ปลายม่านที่สั่งตัดพิเศษสุดหรู แกว่งไปมาอย่างรุนแรง มือเล็ก ๆ ข้างหนึ่งยื่นออกมา ราวกับไม่รู้จะวางไว้ที่ใด ทว่ากับถูกมือเรียวใหญ่ข้างหนึ่ง ที่แลเห็นข้อต่อกระดูกอย่างชัดเจน กดทับไว้อย่างแนบแน่นบนหน้าต่าง
นี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว
ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนี้จะระบายความกลัดกลุ้ม จากการเดินทางไปเจรจาธุรกิจตลอดทั้งสัปดาห์ออกมาจนหมด
จนกระทั่งเมิ่งชิงหนิงขาสั่นร้องไห้อ้อนวอน ชายหนุ่มถึงได้รีบจัดการเธออย่างรวดเร็ว
หลังจากเสร็จสิ้น ความอุ่นยังคงหลงเหลืออยู่ ชายหนุ่มหัวใจเต้นอย่างแรง เสทือนถึงแผ่นหลัง ส่งผลให้หัวใจเจ็บแปลบ
จูบเบา ๆ พรมลงบนซอกคอที่แสนจะสยิ่วยังคงไม่จางหาย
นำพามาซึ่งอาการขนลุกซู่ซ่า
“ไหวไหม？”
น้ำเสียงแหบแห้งของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเสน่หา
เธอหันข้างแล้วเกี่ยวคอของอีกฝ่ายไว้
แสงไฟภายนอกยามค่ำคืนส่องปะทะลงบนใบหน้าของชายหนุ่มอ่อน ๆ
แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยอารมณ์แห่งความใคร่ ดูเหมือนจำนนให้กับความรักอันลึกซึ้ง
ทว่าเธอรู้ดีว่าหัวใจของชายหนุ่ม
เย็นซะยิ่งกว่าลมของภูเขาน้ำแข็งซะอีก
“พรุ่งนี้ฉันจะไปนัดบอด”
“อืม”
ชายหนุ่มตอบรับออกมาเบา ๆ อย่างไม่แยแส
ริมฝีปากบางกดจูบกลีบปากบางของเธอ
มือใหญ่ของเขาเกี่ยวเอวเล็ก ๆ ของเธอไว้และเตรียมจะทำต่อ
เธอรู้สึกทุกข์ระทมจับใจ
เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด... เขาไม่ได้สนใจเลยสักนิด
ร่างกายที่ถูกปลุกเร้าสั่นสะท้านขึ้นมาเบา ๆ อีกครั้ง
เธอกัดริมฝีปากหอบหายใจ
“ถ้าเหมาะสม ฉันจะตอบตกลง”
การกระทำของชายหนุ่มหยุดลง
แววตาที่ลุ่มลึกเป็นประกายอย่างเย็นเยือก
“อยากแต่งงานเหรอ？”
“ผ่านสิ้นปีไป ฉันก็อายุยี่สิบเจ็ดแล้ว ไม่อยากเสียเวลาอีก”
เธอพึมพำขึ้นมาเบา ๆ ช้อนสายตาลงขนตาปิดบังแววตาของเธอไว้
ไม่ทันมองเห็นริมฝีปากบาง ๆ ของชายหนุ่มที่ยกยิ้มขึ้นอย่างได้รูป
เขาผละตัวออกไปอย่างไร้เยื่อใย หลังจากนั้นเพียงชั่วขณะไฟในห้องก็สว่างไสว
เธอตื่นตระหนกเล็กน้อยจับกระโปรงที่ขาดหวิ่งมาปิดหน้าอกไว้
ชายหนุ่มนั่งอยู่ริมขอบเตียงพลางจุดบุหรี่มวนนึง
กางเกงสแล็คสีดำอยู่ในสภาพสมบูรณ์ กระดุมบนเสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดออกสามเม็ด
ทำให้คนทั้งคนแลดูราวกับปีศาจแต่กลับเซ็กซี่เย้ายวน
สายตาของเธอมองทอดไปยังนิ้วเรียวที่คีบบุหรี่อยู่ของเขา แหวนหมั้นสุดหรูทำให้ห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนนั่นดูน่าขำอย่างหาที่สุดไม่ได้
สามปีก่อน เธอเพิ่งได้รับเลื่อนให้เป็นเลขา เธอเดินทางไปเจรจาธุรกิจกับฟู่หนานเซียว ในห้องพักของโรงแรม ชายหนุ่มกดเธอลงบนเตียง
เธอไม่ได้ปฏิเสธ หลังจากที่นัวเนียกันมาทั้งคืน ชายหนุ่มก็บีบคางเธอ พลางพูดขึ้นมาประโยคนึง “ลีลาไม่เลวหนิ” ก็เลยเป็นที่มาของการพัวพันกันมาตลอดสามปี
กลางวันเป็นเลขา กลางคืนเป็นคู่นอน
การแอบรักมาตั้งแต่วัยเรียน ทำให้เธอสมยอม
แต่เขากำลังจะแต่งงานแล้ว เธอไม่อยากให้ความรักลับ ๆ ที่ไม่มีใครรู้นั้นต้องจบลงที่ตัวเองกลายเป็นเมียน้อย
ในเมื่อไปต่อไม่ได้ เธอเลยอยากเป็นคนจากไปเอง
ละสายตากลับ เธอก็เดินไปหยิบกระเป๋าของตน
ทุกครั้งที่มา เธอมักจะเอาเสื้อผ้าสำรองมาด้วย
เธอไม่มีสิทธิ์ค้างคืนที่นี่ และก็ไม่มีสิทธิ์ยืนข้าง ๆ ผู้ชายคนนี้เช่นกัน
ข้อมือขาวนวลที่เหยียดออกไป โดนคบจับไว้ ใจของเธอนั้นแน่นขึ้นมา
“มาต่ออีกครั้ง”
ชายหนุ่มกล่าวจบ ครั้งนี้เขาทรมานซะจนเธอเกือบตาย
เมื่อเสร็จ ชายหนุ่มก็โน้มตัวลงเชยคางเธอขึ้นอีกครั้ง
“นัดบอดพรุ่งนี้ ยกเลิกซะ”
เธอไม่มีแรงแล้ว กำนิ้วเขาไว้อย่างอ่อนแรง
พลางพูดประโยคที่กล้าหาญที่สุดในรอบสามปีออกมา
“งั้นคุณไม่แต่งงานได้ไหม？”
ต่อให้ไม่มีสถานะอะไรก็ไม่ขอเป็นเมียน้อย
เธอยินดีที่จะอยู่ข้างเขาไปจนตาย
สีหน้าของฟู่หนานเซียวหยุดชะงักไปหนึ่งวินาที
จู่ ๆ เขาก็หัวเราะขึ้นมาเบา ๆ
มันแฝงไปด้วยเสน่ห์อันน่าหลงใหลที่ไม่อาจต้านทานได้
แววตาข้างในที่เยือกเย็น ทว่ากลับสามารถทำให้คนแข็งตายได้
“เธอล้ำเส้นแล้วนะ”
ประโยคนี้ทำลายความหวังทั้งหมดของเธอลงอย่างสิ้นเชิง
เธอรู้มานานแล้ว ผู้ชายคนนี้ไม่มีทางรักเธอ
เธอขมวดคิ้ว เลียนแบบท่าทางของเขา หัวเราะออกมาเบา ๆ
“คุณฟู่ คุณจะไม่อนุมัติการลาก็ได้นะคะ วันหยุดประจำปีของฉัน มีผลตามกฎหมาย”
นิ้วที่บีบคางเธออยู่กระชับขึ้นมา เธอเจ็บจนต้องขมวดคิ้ว
ทว่าไม่อยากอ่อนข้ออีกต่อไป
ดวงตาสี่ดวงจ้องประสานกัน สีหน้าของฟู่หนานเซียวนั้นดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
แต่เขากลับไม่ได้โกรธอะไร
สำหรับเขา กระต่ายตัวน้อยที่แสนเชื่อง เขาจะจับตอนไหนก็ได้
เขาขี้เกียจเลี้ยงพวกที่ชอบแว้งกัด
“กินยา เก็บของให้เรียบร้อย”
เขาปล่อยเธอไป ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ
ตอนที่ออกมาอีกครั้ง ห้องก็กลับสู่สภาพเดิมเรียบร้อยแล้ว
มีบัตรเอทีเอ็มที่เขามอบให้ผู้หญิงคนนั้น เมื่อสามปีที่แล้ว วางอยู่บนเตียง
สามปีที่ผ่านมานี้ อีกฝ่ายไม่ได้แตะต้องมันเลย
