มุมมองของเอวา ศิริวัฒนา:
ฉันโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วดำดิ่งกลับเข้าไปในพิมานเมฆ โลกแห่งความจริงคือบึงแห่งการหลอกลวง แต่ที่นี่ กฎเกณฑ์นั้นเรียบง่าย แข็งแกร่งกว่า เร็วกว่า ฉลาดกว่า คุณจะชนะหรือแพ้ แผนการของฉันสำหรับการแข่งขันชิงแชมป์คือเส้นชีวิตของฉัน สิ่งเดียวที่จับต้องได้ที่ฉันสามารถยึดเหนี่ยวไว้ได้ ในฐานะวาลคีรี ผู้เล่นอันดับสูงสุดของเกม กล่องจดหมายของฉันเต็มไปด้วยคำเชิญเข้าร่วมปาร์ตี้เพื่อลงเรดระดับสูง ฉันเพิกเฉยต่อทั้งหมด เลือกที่จะฝึกฝนคนเดียว
จากนั้น การแจ้งเตือนที่ฉันไม่สามารถเพิกเฉยได้ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า คุณถูกอัญเชิญเข้าร่วมปาร์ตี้โดยบังคับ
อวตารเสมือนจริงของฉันปรากฏขึ้นในห้องหิน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นโอโซนดิจิทัล ตรงข้ามกับฉันคือผู้เล่นในชุดเกราะสีชมพูระยิบระยับ ฉันจำเธอได้ทันที ดาลิน ชื่อในเกมของเธอคือ ‘ดาเลีย’ ช่างสร้างสรรค์เสียจริง
“วาลคีรี! ดีใจจังเลยที่คุณมาได้” เธอพูดเสียงแหลมหวานจนน่าคลื่นไส้ “พี่อคินเล่าเรื่องพี่ให้ฉันฟังเยอะเลยค่ะ เขาเป็นผู้ชายที่วิเศษที่สุดเลยใช่ไหมคะ”
ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบ ผู้เล่นอีกคนก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เธอ เขาสวมชุดเกราะออบซิเดียนหายาก เข้าคู่กับชุดสีชมพูของดาลินอย่างสมบูรณ์แบบ พวกเขายืนเคียงข้างกัน เป็นภาพล้อเลียนคู่รักทรงพลังในโลกแฟนตาซีที่น่าขยะแขยง ท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น—วิธีที่เขาถ่ายน้ำหนักจากเท้าข้างหนึ่งไปยังอีกข้างหนึ่ง—ทำให้ฉันรู้ว่าเป็นเขา
มันคืออคิน
มือของฉันกำแน่นเป็นหมัด ฉันรีบดึงโปรไฟล์ผู้เล่นของเขาขึ้นมาดู ชื่อในเกมของเขาคือ ‘A’ ประวัติปาร์ตี้ของเขาแสดงให้เห็นว่าเขาจับคู่กับ ‘ดาเลีย’ มาตลอดสามเดือนที่ผ่านมา สามเดือน ตลอดเวลาที่เธอเป็นนักกายภาพบำบัดของฉัน ตลอดเวลาที่เขาโกหกฉันซึ่งๆ หน้า
มือเย็นเฉียบข้างหนึ่งบีบหัวใจของฉัน ทำให้หายใจลำบาก ฉันเลื่อนดูความสำเร็จร่วมกันของพวกเขา เป็นรายการทรมานตัวเองจากชีวิตลับๆ ของพวกเขา เขาทำเควสต์ ‘ก้าวกระโดดแห่งรัก’ กับเธอ ซึ่งเป็นเควสต์สำหรับคู่รักเท่านั้นที่ขึ้นชื่อว่ายากมาก และจะให้รางวัลเป็นแหวนคู่ ฉันจำได้ว่าเคยขอให้เขาทำเควสต์นี้กับฉัน แต่เขาก็มักจะอ้างว่ายุ่งกับงานเกินไป
ฉันอยากจะล็อกเอาต์ อยากจะกระชากเซ็นเซอร์ประสาทออกจากหัวแล้วกรีดร้อง แต่เสียงของดาลินหยุดฉันไว้
“เรากำลังจะลง ‘ถ้ำกอร์กอน’ กันค่ะ” เธอพูด น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความเป็นมิตรจอมปลอม “รางวัลสุดท้ายคือ ‘น้ำตาฟีนิกซ์’ พี่อคินบอกว่ามันสามารถเพิ่มการตอบสนองของระบบประสาท-แฮปติกของผู้เล่นได้อย่างถาวร ฉันคิดว่ามันอาจจะช่วยเรื่อง...อาการของคุณได้”
เธอกำลังเอาการฟื้นตัวของฉันมาล่อเหมือนแครอท น้ำตาฟีนิกซ์เป็นไอเทมในตำนาน ดรอปเพียงครั้งเดียว มันสามารถลดระยะเวลาการฟื้นฟูร่างกายของฉันได้หลายเดือน อาจจะถึงหนึ่งปี ฉันต้องการมัน
“ก็ได้” ฉันกัดฟันพูด “ไปกันเลย”
การลงเรดเริ่มต้นอย่างราบรื่น แต่เมื่อเราลึกลงไป ฉันสังเกตเห็นว่าอคินคอยปกป้องดาลินจากการโจมตีอยู่เสมอ ทำให้ฉันต้องรับการโจมตีแทน หางของกอร์กอนฟาดเข้าที่หลังของฉัน ความเจ็บปวดที่แท้จริงและแผดเผาแล่นปราดขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง ชุดแฮปติกถูกปรับเทียบเพื่อให้การตอบสนองที่สมจริง ซึ่งเป็นค่าที่อคินเองยืนกรานให้ตั้งไว้ “เพื่อช่วยให้สมองของคุณสร้างเส้นทางประสาทขึ้นมาใหม่” เขาเคยอธิบาย ตอนนี้มันรู้สึกเหมือนเป็นอาวุธที่เขาใช้กับฉัน
เราไปถึงบอสตัวสุดท้าย ฉันจำรูปแบบการโจมตีของมันได้ขึ้นใจ ฉันหลบการจ้องมองที่ทำให้กลายเป็นหิน ดาบของฉันเป็นเพียงเงาสีเงินพร่ามัว และเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีครั้งสุดท้าย กอร์กอนเหลือพลังชีวิตเพียงน้อยนิด นี่แหละ
ทันใดนั้น ตัวละครของฉันก็แข็งทื่อ กรงแสงระยิบระยับล้อมรอบตัวฉัน คาถา ‘พันธนาการศักดิ์สิทธิ์’ มีเพียงพาลาดินระดับสูงเท่านั้นที่สามารถร่ายได้ คลาสของอคิน
ฉันติดกับ ถูกบังคับให้ดูขณะที่กอร์กอนพุ่งเข้ามา เขี้ยวของมันฝังลึกลงไปในไหล่ของอวตารของฉัน ความเจ็บปวดนั้นแสนสาหัส ฉันรู้สึกได้ถึงการฉีกขาดของกล้ามเนื้อและเสียงกระดูกที่แตกละเอียดในจินตนาการ อคินไม่ได้มองฉันด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ก้าวหลีกทาง เปิดทางให้ดาลิน
“จัดการมันเลย ที่รัก” เขาพูดเสียงนุ่มนวล
ดาลินหัวเราะคิกคักแล้วแทงกริชเรืองแสงอันบอบบางของเธอเข้าไปในหัวใจของกอร์กอน สัตว์ร้ายสลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ทิ้งให้น้ำตาฟีนิกซ์ลอยอยู่ในอากาศ
อวตารของฉันกระอักเลือดเป็นพิกเซลสีแดงฉาน ในโลกแห่งความจริง ใบหน้าของฉันซีดเผือด ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
“ทำไม?” ฉันกระซิบ เสียงแหบแห้ง ทั้งในเกมและในห้องนอนของฉัน
ดาลินเดินกรีดกรายเข้ามา หยิบน้ำตาฟีนิกซ์ขึ้นมา เธอมองลงมาที่ร่างที่คุกเข่าของฉัน สีหน้าของเธอเป็นการผสมผสานที่ลงตัวระหว่างความสงสารและชัยชนะ “โถ โง่จังเลย ไม่เห็นเหรอว่าเขารักฉัน เขาทำทุกอย่างเพื่อฉันได้” เธอเอื้อมมือออกมาเหมือนจะตบหัวฉัน
ฉันปัดมือเธอออก “เอาน้ำตาฟีนิกซ์มาให้ฉัน” ฉันพูดเสียงแหบพร่า ภาพตรงหน้าพร่ามัว “ฉันเป็นคนได้มันมา”
“ขอโทษด้วยนะ” เธอพูด โดยไม่ได้ฟังดูเสียใจเลย “มันผูกติดกับวิญญาณฉันไปแล้ว แลกเปลี่ยนไม่ได้หรอก”
คลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้ามา ฉันไออีกครั้ง เลือดไหลออกจากริมฝีปากเสมือนจริงของฉันมากขึ้น เสียงไซเรนเตือนดังขึ้นในหูจากระบบวินิจฉัยของพ็อด VR สัญญาณชีพของผู้ใช้อยู่ในภาวะวิกฤต บังคับล็อกเอาต์ฉุกเฉินใน 3… 2… 1…
ขณะที่จิตสำนึกของฉันถูกดึงออกจากเกม สิ่งสุดท้ายที่ฉันได้ยินคือเสียงที่น่ารังเกียจของดาลิน
“โอ้ อคินที่รักคะ? จำถ้วยรางวัลแชมป์ที่คุณได้เมื่อปีที่แล้วได้ไหมคะ? อันที่คุณบอกว่าออกแบบมาเพื่อวาลคีรีของคุณน่ะ ฉันว่ามันน่าจะดูดีกว่ามากถ้าอยู่บนหิ้งของฉันนะ”
และคำตอบของอคิน เป็นเหมือนการตอกย้ำความเจ็บปวดลงบนหัวใจที่แหลกสลายของฉันอยู่แล้ว
“แน่นอน ที่รักของผม อะไรก็ได้เพื่อคุณ”
เปลือกตาของฉันปิดลง น้ำตาหยดหนึ่งไหลเป็นทางผ่านเหงื่อบนขมับขณะที่ฉันหมดสติไป
