โม่ฮั่นฉวนหยุดครู่หนึ่งที่ทางเข้า
เขาไม่ได้หันหัวแม้แต่น้อย เพียงแต่หัวเราะเบาๆ： “คุณคิดว่าคุณจะสามารถเจรจากับฉันได้เพียงเพราะฉันใจดีกับคุณงั้นเหรอ？“ น่าขัน.“
โดยไม่คิดอะไร เขาก็คว้าเสื้อโค้ทที่อยู่ข้างตัวมาสวมแล้ววิ่งลงบันไดไป
แอนนี่จ้องมองร่างของเขาที่กำลังถอยห่างออกไปอย่างว่างเปล่า โดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนก่อนที่เธอจะรู้สึกถึงความรู้สึกจั๊กจี้ที่แก้มของเธอ
เมื่อฉันเอื้อมมือไปแตะใบหน้า ฉันก็รู้ว่ามีน้ำตาไหลลงมาบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว
สามปีที่แล้วและสามปีต่อมา เธอไม่สามารถรักษาเขาไว้ได้
ไม่ว่าจะเป็นวันไหนหรือพวกเขาเพิ่งทำอะไรลงไป อานซินอ้ายก็ยืนอยู่ข้างล่างอย่างเงียบๆ ทำลายธุรกิจสามปีของเธอไปอย่างง่ายดาย
เธอไม่เคยพูดจาหยาบคายกับโมฮั่นชวนมาก่อน แต่เมื่อกี้เธอไม่ได้ล้อเล่นนะ
เมื่อพวกเขาเดินออกจากประตูไป พวกเขาก็เสร็จสิ้นจริงๆ
แอนนี่เดินไปที่หน้าต่างอย่างช้าๆ ก้มตัวลงและมองลงไป เธอเห็นโม่หานชวนเดินอย่างรวดเร็วมาทางอันซินอ้าย อันซินอ้ายบังเอิญเอนตัวไปด้านข้างและล้มตัวลงในอ้อมแขนของเขา
เขารีบอุ้มเธอขึ้นรถ ร่างของพวกเขาแนบชิดกันมาก แอนนี่สงสัยอย่างไม่เหมาะสมว่าโม่หานชวนยังคงมีกลิ่นของเธออยู่หรือไม่
แต่ผู้หญิงในอ้อมแขนของเขากลับเปลี่ยนไป
เธอเฝ้าดูอย่างหมดหนทางในขณะที่รถขับออกไปด้วยความเร็วสูง และหายลับไปในสายฝนที่กำลังสลายไป
ฝนตกเร็วและไปเร็ว
แต่ฝนในใจของเธอก็ยังคงตกลงมาไม่หยุด
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตอนแรกเธอไม่ได้ตั้งใจจะรับสาย แต่เสียงโทรศัพท์ก็ยังคงดังอยู่นาน เธอหันไปรับสายด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เป็นแม่เลี้ยงของเธอ จ่าวจีหมิน ที่โทรมา
เมื่อแม่ของเธอหายตัวไปอย่างกะทันหัน สัญญาณทั้งหมดชี้ไปที่เธอกำลังหนีตามใครบางคน พ่อของเธอตกใจมาก ไม่ถึงปีถัดมา เขาก็แต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ เมื่อเธอเข้ามาอยู่ในครอบครัว จ้าวจีหมินก็มาพร้อมกับอันซินอ้าย ซึ่งอายุน้อยกว่าเธอหนึ่งปี
แอนนี่รู้ว่าพ่อของเธอมีชีวิตที่ยากลำบาก และเป็นเวลาหลายปีที่เขารู้สึกผิดและละอายใจกับทางเลือกของแม่เธอ
จ่าวจีหมินและอันซินอ้ายเข้ามารับช่วงต่อบ้านของเธออย่างรวดเร็วและค่อย ๆ เข้ามาแทนที่เธอในใจของพ่อเธอ
อุบัติเหตุทางรถยนต์ที่จงใจเกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนทำให้เธอและอันซินอ้ายไม่อาจรักษาความสงบสุขไว้ได้เลย
เสียงของจ่าวจีหมินฟังดูอบอุ่นและคุ้นเคย： “นินี่ คุณไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจสุขภาพเดือนนี้หรือเปล่า？“ ท้องของคุณเริ่มมีอาการเจ็บท้องหรือเปล่า？ อย่าโทษฉันที่จู้จี้จุกจิกนะ แต่คุณแต่งงานกันมานานแล้ว ถ้ามีลูกชายเร็วๆ ก็ดี ทั้งเพื่อเราและเพื่อแม่สามี จะได้มีคำอธิบายที่ชัดเจน
นางโมไม่พอใจกับการแต่งงานของแอนนี่เข้าสู่ตระกูลโมมากนัก
ในความเป็นจริงไม่มีใครในตระกูลอันที่สามารถเปรียบเทียบกับตระกูลโมได้ในแง่ของภูมิหลังครอบครัวและความมั่งคั่ง
แม้ว่า Mo Hanchuan จะเฉยเมยต่อเธอในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่ครอบครัว An ก็ยังได้รับประโยชน์มากมายจากความใจดีของเขา
ภายใต้สถานการณ์เหล่านี้ การตั้งครรภ์ของแอนนี่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ ซึ่งทำให้พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายไม่พอใจ
แต่แอนก็มีปัญหาของตัวเองเช่นกัน
เธอกับโม่หานชวนไม่เคยร่วมเตียงกันมาก่อน ถ้าเธอต้องคลอดลูกจริงๆ มันจะเป็นอย่างไรบ้างนะ
แอนนี่เริ่มรำคาญเสียงบ่นของจ้าวจีหมินแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าจ้าวจีหมินกำลังทำอะไรอยู่ ลูกสาวของเธอไม่ได้แต่งงานกับโม่หานชวนอย่างที่เธอหวังไว้ เธอจึงควรเกลียดโม่เสียให้ถึงที่สุด
แต่ที่น่าแปลกคือ แนวทางเชิงรุกที่สุดคือการสนับสนุนการคลอดบุตร
แอนนี่ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะโต้เถียงกับเธอ： “ฉันเข้าใจ ป้าจ้าว“
สามคำสุดท้ายถูกพูดออกมาอย่างแผ่วเบา แต่เห็นได้ชัดว่ามันทำให้จ่าวจีหมินรู้สึกไม่สบายใจ และเธอก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มบ่นอีกครั้ง： “พวกเราตกลงกันไว้ก่อนแล้วว่าที่ดินในหนานเฉิงจะได้รับการอนุมัติให้พ่อของคุณ แต่หานชวนตกลงด้วยหรือเปล่า？“ “ฉันไม่ได้พยายามจะยุ่งเรื่องชาวบ้านนะ นินี่ แต่เธอต้องใจเย็นๆ หน่อย ครอบครัวเราแย่ลงทุกวัน แล้วแม่เธอก็หนีไปกับใครคนหนึ่ง ทำลายชื่อเสียงของเธอ ถ้าเธอไม่มีลูกชายหรือลูกสาว เธอจะรักษาสถานะในตระกูลโมไว้ได้ยังไง“
“แม่ฉันแค่หายตัวไป เธอไม่ได้หนีไปกับใคร”
แอนนี่กัดฟันและกำมือแน่น
ตอนที่พ่อแม่ผมแต่งงานกัน พ่อผมเป็นเพียงชายหนุ่มที่ยากจนข้นแค้นแต่กลับแต่งงานเข้ามาในครอบครัว หลังจากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้สองสามปี แม่ของผมก็หายตัวไปอย่างกะทันหัน หลังจากการสืบสวนพบว่าเธอน่าจะหนีไปกับใครบางคน
นั่นเป็นการโจมตีอันเลวร้ายสำหรับแอนน์
ทุกครั้งที่ใครเอ่ยถึงเรื่องนี้ เธอจะรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงในใจ
“โอเค โอเค มันเป็นการหายตัวไป ไม่ใช่การหนีตามกัน” จ้าวจีหมินพูดซ้ำด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยถากถาง ราวกับกำลังหัวเราะเยาะตัวเองที่หลอกตัวเอง “ไม่ว่ายังไง พ่อกับแม่ก็พยายามอย่างหนักมาตลอดหลายปีเพื่อปกปิดเรื่องน่าอับอายที่แม่ของลูกทำ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน การช่วยพ่อก็เท่ากับช่วยตัวเอง แม่ไม่อยากให้หานชวนหรือตระกูลโมรู้เรื่องของแม่หรอกใช่ไหม”
แอนนี่แข็งทื่อและเม้มริมฝีปากโดยสัญชาตญาณ
ถูกต้องแล้ว สถานการณ์ของแม่ไม่สามารถทราบได้เลยสำหรับ Mo Hanchuan หรือตระกูล Mo ที่ดูถูกเธอมาตลอด
เป็นเพราะเหตุนี้เองที่เธอจึงต้องพูดคุยกับ Mo Hanchuan ซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความรู้สึกผิด ซึ่งทำให้ Mo Hanchuan ดูถูกเธอมากขึ้นเรื่อยๆ
เธอส่งเสียง “อืม“ อย่างเหนื่อยล้า และจ้าวจีหมินก็พอใจกับคำตอบและพูดคำสุภาพอีกสองสามคำ
ขณะที่เธอจะวางสายโทรศัพท์ ทันใดนั้น สีหน้าของเธอก็หยุดนิ่ง และสายตาของเธอก็มองไปที่โต๊ะกาแฟที่อยู่ไม่ไกล
โมฮั่นชวนกำลังนั่งอยู่ข้างๆ โต๊ะกาแฟตัวนี้
ตอนนี้มียาเม็ดสีขาวเล็กๆ บนโต๊ะกาแฟ
แอนนี่รู้สึกว่าลมหายใจของเธอตีบตัน เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วหยิบยาเม็ดเล็กๆ ที่ดูไม่สะดุดตาขึ้นมา
นี่คือ…… ยาคุมกำเนิดที่ Mo Hanchuan ทิ้งไว้
