเหมี่ยวพยักหน้าด้วยความเสียดาย เธอก็เลิกคิ้วขึ้น “ไหนลองพูดมาสิ”
“คือว่า……”
หลังจากนั้น ซูเหมี่ยวก็อธิบายสถานการณ์ของคดีนี้ให้เธอฟัง นิ้วของหลินเอินเอินที่วางเอาไว้บนขาซ้ายขยับเล็กน้อย มีแสงสีดำส่องประกายมาจากในดวงตาสีน้ำตาลของเธอ “น่าสนใจดีนะ แล้วทั้งสองฝ่ายคือใครเหรอ？”
“คุณ…… คุณรู้ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกค่ะ.....”
หลินเอินเอินเงยหน้าขึ้น มองซูเหมี่ยวอย่างอยากรู้อยากเห็น
“ทั้งสองคนนี้เป็นผู้นำระดับแนวหน้าในแวดวงของธุรกิจ ครั้งนี้เป็นเพราะมีเรื่องอื่น ๆ ที่เข้ามาเกี่ยวข้องมากมาย หลัง ๆ มาทั้งสองคนจึงเริ่มมองหน้ากันไม่ติด คนที่อยากขอให้คุณช่วยเหลือคือคุณฟู่ ส่วนคู่ต่อสู้ของคุณฟู่ก็คือ......”
ซูเหมี่ยวถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนพูดออกมาอย่างปวดใจว่า “สามีของคุณค่ะ！ ！”
จังหวะการหายใจของหลินเอินเอินเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ซูเหมี่ยวเอามือทาบอกของเธอเอาไว้ แล้วก็พูดขึ้นมาอย่างเศร้าใจว่า “เงินนี้ถูกกำหนดมาไว้แล้วว่าไม่ใช่เงินของพวกเรา เงินก้อนใหญ่ก้อนนี้ นั้นก็ทำได้เพียงแค่มองมันเท่านั้น แต่กลับไม่สามารถแตะต้องมันได้”
หลินเอินเอินที่เล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ นั่งนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่
เมื่อเห็นดังนี้ ซู่เมี่ยวคิดว่าหลินเอินเอินกำลังเสียใจ เธอทั้งรู้สึกปวดใจและก็ยังไม่ลืมที่จะปลอบใจหลินเอินเอิน“โอ้ อย่าท้อแท้ไปเลยนะคะ จากชื่อเสียงของคุณแล้ว หากคุณเริ่มกลับมารับงาน คุณต้องหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำแน่นอนค่ะ！ แต่ไอริส คุณหย่าแล้วจริง ๆ เหรอคะ？”
หลินเอินเอินกระตุกมุมปากขึ้น “หากไม่มีเขา ชีวิตของฉันถึงจะเป็นของฉันเอง”
เมื่อเห็นสายตาที่ดูจริงจังของหลินเอินเอิน หลังจากค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ได้แล้ว ซูเหมี่ยวก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง “ในที่สุดคุณก็เปิดใจได้สักทีนะ！ คุณต้องสูญเสียอะไรไปตั้งมากมายเพื่อผู้ชายเลว ๆ คนนั้น แต่เขากลับไม่รู้จักรักษาคุณเอาไว้เลย การที่คุณออกมาจากเขาได้ตอนนี้ ก็เท่ากับว่าคุณได้หนีออกมาจากความทุกข์ทั้งหมดแล้วนะคะ ที่รัก！ ฉันยินดีกับคุณด้วยจริง ๆ นะคะ！”
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่นั้น เงาของคนที่คุ้นเคยสองคนก็เดินเข้ามาในร้านกาแฟ สีหน้าของหลินเอินเอินดูเคร่งขรึมขึ้นในทันที
ชายคนนั้นสวมสูทสีดำ กระดุมข้อมือสีเงินที่ปลายแขนของเขาเมื่อสะท้อนกับแสงก็เปล่งประกายแสงที่ดูเยือกเย็นออกมา ซึ่งเหมือนกันกับตัวเขาไม่มีผิด
ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เขาสวมชุดกระโปรงสีขาว ผมสีดำของเธอเป็นประกายเงางาม ตัวเธอเล็ก ๆ ดูน่ารัก ซึ่งเธอก็คือหลินโหยวชิงนั่นเอง
หลินเอินเอินแอบหัวเราะเย้ยหยันอยู่ในใจ ช่างบังเอิญจริง ๆ เลยนะ ป๋อมู่หานเพิ่งคุยเรื่องหย่ากับเธอจบไปเอง นี่เขาพาเมียน้อยออกมาเที่ยวเล่นแล้วเหรอ
ซูเหมี่ยวมองตามสายตาของหลินเอินเอินไป แล้วสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเป็นบึ้งตึงทันที “ทำไมสองคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ！”
อาจเป็นเพราะน้ำเสียงของเธอดูตื่นเต้นจนเกินไป ป๋อมู่หานก็เลยสัมผัสได้ เขาจึงหันหน้ามามองพวกเธอ จากนั้นสีหน้าของเขาก็ดูดุดันขึ้นมาในทันที
เขาว่าแล้วเชียวว่า ทำไมผู้หญิงคนนี้เมื่อวานยอมเซ็นหย่าให้เขาอย่างไม่ลังเล แถมเธอยังไม่ต้องการวิลล่าอีก แต่แล้ววันนี้เธอกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกครั้ง ที่แท้เธอก็แค่ต้องการจะแกล้งปล่อยแล้วให้มาติดกับนี่เอง？
เมื่อหลินเอินเอินสบตากับเขาแล้ว เธอก็หันมองไปทางอื่นอย่างเฉยเมย แล้วก็ดึงซูเหมี่ยวให้ลุกขึ้นเพื่อจะออกไปจากที่นี่
แต่แล้วเสียงที่หวานจนเลี่ยนหูของใครคนหนึ่งก็ดังแว่วขึ้นมา “เอินเอินก็อยู่ที่นี่ด้วยนี่นา”
ขณะที่พูด หลินโหยวชิงก็เดินเข้ามาหาพวกเธอ มุมปากของหลินโหยวชิงเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยน หลินโหยวชิงมองเธอด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้ม ดูเป็นมิตร ไม่มีพิษมีภัยอะไร
ส่วนหลินเอินเอิน เธอแอบหัวเราะเย้ยหยันอยู่ในใจ ใครจะไปคาดคิดว่า ในเวลาหนึ่งเดือนนี้ผู้หญิงที่ดูเหมือนอ่อนโยนและประพฤติตัวดีคนนี้ จะแอบส่งรูปถ่ายที่ใกล้ชิดสนิมสนมจำนวนนับไม่ถ้วนของตัวเองกับป๋อมู่หานมาให้เธอ
หลินเอินเอินอมยิ้ม เธอพูดขึ้นมาว่า “อ้าวพี่สาว ทำไมออกจากโรงพยาบาลเร็วจังเลยล่ะคะ？ นอนอยู่ตั้งสามปี นี่พี่สามารถลงเดินบนพื้นได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย？ การแพทย์เขาน่าอัศจรรย์ใจจริง ๆ เลยนะ！”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้คนรอบ ๆ ต่างก็มองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น
สีหน้าของหลินโหยวชิงในตอนนี้ดูเก้อเขินอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอก็สามารถทำใจให้สงบลงได้อย่างรวดเร็ว เธอมองไปที่ป๋อมู่หาน แล้วก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานว่า “หมอบอกว่าต้องขอบคุณมู่หาน ที่เขาคอยดูแลฉันอย่างระมัดระวังมาตลอดสามปีที่ผ่านมา เป็นเพราะเขาไม่เคยย่อท้อเลยที่จะทำให้ฉันฟื้นขึ้นมาให้ได้ ซึ่งก็เป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมฉันถึงได้ดีขึ้นอย่างรวดเร็วแบบนี้”
หลินเอินเอินอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ป๋อมู่หาน ริมฝีปากสีแดงของเธอโค้งขึ้น แล้วเธอก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันไม่รู้มาก่อนเลยนะคะว่า อดีตสามีของฉันสามารถสร้างปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ได้ด้วย！ การที่ไม่ได้เรียนแพทย์ ถือเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของวงการแพทย์เลยนะเนี่ย！”
คนที่สอดรู้สอดเห็นที่กำลังมองมาที่พวกเขาตั้งแต่แรก เมื่อได้ยินดังนั้น ในหัวของพวกเขาก็มีละคนฉากใหญ่ผุดขึ้นมาทันที พวกเขาต่างก็หันไปมองหน้ากัน แล้วก็เริ่มกระซิบกระซาบกันขึ้นมา
“อดีตสามีงั้นเหรอ？ ผู้หญิงที่ใส่ชุดกระโปรงสีขาวคนนั้นคือมือที่สามเหรอเนี่ย？ แถมยังเป็นญาติของเมียหลวงด้วยเนี่ยนะ？”
“สุดยอดไปเลย ช่างมั่วดีจริง ๆ ！”
“ยังจะมีหน้ามาอวดต่อหน้าเมียหลวงอีกเนี่ยนะ？ ไร้ยางอายจริง ๆ เลย！”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ สีหน้าของป๋อมู่หานก็เปลี่ยนไปเป็นเย็นชาทันที “หลินเอินเอิน ที่คุณยุ่งวุ่นวายไม่หยุดแบบนี้ ตอนนี้คุณกำลังคงคิดที่จะใช้กลอุบายแกล้งปล่อยแล้วให้มาติดกับอีกสินะ？ ถ้าคุณมาปรากฏตัวต่อหน้าผมอีกล่ะก็ คุณก็อย่าหาว่าผมทำอะไรไม่เกรงใจคุณก็แล้วกันนะ！ ！”
หลินเอินเอินข่มความโกรธเอาไว้ในใจ เธอพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เกรงใจงั้นเหรอ？ คุณป๋อจะไม่เกรงใจฉันได้สักแค่ไหนกันเชียว？”
