หนึ่งเดือนผ่านไป ฤดูกาลรับน้องผ่านไปเช่นกัน ปลูกขวัญได้เข้าเรียนมาวิทยาลัยเอกชนมีชื่อ หญิงสาวพูดน้อยแต่ก็มีเพื่อนใหม่หลายคน สนิทสุดก็เป็นรุจิราสาวน้อยตัวอ้วนผิวขาวกินเก่งที่ชอบเอาขนมมาฝากเธอตั้งแต่วันที่สองที่ได้รู้จักกัน
“ขวัญรุ่นพี่พาไปเลี้ยงถึงพัทยาฉันจะกินอาหารทะเลสดๆ ให้พุงกาง” หลังเลิกเรียนคาบแรกรุจีหรือรุจิราชวนคุย
“แต่ไปไกลจังเลย” คนไม่เคยเห็นทะเลดีใจแต่ไม่เคยไปไหนจึงรู้สึกไม่สนุกอย่างเพื่อน
“ไกลอะไรใกล้แค่นี้เธอมีปัญหาหรือ หรือแม่ไม่ให้ไป ไม่อยากเชื่อลูกแหง่หรือจ้า”
ปลูกขวัญหน้าเจื่อน “คงไม่มีปัญหา”
ชีวิตเธออิสรเสรีดั่งนกน้อย แต่หัวใจเอย ใช่ต้องการแบบนั้น เธอต้องการความเอาใจใส่ความรักอย่างเช่นรุจิราได้จากพ่อแม่ซึ่งแวะเวียนมารับทุกๆ วัน
“ก็ดีจะได้สนุกไปกันทั้งห้อง” รุจิรายิ้มเคี้ยวขนมตุ้ยๆ
จนกระทั่งพี่รหัสปลูกขวัญเข้ามาซึ่งทุกคนดูออกว่าชายหนุ่มพอใจน้องรหัส ปลูกขวัญยิ้มตามมารยาท รุจิราชวนรุ่นพี่นั่งแต่ไม่ยอมลุกไปไหนเพราะได้ข่าวความเจ้าชู้ของรุ่นพี่ ช้างพังอย่างเธอซึ่งชอบพอนิสัยปลูกขวัญมากคิดจะปกป้องเพื่อนถ้านายพี่รหัสมีท่าทีไม่น่าไว้ใจ ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้คีรัตน์เป็นอย่างมาก
“พี่ไปส่งที่บ้านนะขวัญ” คีรัตน์บอกจุดประสงค์เมื่อทรุดนั่ง
รุจิราเหลือบตามองเพื่อน เห็นสาวหน้าตาจิ้มลิ้มอ้ำอึ้งก็ตอบเสียเอง “รุจิไปส่งแล้วจ้าพี่ เสียใจด้วยนะมาช้า”
ปลูกขวัญมองหน้ารุจิรา หันไปพยักหน้ากับพี่รหัส “ใช่ ใช่ค่ะ ขอโทษนะคะ”
“ไม่ไปไรครับไว้วันหลังก็แล้วกัน” คีรัตน์เก็บอารมณ์ไม่พอใจรุ่นน้องอ้วนข้างๆ ปลูกขวัญชวนรุจิราเมื่อไม่อยากนั่งข้างรุ่นพี่เพราะรู้สึกอึดอัด
“ขอตัวนะคะ”
คีรัตน์พยักหน้ามองตามคนที่หมายปองสุดสายตา
ปลูกขวัญกลับจากมหาวิทยาลัยเข้าไปขออนุญาตจำปาเพื่อไปพัทยาซึ่งคุณแม่บ้านกำลังสั่งให้เด็กเช็ดตู้โชว์ของเก่าในบ้าน นุ่นได้ยินแอบเบ้ปาก “ไปเรียนไม่นานใจแตก อยากเที่ยวเสียแล้วคงเหมือนแม่”
จำปาหันมอง นุ่นเดินหนีไป เด็กรับใช้คนอื่นๆ ไม่ค่อยมีอคติกับปลูกขวัญอีกแล้วเพราะสาวน้อยใจดีช่วยเหลืองานทุกๆ คนเสมอเวลาว่าง เพียงไม่นานปลูกขวัญใช้ความน่ารักซื้อใจหลายคนได้
“ไปแค่วันเดียวนะคะ” จำปาถามย้ำ ก่อนจะอนุญาต ถามหาว่าใครมารับ ปลูกขวัญบอกไม่ต้องเป็นห่วงรบกวนให้คนขับรถไปส่งที่มหาลัยเท่านั้น เธอไม่อยากให้รุจิรามาที่นี่ทั้งที่เพื่อนอาสามารับเพราะไม่อยากให้เพื่อนตกใจเมื่อเห็นที่อยู่ของเธอและไม่อยากให้เพื่อนซักถามอะไรซึ่งคงต้องมีแน่นอน จึงตัดปัญหาเรื่องนี้ เธอยังไม่พร้อมในตอนนี้สำหรับตอบคำถาม แม่บ้านพยักหน้าสาวน้อยเดินขึ้นไปด้านบนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่
พรุ่งนี้จะได้กลับสักทีหลังจากจำใจต้องอยู่เมืองไทยมาเกินหนึ่งเดือน งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมที่เข้าไปตรวจสอบความคืบหน้าที่ภูเก็ตใกล้เสร็จอเล็กซิสจึงพาคู่ควงคนล่าสุดที่ตามมาเมืองไทยมาพัทยา ชายหนุ่มออกจากผับหรูริมหาด มานั่งดื่มแถวริมหาดเมื่อเบื่อบรรยากาศด้านใน
ชายหาดที่มีลมแรงพัดพาเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวซัดเม็ดทรายขาวละเอียดยามค่ำคืน นั่งแบบนี้ช่างผ่อนคลาย ใกล้ๆ มีเพื่อนคู่ใจเมแกนนั่งดื่มอยู่ด้วย
“ที่นี่ก็ใช้ได้นะจะพักกันต่อสักคืนหรือเปล่า” เมแกนถาม
“งานฉันรออยู่นายอยากอยู่ก็ตามใจ ถ้ายายซาร่าไม่หนีเที่ยวฉันคงไม่อยู่นานขนาดนี้”
“เออ ฉันลืมไปไม่มีคุณป๋านายก็เหนื่อยเพิ่มขึ้น ว่าแต่ทำไมไม่หาคนช่วยแบ่งเบาภาระวะ ซาร่าคนเดียวจะพอหรือ”
อเล็กซิสหันมองเพื่อนเลิกคิ้ว “นายหมายถึง…”
“ฮ่า ฮ่า ใช่ เมีย”
“จะบ้าหรือไอ้นี่ ไม่จำเป็นรังจะเป็นภาระ อยากได้หาของตัวเองสิเว้ย พูดอย่างกับคบคนอย่างฉันมาสองวัน ผู้หญิงอยู่บนเตียงก็พอไม่ต้องทำงานอย่างอื่น”
อเล็กซิสว่าพร้อมกันนั้นก็หันไปเห็นมิเลียเดินออกมาพร้อมการ์ดที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตน
“ว้าย! ไม่ทันถึงที่บริเวณเขานั่งอยู่เสียงมิเลียกรีดร้อง
“อะไรวะ” เมเแกนหันมอง
อเล็กซิสหันไปจ้องมองว่าเกิดอะไรขึ้น
“นางแบบของนายเมาแล้วแน่ๆ ท่าทางสาวที่โดนชนจะโดนดีจากคุณเธอซะด้วย” เมแกนถือขวดเบียร์ค้าง หัวเราะหึหึ อย่างรู้นิสัยขี้วีน เหวี่ยง มิเลียดี
อเล็กซิสคิดว่าคงเคลียร์กันได้แต่เห็นมิเลียยกมือตบหน้าผู้หญิงคนหนึ่งจนมีเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปตรงจุดนั้น
ทำไมการ์ดเขายืนบื้ออยู่วะ?
ผู้หญิงน่าเบื่อแบบเนี่ย กำลังนั่งชมวิวเพลินอยู่เชียว เอาไว้แค่บนเตียงก็พอจริงๆ เบื่อก็ต่างคนต่างไป ความตั้งใจอเล็กซิสจึงแน่วแน่ในเรื่องนี้
ปลูกขวัญนั่งอยู่กับพื้นหน้าชายหาดหญิงสาวยังตกใจไม่หายที่โดนตบหน้าทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด สาวต่างชาติสุดสวยคนนี้เมามายมาชนเธอเองยังมาด่าทอและทำร้าย แถมมีการ์ดตัวโตมายืนมองเธอหญิงสาวจับมือรุจิราแน่นด้วยความกลัวซึ่งเพื่อนสาวนั้นขนมในมือร่วงกระจายบนพื้นไปเรียบร้อยแล้ว
“อะไรกัน” เสียงคุ้นๆ ด้านหลัง ปลูกขวัญและทุกคนหันไปมอง
“เทพบุตรมาช่วยแกแล้ว” รุจิรามองอเล็กซิสตาไม่กระพริบ หล่ออะไรเบอร์นี้เนี่ย ผู้ชายในมโน…มีของจริงแฮะ
“ดาร์ลิ่ง ยายเด็กบ้านี่สิคะมาชนมิเลีย เดินไม่ดูซะบ้างเลย”
“คุณ…” ปลูกขวัญไม่รู้คนที่เธอคิดถึงทุกคืนยังอยู่เมืองไทยเธอเผลอยิ้มมองเขานิ่งนาน ลืมเจ็บไปชั่วขณะ
“ดู ดู๊สิคะ ทำมิเลียเจ็บแล้วยังมีหน้ามายิ้มมาอ่อยคุณอีก คงเด็กขายตัวแถวริมหาด น่ารังเกียจจริงๆ” มิเลียเดินเข้าควงแขนอเล็กซิสแสดงความเป็นเจ้าของ
รุจิราหน้าตูมมองหนุ่มหล่ออย่างเสียดาย แอบปาดน้ำลายทิ้ง ที่แท้คนของยายปีศาจนี่เหรอ แต่ก็นะความหล่อยังไม่หายไป
“เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มถาม แปลกใจที่เจอเด็กซึ่งทำเขาวุ่นวายใจพักใหญ่แต่ชายหนุ่มไม่คิดทักทายไปมากกว่านั้น
“ไปค่ะคุณ…มันจะเป็นอะไร ก็เป็นคุณโสฯ น่ะสิ สนใจถามทำไม คิดอ่อยการ์ดคุณพอเห็นคุณก็เปลี่ยนเป้าหมาย”
“ไปกันเถอะ ถ้าเขาไม่เป็นอะไร” อเล็กซิสพยักหน้าให้ทุกคน เริ่มเบื่อเวลามิเลียดื่มไปมากๆ
“ขอโทษด้วยนะครับ” เมแกนก้าวเดินตามขบวนหลังสุด การ์ดอเล็กซิสคำนับปลูกขวัญ เมแกนมองอย่างแปลกใจ
ไอ้หน้าโหดพวกนี้สุภาพเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่วะ
ปลูกขวัญนั้นยิ้มให้ใครไม่ออก ใบหน้าชาไม่ได้พูดอะไรกับคนที่มาขอโทษเช่นกันเพราะมัวมองตามร่างสูงที่มีการ์ดล้อมหน้าล้อมหลัง และมีผู้หญิงในอ้อมแขน
แบบนี้ใช่ไหมเขาจึงยอมเสียคฤหาสน์ เงิน หญิงสาวก้มมองตนเอง อ้วน ไม่สวย มองเข่าที่มีเลือดซึมแต่ไม่ได้เจ็บ ใจต่างหากที่เจ็บปวดแปลบโดยไม่รู้สาเหตุ
รถยุโรปที่จอดเรียงรายเริ่มทยอยออกจากบริเวณหน้าชายหาด ปลูกขวัญไม่รู้ผู้ชายที่ทำเหมือนไม่เคยรู้จักกันอยู่คันไหน แต่อเล็กซิสมองสาวน้อยหน้าเศร้าที่ผ่ายผอมลงแต่ยังเตี้ยเหมือนเดิมเมื่อรถเคลื่อนผ่านตรงหน้าเธอ เห็นมีชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันมายืนใกล้ๆ ดูเหมือนสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น มุมปากอเล็กซิสก็โค้งขึ้นข้างหนึ่ง
สาวชาติไหนๆ ก็เหมือนกัน อายุแค่นี้ใช้ชีวิตอิสรเสรี พลันนึกถึงขวัญดาวก็ยิ่งมองคนที่มองตามขบวนรถตนอย่างสมเพช
ผู้หญิงแบบนี้ เขาไม่เคยชายตาแล ป๋ามองเห็นตรงไหนว่าจะถูกใจเขา ชายหนุ่มคิดเรื่องนี้ซ้ำๆ
“ที่รัก” มิเลียทำลายความคิดพร้อมกระแซะเข้าใกล้ มือหญิงสาวซุกเข้าไปในกางเกงสแล็คส์ตน อเล็กซิสเลิกคิดเรื่องสาวน้อยนางนั้นทันที
