อย่างไรก็ตาม ประโยคสองประโยคนั้นไม่เหมาะกับฮั่วหานอวี้เลย เขาเยาะเย้ย “ทนายซูนี่ออกจะดูโอ้อวดไปหน่อย แต่ก็ทำให้ฟังดูเรียบง่ายเกินไป” ใครๆ ก็สามารถให้คำแนะนำได้บ้างเมื่อฉันเจอปัญหา แต่สิ่งที่ฉันต้องการคือใครสักคนที่สามารถช่วยฉันแก้ปัญหาได้อย่างแท้จริง คุณเป็นคนๆ นั้นได้ไหม
ก่อนที่ซูซีจะพูดต่อ ฮัวฮานยูก็บอกเธอตรงๆ ว่าให้ออกไป “ทนายซู ไม่ต้องมาส่งฉันหรอก”
เมื่อเห็นท่าทีประชดประชันของเขา ซูซีก็รู้ว่าบทสนทนาจบลงแล้ว เธอเพียงหยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา “ถ้าท่านประธานฮั่วเปลี่ยนใจ คุณสามารถติดต่อฉันได้ตลอดเวลา”
“ฉันไม่คิดว่าฉันจะต้องการมัน“ น้ำเสียงของฮั่วฮานยู่เฉยเมย และเขาไม่แสดงความตั้งใจที่จะรับนามบัตรแต่อย่างใด
บัดนี้ แม้แต่ซูซีผู้ปรารถนาความร่วมมือครั้งนี้อย่างแท้จริง ก็ไม่อาจยับยั้งไว้ได้อีกต่อไป เมื่อเธอพูดอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอก็เฉียบคมขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “ถ้าพอมีเวลา ลองดูหน้า 328 บรรทัดที่ 14 ของ ‘ระเบียบว่าด้วยการใช้บทลงโทษทางปกครองศุลกากร’ สิ” หวังว่าแม้โครงการต่างประเทศของตระกูลฮั่วจะล้มเหลวโดยสิ้นเชิง คุณฮั่วจะยังคงรักษาจุดยืนอันมั่นคงนี้ไว้！
หลังจากพูดคำสุดท้าย ซูซีหยิบกระเป๋าของเธอแล้วออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
ฮั่วหานยู่นี่หยิ่งจริงๆ เลย ถ้าทนายของบริษัทเขาเก่งจริง พวกเขาคงแก้ปัญหาเองไปนานแล้ว ทำไมพวกเขาต้องให้เจียงเฉิงเหยามาขอความช่วยเหลือด้วย
ซู่ซีโกรธและเดินเร็วมาก โดยไม่สังเกตเห็นบุคคลที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอ
เธอรู้สึกตัวก็ต่อเมื่อมีคนคว้าแขนเธอไว้ เมื่อเห็นว่าใครขวางทางเธอ สีหน้าตื่นตระหนกก็ฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของซูซี
นี่คือลูกค้าที่วางยาเธอเมื่อคืนนี้ เฉินปิน เจ้าของบริษัทอสังหาฯ！
เฉินปินอายุสี่สิบกว่าแล้ว ผมบางและมีพุง เมื่อคืนตอนกินข้าวเย็น สายตาของเขาที่มีต่อซูซีดูแปลกๆ ซูซีคิดว่าเขาคงไม่กล้าทำอะไรเกินเลย เธอจึงตกใจและตกหลุมพรางของเขา บัดนี้เมื่อเห็นเขา เธอก็ยิ่งกลัวและอยากวิ่งหนี
ใบหน้าของเฉินปินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธขณะที่เขากอดเธอไว้แน่นและพูดว่า “คุณหนูซู่ คุณหนีไปเมื่อคืนนี้ แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณหนีไป！“
ซู่ซีระงับความตื่นตระหนกของเธอและขู่เขาด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม： “ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องข้า ข้าจะฟ้องเจ้าแน่นอน！“
เฉินปินหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ： “ทำเลย！“ “แล้วคนอื่นก็จะคิดว่าคุณตั้งใจล่อลวงฉันเพื่อเอาชนะใจลูกค้า！“
เมื่อเห็นว่าเขาไม่เชื่อ Xu Xi ก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นและพยายามวิ่งหนีพร้อมตะโกนซ้ำๆ ว่า “ปล่อยฉันไป！“ ช่วย！
“ตะโกนต่อไป！ บาร์นี้เป็นของฉัน ถึงแกจะตะโกนจนเสียงแหบก็ไม่มีใครมาช่วยแกหรอก！“ เฉินปินยิ้มอย่างพึงพอใจ สายตาอันเย้ายวนของเขาจ้องมองไปที่ซูซี “ถ้าเจ้ารู้ว่าอะไรดีสำหรับเจ้า เจ้าก็จะยอมเชื่อฟังข้าและเอาใจข้า เจ้าจะได้รับส่วนแบ่งผลประโยชน์โดยธรรมชาติ”
หลังจากพูดอย่างนั้น เฉินปินก็อดใจไม่ไหวที่จะโน้มตัวเข้าไปจูบริมฝีปากสีแดงอันเย้ายวนของซูซี เขาคิดถึงเธอมานานแล้ว เมื่อคืนเป็นแค่เรื่องบังเอิญ วันนี้เขาคงปล่อยให้เธอหนีไปไม่ได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม
ซู่ซีดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง และระหว่างการต่อสู้นั้น กระดุมเสื้อของเธอก็ถูกฉีกออก เผยให้เห็นผิวหนังบริเวณคอและหน้าอกของเธอในทันที
เมื่อเฉินปินเห็นรอยดูดที่เห็นได้ชัดบนผิวขาวของเธอ เขาก็โกรธมากจนด่าว่า “อีตัวเอ๊ย ไม่รู้ว่าเพิ่งลงจากเตียงผู้ชายคนไหน！“ “ฉันช่วยคุณด้วยการนอนกับคุณ！“
เมื่อเห็นว่าเขายังคงอยากจะตีเธอ ซูซีก็ถอยหนีด้วยความกลัว ด้วยความสิ้นหวัง เธอจึงถามขึ้นว่า “เมื่อคืนฉันนอนกับสามี มีปัญหาอะไรหรือเปล่า“ สามีของฉันคือฮั่วฮั่นหยู！ หากคุณกล้าแตะต้องฉัน เขาจะไม่ยอมปล่อยคุณไปอย่างแน่นอน！
“ฮั่วฮันยู？” พวกเขาโกหกโดยไม่แม้แต่จะมองกระจก “คนที่มีความสามารถระดับคุณคงไม่คิดจะเข้าใกล้คนอย่างคุณหรอก“ เฉินปินเยาะเย้ยและกระชับมือของเธอแน่นขึ้นแทน “ผู้หญิงอย่างเธอ เธอยังอยากจะโกหกฉันอีกเหรอ！“ “วันนี้ฉันจะแสดงให้คุณเห็นว่าฉันมีความสามารถอะไรบ้าง！“
เขาเอื้อมมือไปที่หน้าอกของซูซี และซูซีก็กรีดร้องและหันศีรษะไปด้านข้าง
ขณะที่เธอตกอยู่ในความสิ้นหวัง มือของเธอก็หยุดกะทันหัน
ซู่ซีเงยหน้าขึ้นและแสดงสีหน้าประหลาดใจทันที： “ฮั่วฮั่นหยู！“
“คุณฮั่ว！” เฉินปินจำตัวตนของฮั่วฮานยูได้ในทันที และตกใจมากเมื่อเห็นเขาอยู่ตรงหน้าซูซี
หรือจะเป็นไปได้ไหมว่าสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งพูดไปนั้นเป็นความจริง และเธอเป็นภรรยาของฮั่วฮานยู่จริงๆ？
