ชี ซานลั่ว ยืนนิ่งอยู่กับที่
ประกายแวววาววาบขึ้นในดวงตาของชายคนนั้น และเขายืนขึ้น เอื้อมมือไปวางรอบเอวของชีซานหลัว： “เนื่องจากประธานฟู่เห็นด้วย ฉันจะไม่ยืนเฉยๆ ตามพิธีการ ฮ่าฮ่าฮ่า...“
ขณะที่เขาพูด มือของเขาก็เริ่มเคลื่อนไปแตะใบหน้าของเธอ
ชีซานหลัวระงับความเคียดแค้น หลบมือลามก และพุ่งตรงไปตรงหน้าฟู่เฉิงหยวน พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่ยับยั้งชั่งใจว่า “คุณฟู่ ฉันเป็นของคุณ...“ “อย่างน้อยก็พูดอะไรสักอย่าง“
ฟู่เฉิงหยวนจ้องมองเธออย่างเข้มงวด ก่อนจะหยุดเธอไม่ให้พูดออกมา “เลขาสือ ฉันเคยพูดมาก่อนแล้วว่าการเป็นเลขาของฉันหมายถึงการเชื่อฟังอย่างสมบูรณ์แบบ”
“แต่คุณก็รู้ดีว่าทำไมเขาถึงต้องการฉัน！“
“แล้วไงต่อ？“
แล้วไงล่ะ？
ดวงตาของสือซานหลัวแดงขึ้นทันที： “ฟู่เฉิงหยวน ผ่านมาสามปีแล้ว ฉันไม่เคยปฏิเสธอะไรที่คุณขอให้ฉันทำเลย แต่คุณรังแกฉันแบบนี้ไม่ได้นะ！“
ความหงุดหงิดเย็นชาฉายแวบผ่านดวงตาของฟู่เฉิงหยวน
“โอ้ แล้วเลขาตัวน้อยไม่อยากทำเหรอ？” น่าผิดหวังจริงๆ
“ลืมไปเถอะ คุณบังคับอะไรไม่ได้หรอก เลขาฉันมีคนอื่นอยู่ในใจแล้ว ดังนั้นฉันมาก็ไม่มีประโยชน์” โอเค คุณดื่มไวน์ขวดนี้แล้วทุกอย่างก็จะจบลง
จู่ๆ ขวดเหล้าต่างชาติเต็มขวดก็ถูกวางลงตรงหน้าเธอ
ชี ซานลั่ว จำข้อความภาษารัสเซียข้างบนได้： วอดก้า แปลว่า สุราที่มีฤทธิ์แรงที่สุด
นางกัดริมฝีปากแน่น ร่างกายสั่นไปทั้งตัว “... ฉันดื่มมันไม่ได้
เธอเพิ่งทานยาแก้หวัดที่มีส่วนผสมของเซฟาโลสปอรินเมื่อมาถึงเนื่องจากเป็นหวัดรุนแรง
เซฟาโลสปอรินกับแอลกอฮอล์เหรอ？ เว้นแต่ว่าเธอไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป
ชายผู้ไม่ใส่ใจนั้นดูไม่พอใจกับการปฏิเสธของเธออย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของเขาหม่นหมองลงทันที และพูดด้วยรอยยิ้มฝืนๆ ว่า “ท่านประธานฟู่ เลขาของคุณไม่ได้แสดงท่าทีอะไรกับฉันเลย“
ฟู่เฉิงหยวนขมวดคิ้ว หันไปมองสือซานหลัว และพูดด้วยคำเตือนในดวงตาของเขาว่า “อย่าโง่เขลานักเลย“
เธอกัดริมฝีปาก “ฉันกินยาแล้ว ดังนั้นฉันจึงดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้จริงๆ”
ฟู่เฉิงหยวนเยาะเย้ย： “เอาล่ะ วันนี้คุณไม่เชื่อฟังฉันสองครั้งแล้ว“
ชีซางลั่วเช็ดน้ำตาอย่างไม่ตั้งใจด้วยหลังมือและหายใจเข้าลึกๆ： “จะเป็นอย่างไรหากฉันยืนกรานที่จะไม่ดื่มมัน？“
“หายไปจากสายตาของฉันตลอดกาล“
-
ชีซางลั่วไม่รู้ว่าเธอขับรถกลับมาได้อย่างไร
เธอเหลือบมองเวลาในโทรศัพท์ของเธอ ซึ่งก็เป็นเวลาตีสี่กว่าแล้ว
ผมใช้เวลาขับรถกลับด้วยความเร็วปกตินานกว่าชั่วโมง ในขณะที่การเดินทางไปกลับใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ผมมั่นใจว่าจะโดนใบสั่งอีกหลายใบอีก
ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว กี่ครั้งแล้วที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา？
นางหัวเราะอย่างขมขื่น นอนลงบนเตียงโดยสวมเสื้อผ้าครบชุด และมองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาวนอกหน้าต่าง โดยรู้สึกหนาวเย็นภายในอย่างยิ่ง
ในความเป็นจริงเธอรู้ว่าเธอไม่สามารถแทนที่คนในใจของเขาได้
บางทีเธอก็คิดว่า ยังไงซะ คนๆ นั้นก็ไม่สามารถกลับมามีชีวิตได้อีก มีคนมากมายในโลกที่หน้าตาเหมือนกัน แต่คงยากที่จะหาคนที่หน้าตาเหมือนเธอ
ตราบใดที่เธอได้ใช้เวลาอยู่เคียงข้างฟู่เฉิงหยวนมากขึ้น เขาก็จะค่อยๆ ชินกับเธอ หากพวกเขายังทำแบบนี้ต่อไป สักวันหนึ่งฟู่เฉิงหยวนจะได้เห็นว่าเธอเก่งแค่ไหน
แต่จู่ๆ หลังจากผ่านไปเพียงสามปี เธอก็ต้องออกจากเวทีด้วยความผิดหวัง
เหตุผลก็คือเขาพ่ายแพ้ให้กับใบหน้าอื่นที่มีความคล้ายคลึงกับเขามากกว่า
แล้วจุดประสงค์ในการยืนหยัดของเธอตลอดสามปีที่ผ่านมาคืออะไร？
ประตูก็เปิดออกพร้อมกับเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
มีกลิ่นแอลกอฮอล์แรงลอยมา
ฟู่เฉิงหยวนคลายเนคไทของเขาออกอย่างหงุดหงิดและโยนมันทิ้งไปก่อนที่จะกดร่างกายทั้งหมดของเขาเข้าหาตัวเขา มือของเขาเย็นเล็กน้อยซึ่งทำให้เธอสั่นอย่างรุนแรง แต่ริมฝีปากของเขายังคงร้อนและคงอยู่ ไม่มีทางที่จะปฏิเสธได้
“ฟู่…”
“อย่าพูด ให้มีสมาธิ”
น้ำตาไหลอาบแก้มของเธอขณะที่เธอหันศีรษะออกจากจูบของเขา มีความรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยในน้ำเสียงของเธอ： “คุณหนูเฟิงไม่ได้ทำให้คุณพอใจเหรอ？“
คุณเฟิงคือใคร？
เธอหันกลับมาด้วยความประหลาดใจ： “เฟิงอิง พวกคุณสองคนเพิ่งอยู่ด้วยกันที่บาร์“
เขาขมวดคิ้วและพึมพำ “ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงใคร แต่คุณเป็นคนเดียวในใจฉัน ฉันจะไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง...”
ขณะที่เขาพูด เขาก็อาบน้ำให้เธอด้วยการจูบ
ชีซางหลัวสงสัยว่าเธอได้ยินผิดหรือไม่ จึงผลักเขาสุดแรง： “ประธานฟู่ คุณเมาหรือเปล่า？“
มิฉะนั้นแล้วเหตุใดเธอจึงใช้โทนเสียงที่อ่อนโยนเพื่อพูดคำที่อ่อนโยนเช่นนั้น？
“ฉันไม่ได้เมานะ เหยาเหยา ฉันคิดถึงเธอจริงๆ...“
เลือดในร่างกายของฉันดูเหมือนจะแข็งตัวในทันที
เหยาเหยา กู่ซื่อเหยา หญิงสาวที่เขารักและทะนุถนอมมาครึ่งชีวิต
ฉันรู้สึกเหมือนมีรูขนาดใหญ่ถูกฉีกขาดในหัวใจของฉัน และอากาศเย็นกำลังพัดเข้ามา
เธอยื่นมือออกไปเปิดไฟห้องนอน
แสงสีขาวจ้าส่องสว่างทุกสิ่งรอบตัวเธออย่างชัดเจน รวมทั้งใบหน้าของเธอด้วย
เธอสามารถมองเห็นดวงตาของฟู่เฉิงหยวนที่ค่อยๆ สว่างขึ้นจากความพร่ามัวได้อย่างชัดเจน และเปลวเพลิงในดวงตาของเขาก็ค่อยๆ หายไปจนกระทั่งเย็นลง
“แล้วก็เป็นคุณ” เขาขมวดคิ้ว ลุกจากเตียง หันหลังให้เธอ และปลดกระดุมเสื้อออกอย่างเย็นชา พูดอย่างเย็นชาว่า “ออกไป“
นางไม่ได้ขยับตัวและหัวเราะเยาะตัวเอง： “ฟู่เฉิงหยวน เรามาหย่ากันเถอะ“
