วันรุ่งขึ้นตั้งแต่เช้า คนที่รับซื้อเครื่องประดับก็มากดกริ่งที่ประตูบ้าน
ซูชิงอวี่ส่งของให้พวกเขาแล้วหันกลับมาก็เห็นกู้หนานเหิงยืนอยู่ข้างหลังเธอ
ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความกังวล
“นี่เธอเอาของที่ฉันซื้อให้ไปขายหมดเลยเหรอ ?”
ซูชิงอวี่ขนตาสั่นเล็กน้อย แน่นอนว่าขายหมดแล้ว เพราะนี่คือสิ่งที่ฉันควรได้รับจากคุณ
“ไม่ใช่ค่ะ ฉันส่งไปให้เขาดูแลรักษา ”
กู้หนานเหิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขายกมือขึ้นลูบหัวซูชิงอวี่เบาๆ
“ทำฉันตกใจหมดเลย ฉันนึกว่าเธอไม่ชอบของที่ฉันให้ซะอีก”
ซูชิงอวี่หลบสายตาอย่างไม่สนใจ วันนี้เป็นวันครบรอบวันเสียชีวิตของพ่อเธอ เขาไม่เคยไปเคารพและขอโทษที่หลุมศพพ่อเธอเลยในช่วงสามปีที่ผ่านมา
ก่อนหน้านี้เธอคิดว่ากู้หนานเหิงโกรธแค้นพ่อเธอ แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขาน่าจะกลัวการได้เห็นพ่อเธอมากกว่า
“หนานเหิง วันนี้เป็นวันครบรอบสามปีที่พ่อฉันเสียชีวิต คุณจะไปที่สุสานกับฉันได้ไหม?”
เธอจ้องมองกู้หนานเหิงด้วยสายตาไม่ละไปไหน หากเขารู้สึกเสียใจแม้เพียงน้อยนิด เขาควรไปคำนับและขอโทษที่หลุมศพพ่อเธอ
กู้หนานเหิงรู้สึกว่าในวันนี้ซูชิงอวี่มีบางสิ่งที่แตกต่างออกไป เธอไม่เคยขอแบบนี้มาก่อน เมื่อเห็นสายตาเศร้าของเธอ เขาก็ทำตามโดยไม่มีเหตุผล
“ได้ ฉันจะไปกับเธอ”
ซูไห่เซิงถูกฝังอยู่ข้างแม่น้ำเล็กๆ ในชานเมือง ที่นั่นก็เป็นที่ที่ซูชิงอวี่ได้พบกับกู้หนานเหิงครั้งแรก
ตอนนั้นกู้หนานเหิงกับเพื่อนเรียนไปวาดภาพที่ชานเมือง แต่เผลอตกลงไปในแม่น้ำเล็กๆ หลังฝนตก ซูไห่เซิงและลูกสาวที่ผ่านทางนั้นได้ช่วยเขาไว้
เพื่อแสดงความขอบคุณ ครอบครัวกู้ให้ซูไห่เซิงทำงานเป็นคนขับรถของพวกเขา และส่งซูชิงอวี่ไปเรียนที่โรงเรียนเดียวกับกู้หนานเหิงพร้อมรับผิดชอบค่าเล่าเรียนทั้งหมด
ซูชิงอวี่เริ่มชอบกู้หนานเหิงตั้งแต่ตอนนั้น
ซูชิงอวี่มองออกไปนอกหน้าต่าง เธอรู้สึกเสียใจมาก หากเธอสามารถเลือกใหม่ได้ เธอจะหยุดพ่อเธอไม่ให้ช่วยกู้หนานเหิง แต่โชคชะตาไม่มีทางให้ย้อนกลับ
กู้หนานเหิงนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความหนักใจ ซูชิงอวี่พูดเบาๆ
“หนานเหิง ปีนั้นคุณตกลงไปในแม่น้ำได้ยังไง ?”
กู้หนานเหิงยิ้มบางๆ
“ก็เพื่อนของฉันนั่นแหละ ให้ฉันช่วยจับกบ ฉันยืนไม่มั่นคงเลยตกลงไป โชคดีที่มีคนช่วยไว้ทัน...”
เขาหยุดพูดทันที มองไปที่ซูชิงอวี่ เธอมีตาแดงและมุมปากบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเยาะเย้ย
“ที่แท้คุณยังจำได้”
ในใจของกู้หนานเหิงเกิดความสับสน เขาเพิ่งตระหนักว่าเขาควรจะอยู่ในสภาพที่สูญเสียความทรงจำ ไม่ควรจำเรื่องเหล่านี้ได้
“เอ่อ เพื่อนๆ เล่าให้ฟังตอนงานเลี้ยงรุ่น ฉันจะจำได้ยังไงล่ะ!”
สายตาของกู้หนานเหิงเต็มไปด้วยความสับสน เขาหลบสายตาจากการจ้องมองของซูชิงอวี่
ซูชิงอวี่รู้สึกขมขื่น ใช่สิ ถ้าเขายังจำบุญคุณที่พ่อเธอช่วยชีวิตไว้ได้ เขาคงไม่ยอมให้พ่อเธอตายไปอย่างนั้น
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทันที ทำลายความเงียบระหว่างพวกเขา
อาจจะเป็นเพราะในรถเงียบเกินไป หรือเสียงโทรศัพท์ของกู้หนานเหิงดังเกินไป ซูชิงอวี่ได้ยินเสียงปลายสายของเหอซีเหยาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“หนานเหิง ฉันกลับประเทศก่อนเวลาตอนนี้อยู่ที่สนามบิน คุณมารับฉันได้ไหม?”
ใบหน้าของกู้หนานเหิงที่เต็มไปด้วยความหม่นหมอง กลับมีรอยยิ้มที่แสดงความรัก
“ได้สิ รอฉันนะ”
ซูชิงอวี่เห็นเขาเปลี่ยนสีหน้า หัวใจเธอรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกมีดกรีด
กู้หนานเหิงวางสายโทรศัพท์แล้วพบว่าซูชิงอวี่จ้องมองเขาอยู่ เขาพูดด้วยความไม่สบายใจ
“ขอโทษนะที่รัก มีเรื่องด่วนที่บริษัท ฉันต้องกลับไป ”
ซูชิงอวี่รู้สึกผิดหวังอย่างที่สุด เธอฝืนยิ้มและพยักหน้า ใช่สิ คนตายจะสำคัญเท่ากับคู่หมั้นได้ยังไง ?
“จากตรงนี้ไปสุสานไม่ไกล ฉันให้คนขับรถปล่อยเธอลงที่นี่ เธอเดินไปเองนะ ตอนเย็นกลับบ้าน ฉันจะทำอาหารอร่อยๆ ให้เธอ ใจเย็นๆนะ ฉันจะกลับมาดูแลเธอ”
กู้หนานเหิงจูบที่แก้มของซูชิงอวี่ แล้วให้เธอลงจากรถ
ซูชิงอวี่เช็ดแก้มที่ถูกกู้หนานเหิงจูบอย่างแรงจนรู้สึกแสบแล้วจึงหยุด เธอเดินไปไม่กี่ก้าว
ทันใดนั้นสายฟ้าฟาดลงมา ตามมาด้วยฝนตกหนัก และรถของกู้หนานเหิงก็หายไปในสายฝน
ซูชิงอวี่เต็มไปด้วยโคลน คุกเข่าหน้าหลุมศพพ่อเธอ
เธอโอบกอดหลุมศพ ทั้งที่ใจเต็มไปด้วยความเศร้า แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว
“พ่อ ฉันจะจากไปแล้ว อาจจะไม่มาหาอีกบ่อยๆ แต่พ่อเชื่อเถอะ ฉันจะทำให้กู้หนานเหิงมากราบไหว้พ่อและขอโทษ”
ในทางกลับบ้าน ซูชิงอวี่ติดต่อบริษัทกฎหมายที่ดีที่สุดในเมือง
“ฉันต้องการทีมที่เชี่ยวชาญที่สุด เพื่อช่วยฉันทำคดีนี้ คุณเสนอราคาได้เลย”
