มุมมองของอารยา:
ตอนที่เดินออกจากตึกกระจกหลังนั้น ฉันไม่รู้ว่าจะอ้วกหรือจะหัวเราะดี ฉันเลยแค่เดินต่อไป โดยมีใบหย่าที่เซ็นแล้วเป็นเหมือนไฟลับๆ ที่ลุกไหม้อยู่ในกระเป๋า
ฉันเป็นอิสระแล้ว และฉันก็กลัวจนตัวสั่นเช่นกัน
เมื่อกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ ก็มีอีเมลฉบับหนึ่งรอฉันอยู่ มันคือสัญญาณ เป็นเหมือนเชือกชูชีพที่ฉันโยนให้ตัวเองเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ตอนนี้มันถูกโยนกลับมาให้ฉัน
จาก: โครงการศิลปินในพำนัก ณ เชิงผา
หัวข้อ: การสมัครของคุณ
เรียน คุณเมธา
เรามีความยินดีอย่างยิ่งที่จะเสนอที่พักในโครงการฤดูใบไม้ร่วงของเรา ผลงานของคุณเป็นที่ชื่นชอบอย่างเป็นเอกฉันท์ในหมู่คณะกรรมการคัดเลือก เราต้องการการตัดสินใจของคุณภายใน 48 ชั่วโมง โครงการจะเริ่มในอีกสองสัปดาห์
สองสัปดาห์ การนับถอยหลังสิบสี่วันสู่ชีวิตใหม่
ฉันพิมพ์ตอบกลับไปก่อนที่ฉันจะทันได้คิดทบทวน
ฉันยินดีตอบรับค่ะ
ฉันจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวไปเชียงใหม่ จากนั้นฉันก็เริ่มลบตัวเองออกจากชีวิตที่ฉันกำลังจะทิ้งไว้ข้างหลัง
ฉันใช้เวลาสองสามวันถัดไปอย่างมึนงง เก็บของไม่กี่ชิ้นที่เป็นของฉันจริงๆ—หนังสือ เสื้อผ้า อุปกรณ์ศิลปะ—และส่งพวกมันไปที่ห้องเก็บของ ที่เหลือเป็นเพียงฉากประกอบ ชุดเดรสแบรนด์เนมที่ฉันไม่เคยรู้สึกสบายใจเวลาใส่ เฟอร์นิเจอร์เย็นชืดที่ฉันไม่เคยเลือก มันง่ายที่จะทิ้งไป
แต่ความเหนื่อยล้าอย่างประหลาดได้เข้ามาเกาะกินลึกถึงกระดูก ฉันบอกตัวเองว่ามันเป็นเพราะความเครียด หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เมื่อคลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้าใส่ฉันอย่างรุนแรงกลางร้านขายอุปกรณ์ศิลปะจนฉันต้องเกาะชั้นวางของเพื่อทรงตัว ฉันบอกตัวเองว่ามันเป็นไข้หวัด
แล้วฉันก็นับวัน
ประจำเดือนของฉันขาดไป
ความหวาดกลัวที่เย็นเยียบและน่าสะอิดสะเอียนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไม่นะ มันเป็นไปไม่ได้
ฉันซื้อที่ตรวจครรภ์มาพร้อมกับดินสอถ่าน มือของฉันสั่นจนแทบจะจ่ายเงินให้แคชเชียร์ไม่ได้
ฉันไปที่สตูดิโอของฉัน สถานที่เดียวในเมืองนี้ที่เป็นของฉันอย่างแท้จริง สถานที่เดียวที่รู้สึกปลอดภัย ฉันใช้ที่ตรวจครรภ์และวางแท่งพลาสติกเล็กๆ ไว้บนขอบอ่างล้างหน้า
สามนาที ฉันทำลายชีวิตแต่งงานของฉันในเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่ตอนนี้ฉันต้องรอสามนาทีเพื่อที่จะรู้ว่าฉันยังคงถูกล่ามโซ่ไว้กับเขาอยู่หรือไม่
หัวใจของฉันเต้นรัวเป็นจังหวะที่บ้าคลั่งและหวาดกลัวอยู่ในอก ได้โปรด อย่าเลย ได้โปรด
นาฬิกาจับเวลาบนโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น
ฉันสูดหายใจลึกๆ แล้วมองดู
สองขีดสีชมพู ชัดเจนแจ่มแจ้ง ผลเป็นบวก
โลกเอียงวูบ ฉันโซเซถอยหลัง ขาของฉันอ่อนแรง และทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูล ท้อง ความทรงจำครั้งสุดท้ายกับคเชนทร์เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนย้อนกลับมา มันไม่ใช่การกระทำที่เกิดจากความรัก มันเย็นชา ห่างเหิน เป็นเหมือนหน้าที่
และตอนนี้มันได้กลายเป็นชีวิตหนึ่ง
แผนการง่ายๆ ของฉันที่จะหายตัวไป เพื่อเริ่มต้นใหม่ในฐานะอารยา เมธา เพิ่งจะถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง
ฉันไม่ได้กำลังหนีเขาอีกต่อไป แต่ฉันกำลังซ่อนลูกของเขา
