เสียงลืออึงไปทั่วตำบล...จากหมู่บ้านที่สกาวพำนักมาถึงหมู่บ้านของเขา ขวัญรู้ว่าสกาวก่อเรื่องงามหน้า สกาวท้อง!... ข่าวของหล่อนเหมือนไฟไหม้ป่า และลือกันต่อว่านายเสกสรรพ่อของหล่อนเสียใจมากจนเส้นโลหิตในสมองแตก ยังอยู่ในโรงพยาบาล
“หนูกาวท้อง...”
ยายของเขาได้ข่าวมาเหมือนกัน นางมองหน้าเขา...ขวัญหลบตาจากนาง ใจเต้นไม่เป็นส่ำ
“เอ็งรู้เรื่องไหม เจ้าขวัญ”
“ก็ได้ยินข่าว...”
เขาตอบอ้อมแอ้ม
“เอ็งเข้าไปข้องแวะด้วยหรือเปล่า!”
“เอ้อ...ฉัน...คือ...ฉัน...” เขาจะบอกอย่างไรดี สกาวกับเขา ‘นอน’ ด้วยกันหลายหน เขาไม่เคยต้องการแบบนั้น แต่เขาต้านสกาวไม่เคยได้ หล่อนมีอิทธิพลบางอย่างโน้มน้าวเหนือเขาเสมอมา จริตกิริยาของหล่อนนั้นล้ำหน้าสาวคนใดที่เขาเคยพบพาน...หล่อนทั้งน่ารักน่าชัง...หล่อนทำให้เขารัก ทำให้เขาโกรธขุ่นแค้น...และความรุนแรงที่เขาเก็บซ่อนไว้จะปะทุออกเสมอยามที่เขาอยู่กับสกาวตามลำพัง หล่อนยั่วยุเขา หล่อนยอมเจ็บตัวเพราะเขา...หล่อนท้าทายเขาเสมอให้เขาตบตีหล่อน...
ขวัญคิดว่าเขาเกลียดสกาว...เพราะหล่อนเป็นคนกระชากเอาความดำมืดของเขาออกมาตีแผ่ หล่อนรู้ทันเสมอ
“ขวัญ...เอ็งตอบชัดๆ”
“ไม่มีอะไรนะ ยาย...กาวน่ะไม่เหมาะกับฉันหรอก...”
“แล้วไป...”
“ฉันเองไม่อยากยุ่งกับสกาว...มีแต่คนจ้องจะลากฉันไปกระทืบ”
“เอ็งรู้ตัวก็ดีแล้ว...นี่เจ้าโชคมันจะมาระรานเอ็งอีกไหม...ข้าว่าเอ็งน่าจะไปกรุงเทพฯสักพัก...”
“ไปหาแม่หรือยาย!”
“ใช่”
“ฉันไม่อยากไปอยู่กับแม่...”
“เอ็งต้องไป...หลบภัยตีนเจ้าโชค...คราวนี้เอ็งอาจจะถึงตายเพราะมันคงจะโกรธมาก...”
“ข่าวลือว่ากาวท้องกับพี่เทอดนี่นา!”
“เจ้าโชคมันไม่กล้ากับเทอด แต่มันกล้าออกกะเอ็ง...มันอาจจะพาล...ขวัญ...เอ็งไปซะคืนนี้เลย...เอ็งมีอะไรที่นี่ต้องห่วง...ปีนี้เอ็งก็ไม่ได้เรียนหนังสือ ว่างมาปีนึง...ไปกรุงเทพฯซะ ห่อผ้าห่อเดียว...กรุงเทพฯเอ็งก็เคยไป...”
ขวัญออกจากหมู่บ้านไปในตอนพลบ และหลังจากพลบวันนั้นแล้ว ขวัญไม่เคยกลับมาเหยียบหมู่บ้านนี้อีกเลย
*****************
นายเสกสรรไม่ตาย เขารักษาตัวยาวนานในโรงพยาบาล หมดเงินไปมากมาย คุณศรีนวลโทษสกาว แต่นายเสกสรรไม่เคยโทษลูกสาวสักคำ...เขากอดสกาวไว้เมื่อหล่อนมาร้องไห้กราบขอโทษต่อเขา
นายเสกสรรเป็นอีกคนนอกเหนือจากเทอดภูมิที่รู้ว่าใครเป็นพ่อเด็กในท้องของสกาว
และต่างปิดปากเงียบ สกาวแต่งงานในเดือนที่เจ็ดของการตั้งท้อง...เมื่อขวัญหายตัวไปจากหมู่บ้าน...ท่ามกลางความเคียดแค้นแสนสาหัสของสกาว...หล่อนเกลียดเขา ขวัญหลบลี้หนีหน้า...
สกาวพาลเกลียดลูกในท้อง...หล่อนจะเอาลูกออก แต่เทอดภูมิห้ามไว้
สกาวจำใจเก็บไว้...ตราบจนกระทั่งหล่อนคลอด สกาวได้ลูกชาย แม้แต่หน้าเด็กสักแวบ หล่อนก็ไม่ชายตามอง...กิริยาของหล่อนเฉกเช่นเดียวกับคุณศรีนวล...และทารกคลอดใหม่ทำให้บรรดาคนรุ่นผู้ใหญ่ตกอยู่ในอาการพูดไออกไปตามๆ กัน เพราะทารกเพศชาย ผิวขาวอมชมพู จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักแดงสวย เส้นผมสีอ่อนกระเดียดไปทางเจ้าขวัญนักหนา แต่ใครจะกล้าพูด เพราะแค่แย้มๆ สกาวก็ร้องกรี๊ดกร๊าด...หล่อนอาละวาดใส่คนที่แอบพูดว่าหล่อนท้องกับเจ้าขวัญ...
“กาวดูรูปเด็กฝรั่งมากไป...ติดออกทั่วห้อง...ใครพูดมาก กาวจะเอารองเท้าตบปากให้ คอยดูซิ...”
นางทับทิมยังต้องหุบปาก...กลัวฤทธิ์สกาวนั่นเอง และลูกชายของนางเองก็หลงสกาวนักหนา...
สกาวพักอยู่บ้านตัวเอง...การแต่งงานของสกาวคือการพาเทอดภูมิเข้ามาอยู่ในบ้านของสกาว เขาเป็นลูกบ้านอื่น นางทับทิมเลยจำต้องยอม...นางมองลูกชายอย่างสังเวชใจ...เทอดภูมิรักสกาวเกินไป...เขาทำท่าไม่รู้สึกอะไรเลย
สกาวไม่รักลูก...หล่อนแทบจะไม่อุ้ม ไม่แตะต้อง ไม่เคยให้นม...หน้าที่นี้ไปตกหนักกับนางวิมล...พี่สะใภ้ของสกาว...นางวิมลท้องแล้วแท้งมาสักสามหน...นางจึงรับเอาทารกตัวน้อยๆ ไปประคบประหงมเสียเอง และออกจะปกป้องทารกเสมอสายเลือดในอก โดยไม่สนใจที่มาของเด็กชายเลย
สกาวเองก็มิได้ทวงถาม
คุณศรีนวลนั้นเล่า...อคติต่อทารกตั้งแต่ไหนแต่ไร...เธอโทษทารกตัวน้อยๆ ว่าเป็นกาลกิณี...
เธอเกลียดชัง ‘ภานุกร’ และไม่ยอมรับว่านั่นคือหลานของเธอเอาเสียเลย
