ซูฉิงก็ไม่รู้ว่านี่เป็นห้องของคนอื่น เพียงแค่เห็นในห้องน้ำมีของใช้ของผู้ชายวางอยู่เต็มไปหมด ก็คิดว่าคนของตระกูลฮั่วจงใจวางเอาไว้
ช่างเป็นสถานที่ที่แปลกจริง ๆ
ทว่าก็แค่สามเดือน เธอเดิมพันกับคุณปู่ไว้ เธออาศัยอยู่ในบ้านตระกูลฮั่วสามเดือน หากเธอกับฮั่วหยุนเฉิงยังคงไม่มีความรู้สึกอะไรให้กัน การหมั้นหมายนี้ก็ถือเป็นโมฆะ
ซูฉิงอาบน้ำ และทานอาหารเย็นที่คนรับใช้ยกขึ้นมาให้ หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เธอก็สะลึมสะลือผล็อยหลับไป
ตอนกลางคืน ฮั่วหยุนเฉิงกลับมาถึงบ้านหลังจากสังสรรค์เสร็จก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว
เขารู้ว่าวันนี้ซูฉิงจะมาที่บ้านตระกูลฮั่ว เดิมทีท่านผู้เฒ่าฮั่วเรียกให้ฮั่วหยุนเฉิงไปรับซูฉิง แต่เขาเอางานมาอ้างเพื่อปฏิเสธไป สำหรับคู่หมั้นคนนี้ เขาก็ไม่ได้มีความสนใจเลย งานหมั้นนี้ไม่ช้าก็เร็วก็จะถูกยกเลิกไป
หลังจากกลับมาถึงห้องแล้ว ฮั่วหยุนเฉิงอาบน้ำเสร็จแล้วก็เข้านอนเลยทันที
อาจเป็นเพราะฮั่วหยุนเฉิงคืนนี้เขาดื่มเหล้าเข้าไปค่อนข้างเยอะ จนเขานอนลงไปบนเตียงแล้ว ถึงได้พบว่าในห้องนี้มีผู้หญิงคนอื่นอยู่อีกด้วย
เขาผงะเล็กน้อย ในความมืด ฮั่วหยุนเฉิงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนี้ได้อย่างชัดเจน เธอพลิกตัวมาและกอดเขาไว้ หญิงสาวบ่นพึมพำขึ้นมาว่า “เจ้าหมีน้อยเป็นเด็กดีนะ อย่าดื้อ รีบนอนเร็วเข้า”
ฮั่วหยุนเฉิงตัวแข็งทื่อทันที
บนตัวของผู้หญิงคนนี้มีกลิ่นอายที่คุ้นเคยเป็นอย่างมาก เหมือนกับคนคนนั้นเลย...
อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ฮั่วหยุนเฉิงไม่ขยับเลย เขากอดซูฉิงนอนลงแล้วหลับไปทันที
ตลอดทั้งคืนนี้ ฮั่วหยุนเฉิงไม่ได้นอนไม่หลับเหมือนกับเมื่อก่อนอีกต่อไป ตรงกันข้าม เขานอนหลับอย่างสงบมาก
ในความฝัน เขาเห็นภาพเมื่อสิบปีก่อนอีกครั้ง ในห้องเล็ก ๆ สีดำ ร่างน้อย ๆ ของเด็กหญิงกอดเขาไว้ พูดด้วยน้ำเสียงสดใสว่า “ไม่ต้องกลัว ฉันเก่งมาก ฉันจะปกป้องเธอเอง”
ฮั่วหยุนเฉิงฝันว่าเขาหาเธอเจอแล้ว มันเหมือนจริงมาก
วันต่อมา ที่หน้าประตูห้อง
ฮั่วเชี่ยนเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ แต่วันนี้เธอตื่นขึ้นมาก็ไม่ได้ยินคนรับใช้พูดว่าซูฉิงถูกฮั่วหยุนเฉิงไล่ออกมาจากห้องเลย
มันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าเมื่อคืนพี่ชายไม่ได้กลับมา แต่รถของเขาอยู่ในโรงรถนิ！
สองคนคงจะไม่ได้นอนด้วยกันแล้วใช่มั้ย
ฮั่วเชี่ยนอดใจไม่ไหวเคาะประตูห้องแล้ว “พี่ค่ะ คุณน้าได้ทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว วันนี้พี่ยังมีประชุมตอนเช้าด้วยไม่ใช่เหรอคะ？ รีบลุกเถอะค่ะ！”
สองคนที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ในห้องถูกปลุกให้ตื่นขึ้นพร้อมกัน ซูฉิงรู้สึกเพียงว่าเธอถูกโอบกอดไว้ในอ้อมแขน เหมือนกับว่ามีใครบางคนกำลังกอดเธออยู่
สี่ตามองหน้ากัน ซูฉิงสะดุ้งตกใจทันทีและไม่มีความรู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย เธอลุกขึ้นจากเตียง และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจว่า “คุณเป็นใครกัน？ ”
สายตาของฮั่วหยุนเฉิงก็บูดบึ้งเช่นกัน
“ซูฉิง”
ซูฉิงเองก็เดาได้บ้างแล้ว นี่ก็คือฮั่วหยุนเฉิง คู่หมั้นในตำนานของเธอนั่นเอง แต่ผู้ชายคนนี้มาปรากฏตัวบนเตียงของเธอได้อย่างไร มีใครบอกกับเธอได้บ้างว่ามันเกิดอะไรขึ้น？
ยังไม่ได้รับคำอธิบาย ฮั่วหยุนเฉิงก็พูดขึ้นต่อว่า “เพิ่งจะมาตระกูลฮั่ววันแรกก็ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันแล้ว เฮอะ เธอนี่ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ ”
ซูฉิงมองฮั่วหยุนเฉิงด้วยสีหน้างุนงง อะไรนะ เธอเนี่ยนะ ปีนขึ้นไปบนเตียงของฮั่วหยุนเฉิง？
นี่คนตระกูลฮั่วเป็นโรคคิดไปเองกันทุกคนเลยงั้นเหรอ？
แต่เมื่อนึกถึงของใช้สำหรับผู้ชายในห้องเมื่อวานนี้ เธอก็เดาได้แล้วว่านี่คือห้องขอฮั่วหยุนเฉิง และฮั่วเชี่ยนก็ตั้งใจพาเธอมาที่ห้องนี้
ซูฉิงลงจากเตียง และพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “อย่างแรก ฉันไม่ได้ปีนขึ้นไปบนเตียงของคุณ เมื่อวานฮั่วเชี่ยนบอกกับฉันว่านี่คือห้องของฉัน คุณฮั่ว ฉันไม่ได้มีความรู้สึกสนใจในตัวคุณเลยแม้แต่น้อย”
“อีกอย่าง เมื่อคืนฉันเผลอหลับไปแล้ว เมื่อคืนตอนที่คุณฮั่วกลับมาไม่เห็นว่าบนเตียงมีคนอื่นนอนอยู่เหรอคะ คุณยังกอดฉันนอนทั้งคืน นี่ควรจะอธิบายยังไงดีคะ คุณคงไม่ได้มีความคิดอย่างอื่นกับฉันหรอกมั้งคะ？ ”
ฮั่วหยุนเฉิงถูกคำพูดของซูฉิงตอกกลับจนจุกอก สีหน้ายิ่งบูดบึ้งมากกว่าเดิม ความทรงจำเมื่อคืนถาโถมเข้ามาในสมองของเขา ชั่วขณะหนึ่งเขาก็ไม่สามารถเถียงกลับไปได้จริง ๆ
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของซูฉิง เขาก็ยิ่งตกตะลึงเข้าไปอีก
ดวงตาคู่งามคู่นั้น ช่างเหมือนกับเธอจริง ๆ
เมื่อเห็นแบบนี้ ซูฉิงก็ยิ่งเม้มริมฝีปาก ยิ้มออกมา
“ยังไงคะ คุณฮั่วมองฉันแบบนี้ทำไมกันคะ หรือว่าหลงใหลในตัวฉันขึ้นมาจริง ๆ แล้ว？ ”
เมื่อมีสติกลับมา ฮั่วหยุนเฉิงก็มีสีหน้าบูดบึ้ง พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกว่า “ออกไป ต่อไปห้ามมาที่ห้องของฉันอีก”
ซูฉิงเองก็ไม่ได้คิดจะอยู่ต่อ เธอเก็บของของตัวเองเดินออกไปทันที
เจอหน้ากันครั้งแรก ก็เกลียดกันแล้ว
ฮั่วเชี่ยนยังอยู่ที่หน้าประตู เมื่อเห็นซูฉิงเดินออกมา บนใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจทันที
ซูฉิงยิ้มให้กับเธอ พลางพูดขึ้นมาว่า “อรุณสวัสดิ์！ สมปรารถนาเธอแล้ว เมื่อคืนพี่ชายของเธอนอนกอดฉันทั้งคืน เราสองกันเข้ากันได้ดีเลยเชียวแหล่ะ”
“เธอพูดบ้าอะไรของเธอ” ฮั่วเชี่ยนสีหน้าบูดบึ้ง เป็นไปได้ยังไง？
ตามหลักแล้ว พี่ชายไม่มีทางชอบซูฉิงแน่นอน
แต่ความจริงมันก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า เมื่อคืน ซูฉิงกับฮั่วหยุนเฉิงนอนด้วยกัน
