温เสียนเล่อถูกคนลากขึ้นจากพื้นอย่างรุนแรง พาเดินไปจนสุดทางแล้วโยนเข้าไปในห้อง
แสงระยิบระยับจากโคมไฟคริสตัลทำให้ดวงตาของเธอพร่ามัว
เธอลุกขึ้นจากพื้นและต้องการเปิดประตูตามสัญชาตญาณ แต่ประตูถูกปิดก่อนที่เธอจะทันได้ทำ
เธอทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง หวังจะออกไป แต่กลับได้ยินเสียงของเมิ่งอวี่จากนอกประตู
“ฟังนะ คุณโชคดีที่คุณชายซั่งสนใจคุณ ควรทำให้เขาพอใจ ไม่เช่นนั้น ฉันจะเอาชีวิตคุณ!”
หลังจากพูดจบ เมิ่งอวี่ก็จากไป
温เสียนเล่อยืนอยู่ที่เดิมอย่างงงงัน ได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำ
ขนตายาวของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่จะมองไปรอบ ๆ
หน้าต่างบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่งดงามของเมืองได้ทั้งหมด โซฟาแบบเก้าอี้นอนข้างหน้าต่างเป็นที่พักผ่อนที่ยอดเยี่ยมสำหรับบ่ายเกียจคร้าน
ห้องนี้หรูหราและเรียบง่าย
เห็นได้ชัดว่าเป็นสถานที่สำหรับพักชั่วคราว
ในขณะนั้น ประตูห้องน้ำเปิดออกอย่างกะทันหัน
เธอหันไปมอง ผู้ชายคนหนึ่งเดินออกจากห้องน้ำ ไอน้ำร้อนแผ่ออกมา
ชุดคลุมอาบน้ำของเขาผูกไว้แบบลวก ๆ แต่ไม่สามารถปิดบังความเยือกเย็นและความสง่างามที่มีมาแต่กำเนิดได้
หยดน้ำยังคงเกาะอยู่บนเส้นผมของเขาไหลไปตามใบหน้าที่คมชัด เพิ่มความเซ็กซี่ให้มากขึ้น
ใต้ชุดคลุมอาบน้ำ หน้าอกที่แข็งแรงเผยให้เห็นรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ
สายตาของเขาลึกและเย็นชา สายตาเย็นชาของเขาทำให้รู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง
ตอนนี้ โลกทั้งใบดูเหมือนจะเป็นเพียงฉากหลังของเขา เขาเหมือนเทพเจ้าที่เดินออกมาจากภาพวาด ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ไม่อาจต้านทานได้
温เสียนเล่อมองเขาอย่างเหม่อลอยอยู่พักหนึ่ง
เธอมีความลับที่ไม่มีใครรู้
เธอชอบพิชิตผู้ชายที่เย็นชาและยากจะเข้าถึง
เมื่อเขารู้สึกถึงความรัก เธอก็จะทิ้งเขาไว้ มองดูเขาเศร้าเสียใจและเจ็บปวด
แต่เธอไม่คิดว่าจะได้พบกับผู้ชายที่เธอเคยทิ้งไปอีกหลายปีต่อมา
“มานี่”
เสียงเย็นชาของเขาดึงความคิดของ温เสียนเล่อกลับมา
温เสียนเล่อเงยหน้ามอง เห็นเขานั่งอยู่บนเตียง ดวงตาเย็นชานั้นจ้องมองเธอ
温เสียนเล่อกลืนน้ำลายและอยากหนีโดยไม่รู้ตัว
สายตาของเขาเย็นชาเกินไป ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย ทำให้คนกลัวโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นเธอหยุดนิ่ง ผู้ชายขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาถามว่า “เมิ่งอวี่ไม่ได้สอนกฎให้เธอหรือ?”
温เสียนเล่อพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
จากนั้นก็เห็นความเย้ยหยันปรากฏในดวงตาของเขา
“เพิ่งมาใหม่ใช่ไหม?”
温เสียนเล่อส่ายหัว “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่นี่ ฉันเป็นแพทย์นิติเวช”
“แพทย์นิติเวช?”
商時序ยิ้มเล่น ๆ
“งานเสริม?”
温เสียนเล่อเหลือบมองผู้ชายที่อยู่ไม่ไกลด้วยความโกรธเล็กน้อย
“ฉันถูกคนที่ชื่อเมิ่งอวี่พามาที่นี่ ไม่ได้มาทำงานเสริม”
温เสียนเล่อพูดจบ 商時序ก็หัวเราะเย็นชา
“โกหก”
เมื่อคำพูดนั้นตกลง เขาก็ลุกขึ้นเดินไปหา温เสียนเล่อ
มือใหญ่ของเขาจับเอวของ温เสียนเล่อ กดเธอลงบนโต๊ะ
温เสียนเล่อพยายามดิ้นรน แต่แรงเธอสู้เขาไม่ได้
“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่นี่ ฉันเป็นแพทย์นิติเวช!”
温เสียนเล่อพูดอย่างหอบหายใจ
商時序เผยรอยยิ้มเล็กน้อย เขาพูดว่า “งั้นก็ให้เธอเป็นแพทย์นิติเวชก็แล้วกัน ”
温เสียนเล่อรู้สึกหมดแรง
ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงยืนยันว่าเธอเป็นผู้หญิงที่นี่
温เสียนเล่อยังอยากจะพูดอะไร 商時序ก็จูบเธออย่างแรง
กางเกงของเธอถูกดึงลง เผยให้เห็นกางเกงในสีดำเรียบง่าย มือใหญ่ของเขาดึงมันลงไปจนถึงข้อเท้า
