เจียงอินขึ้นรถด้วยความรู้สึกสับสน
ลายหนังบนเบาะรถสัมผัสกับผิวของเธอ คุ้นเคยและฝังแน่นในใจ เป่ยจิ่งชวนไม่รีบสตาร์ทรถ
แต่กลับหยิบบุหรี่มาหนึ่งมวนและถือไว้ที่ปลายนิ้ว "อินอิน จุดไฟให้บุหรี่หน่อย" เขามองไปที่เธอ เจียงอินกลืนน้ำลายลงคอ
แม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่กับเขาแล้ว แต่ก็เหมือนมีแรงผลักดันให้เธอหยิบไฟแช็กขึ้นมา
เสียงไฟแช็กดังขึ้น เปลวไฟส่องสว่างครึ่งหนึ่งของใบหน้าเขา เป่ยจิ่งชวนสูบบุหรี่และพ่นควันออกไปเบา ๆ ที่ใบหน้าเจียงอิน เจียงอินไม่หลบ
ทำให้ควันบุหรี่แสบตาเธอจนตาแดง
เป่ยจิ่งชวนจ้องมองเธอ สามปีที่แล้วเธอวิ่งวุ่นไปทั่วจนผอมแห้ง
แต่ตอนนี้เธอค่อย ๆ ฟื้นฟูร่างกาย แต่ไม่นานหลังจากที่แยกกัน เธอก็กลับมาแย่ลงอีก หน้าที่ขาวซีดและไร้เครื่องสำอางทำให้คนสงสาร
แต่ก็มีเสน่ห์ดึงดูด เป่ยจิ่งชวนพยายามควบคุมอารมณ์ มองไปที่ปลายนิ้วของเธอ "บาดเจ็บยังไง?" เจียงอินอึ้งไปเล็กน้อย มองไปที่บาดแผลที่เกือบจะหายดีแล้วและดึงมือกลับ "เรื่องเล็กน้อย ขอบคุณที่คุณเป่ยสนใจ" เป่ยจิ่งชวนหัวเราะเบา ๆ "คุณเป่ย?" เขาล้อเลียน "มีคนใหม่แล้วสินะ ถึงได้รีบตัดสัมพันธ์กับผมแบบนี้" เจียงอินยิ้มแห้ง ๆ "คุณกำลังจะแต่งงาน เราพูดเรื่องนี้มันไม่เหมาะสม" "หึงเหรอ?" เจียงอินสะดุ้ง "ไม่ใช่!" เธอแสดงไม่เก่งนัก
แต่กลับทำให้เป่ยจิ่งชวนพอใจจนเขาอดไม่ได้ที่จะขอจูบ เจียงอินใจเต้นแรง
ในขณะที่ริมฝีปากจะสัมผัสกัน เธอก็หันหน้าหลบ เป่ยจิ่งชวนเห็นเสื้อโค้ทผู้ชายบนตัวเธอ ความอยากหายไปทันที
เขายื่นมือไปโยนเสื้อไปข้าง ๆ มองเธอด้วยสายตาที่ไม่แน่ใจ "กู่เยี่ยนโจวทำกับเธอดีมาก ไปคบกับเขาแล้วเหรอ
?" เจียงอินผลักหน้าอกเขา "ไม่ใช่ เขาเป็นเจ้านายของฉัน" "ยิ่งดีใหญ่ ใกล้ชิดกันมากขึ้น" เป่ยจิ่งชวนพูดกึ่งจริงกึ่งล้อเล่น "เงื่อนไขเขาดี เธอไม่เสียหาย" "..." เจียงอินรับไม่ได้กับการถูกกดดันแบบนี้ เธอต้องการหลุดออกมาและพูดอย่างตั้งใจ "ดูสถานการณ์ไป แม่ฉันชอบเขามาก" เป่ยจิ่งชวนนั่งตัวตรงอย่างไร้อารมณ์ สตาร์ทรถโดยไม่คาดคิด เจียงอินไม่ทันเตรียมตัว
ร่างกายเธอโยนไปข้างหน้าจนหัวชน เธอทั้งโกรธทั้งไม่พอใจ
กำหมัดแน่นและมองเขา ไม่เอา ไม่อยากมีเรื่องกับเขา!
รถมาถึงหน้าตึก
เป่ยจิ่งชวนมองไปที่อาคารเก่า ๆ ข้างหน้า ขมวดคิ้ว "ทำไมเธอไม่ใช้ห้องนั้นล่ะ?" เจียงอินพูดเบา ๆ "มันไม่ใช่ของฉัน อยู่แล้วไม่สบายใจ" "ชื่อเธอเป็นเจ้าของ ทำไมไม่ใช่ของเธอ" "คุณเป่ยเตือนฉันได้ดี มีเวลาคุณโอนห้องมาให้ฉันด้วยนะ"
คำพูดมาถึงตรงนี้ เป่ยจิ่งชวนไม่พูดต่อ มันไม่มีประโยชน์ เขาลงจากรถ "ผมไปส่งเธอขึ้นไป" เจียงอินไม่กล้า
หลังจากที่แยกกันแล้ว เธอไม่อยากกลับไปติดใจอีก ตึกมีเจ็ดชั้น ไม่มีลิฟต์ เจียงอินเดินขึ้นไปแต่ละชั้น เปิดไฟทีละดวง
เมื่อยืนอยู่หน้าประตูบ้าน เจียงอินหายใจไม่ทั่วท้อง หันไปมองลงไป
เป่ยจิ่งชวนยังอยู่ เขายืนอยู่ที่หน้ารถ มองขึ้นมาเพื่อให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัย
เจียงอินรู้สึกขมขื่น เธอเปิดประตูอย่างไร้เรี่ยวแรง กลิ่นแปลก ๆ ทำให้เธอตกใจ เธอรีบวิ่งเข้าไป ก๊าซรั่ว
แม่เธอหมดสติอยู่บนพื้น "แม่!" เจียงอินร้องเรียกและอุ้มแม่ขึ้น ใบหน้าแม่ขาวซีด เธอกังวลจนแทบไม่มีสติ สั่นเทา หยิบมือถือขึ้นมาขอความช่วยเหลือ หมายเลขที่ตั้งไว้คือเป่ยจิ่งชวน เธอหยุดชั่วครู่และเลื่อนผ่านไป
กดโทร 120 …
รถพยาบาลยังไม่มา เป่ยจิ่งชวนมาถึง เจียงอินนั่งคุกเข่ากับพื้น มองดูเขาเหมือนเป็นผู้ช่วยชีวิต อุ้มแม่ที่หมดสติขึ้นมา
