ฉันตื่นขึ้นมาด้วยกลิ่นของยาฆ่าเชื้อและความเย็นยะเยือกของอากาศที่ปลอดเชื้อ ผ้าห่มบางๆ ที่สากถูกดึงขึ้นมาถึงคาง และเสียงบี๊บที่เป็นจังหวะดังสะท้อนอยู่ในห้องที่เงียบสงบ ห้องพยาบาล ห้องพยาบาลของฝูงคีรีวงศ์ ร่างกายของฉันเป็นเหมือนดินแดนที่ไม่คุ้นเคย เป็นภูมิประเทศแห่งความเจ็บปวดที่ฉันแทบจะนำทางไม่ได้ ทุกครั้งที่หายใจคือคลื่นแห่งไฟลูกใหม่ในซี่โครงของฉัน และความเจ็บปวดที่ทื่อและหนักหน่วงเต้นตุบๆ จากขา หลัง และกระดูกของฉัน
*เขาผลักฉัน* ความคิดนั้นเป็นเหมือนก้อนหินที่เย็นและแข็งในท้องของฉัน *เขาทิ้งฉัน*
หมอประเวศ แพทย์ประจำฝูงผู้สูงวัยของเรา เข้ามาในห้อง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความกังวล ดวงตาสีฟ้าอ่อนโยนของเขาเต็มไปด้วยความสงสารที่ทำให้ฉันขนลุก เขาย้ายไปอย่างเงียบๆ ตรวจสอบจอภาพข้างเตียงของฉัน เสียงบี๊บที่เป็นจังหวะเร็วขึ้นเมื่ออัตราการเต้นของหัวใจของฉันพุ่งสูงขึ้นด้วยความวิตกกังวล
“มัน...มันแย่แค่ไหนคะ” ฉันกระซิบ เสียงแหบแห้ง
เขาถอนหายใจ ไหล่ของเขาตก เขาเลื่อนเก้าอี้มาข้างเตียง สีหน้าของเขาเคร่งขรึม “ขวัญข้าว...แรงกระแทกรุนแรงมาก กระดูกหักหลายแห่ง มีรอยช้ำภายใน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด”
ฉันเตรียมใจ มือของฉันกำผ้าห่มบางๆ แน่น
“โคมไฟระย้านั่นเก่าแก่และถูกลงอาคมด้วยคริสตัลรวมพลัง” เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เมื่อมันแตก มันปล่อยพลังเวทมนตร์ที่วุ่นวายออกมา เศษคริสตัลฝังอยู่ในหลังของคุณ ใกล้กับกระดูกสันหลังของคุณ มัน...มันกำลังรบกวนการเชื่อมต่อของคุณ”
เลือดของฉันเย็นเฉียบ “การเชื่อมต่อของฉันเหรอคะ? กับหมาป่าของฉัน?”
เขาพยักหน้าช้าๆ สายตาของเขามั่นคง “เศษชิ้นส่วนได้ทำลายช่องทางประสาทหลักที่เชื่อมโยงคุณกับจิตวิญญาณหมาป่าของคุณอย่างถาวร เธอยังคงอยู่ที่นั่น แต่การเชื่อมต่อ...มันขาดรุ่งริ่ง อ่อนลง มันอาจจะเป็นเรื่องยากสำหรับคุณที่จะเปลี่ยนร่างนับจากนี้ไป ความเจ็บปวดอาจจะมหาศาล คุณอาจจะพิการไปตลอดชีวิตนะ ขวัญข้าว”
เสียงสะอื้นหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน หมาป่าของฉัน เธอคือความแข็งแกร่งของฉัน เพื่อนของฉัน อีกครึ่งหนึ่งของจิตวิญญาณของฉัน การที่การเชื่อมต่อนั้นถูกตัดขาด การถูกขังอยู่ในร่างกายของตัวเอง...มันเป็นชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย น้ำตาที่ฉันกลั้นไว้มานานในที่สุดก็ไหลออกมา ร้อนและเงียบงัน เป็นทางยาวผ่านคราบสกปรกบนแก้มของฉัน
“ภาคิน...เขามาที่นี่บ้างไหมคะ” ฉันถาม คำถามนั้นมีรสชาติเหมือนขี้เถ้าในปาก ฉันต้องรู้ ส่วนหนึ่งของฉัน ส่วนที่โง่เขลาและเจ็บปวดอย่างสุดซึ้ง ยังคงหวังว่าเขาจะเดินเข้ามาทางประตูนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด
สีหน้าของหมอประเวศเคร่งขึ้น เขาไม่สามารถสบตาฉันได้ “เขาอยู่กับไอริณ เธอ...ตกใจมาก”
*ตกใจมาก* คำพูดนั้นเป็นการเยาะเย้ยที่ขมขื่น ไอริณ ผู้ซึ่งได้รับการปกป้องจากร่างกายของคู่ชีวิตของฉัน ผู้ซึ่งเดินจากไปโดยไม่มีรอยขีดข่วน กลับตกใจมาก และฉัน ผู้ซึ่งแตกสลายและอาจจะพิการเพราะการกระทำของเขา ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในห้องสีขาวที่หนาวเย็นนี้ ถ่านไฟแห่งความหวังสุดท้ายที่ริบหรี่ในใจฉันดับลง เหลือเพียงความแน่นอนที่เย็นชาและแข็งกระด้าง
เขาไม่ได้รักฉัน เขาจะไม่มีวันรักฉัน
*
ในที่สุดเขาก็ปรากฏตัวในอีกสองวันต่อมา ประตูห้องของฉันเปิดออก และเขาก็ยืนอยู่ที่นั่น เป็นเงาดำตัดกับแสงไฟในโถงทางเดิน เขาไม่ได้สวมชุดสูทสั่งตัดจากงานกาลา่ แต่เป็นเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบๆ และกางเกงยีนส์ที่ไม่ได้ลดทอนออร่าแห่งอำนาจและบารมีที่ติดตัวเขาเลย ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความเฉยเมยที่เย็นชา ดวงตาสีพายุของเขาไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสำนึกผิดหรือความกังวล
เขามองฉันที่นอนแตกสลายอยู่บนเตียง และริมฝีปากของเขาก็เหยียดออกเป็นรอยยิ้มเยาะจางๆ
“เธอตื่นแล้ว” เขาพูด ไม่ใช่คำถาม
ฉันจ้องมองเขา หัวใจของฉันเป็นก้อนน้ำแข็งในอก “คุณผลักฉัน”
“ฉันช่วยไอริณ” เขาแก้ เสียงเรียบและแข็ง “และในกระบวนการนั้น เธอก็ทำให้ตัวเองเป็นตัวตลกและทำให้เธอตกใจ เธอทำให้ฝูงของเราอับอาย ขวัญข้าว นอนอยู่ตรงนั้น ดูอ่อนแอต่อหน้าอัลฟ่าพวกนั้น”
ความหน้าด้านของคำพูดของเขา การกลับผิดเป็นถูกอย่างสิ้นเชิง ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ เขากำลังกล่าวหา*ฉัน* เขากำลังโกรธ*ฉัน*ที่ตกเป็นเหยื่อของทางเลือกที่โหดร้ายของเขาเอง ความเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บของฉันเทียบไม่ได้เลยกับความทรมานจากความโหดร้ายของเขา
“ฉันอาจจะตายก็ได้” ฉันกระซิบ คำพูดสั่นเทาด้วยความโกรธที่ฉันอ่อนแอเกินกว่าจะแสดงออกมาได้อย่างเต็มที่
“บางทีถ้าเธอตายไปซะก็คงจะดีที่สุด” เขาพูด เสียงของเขาเย็นชาอย่างน่าขนลุก “สายสัมพันธ์ระหว่างเรา...มันกลายเป็นจุดอ่อน เป็นโซ่ตรวน ความต้องการ ความอ่อนไหวของเธอ...มันเป็นภาระต่อพลังของฉัน เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันไขว้เขวซึ่งฉันไม่สามารถทนได้อีกต่อไป”
เขาเดินเข้ามาใกล้เตียงมากขึ้น การปรากฏตัวของเขาเต็มห้อง ทำให้ฉันหายใจไม่ออก เขามองลงมาที่ฉันไม่ใช่ในฐานะคู่ของเขา แต่เป็นปัญหาที่ต้องแก้ไข เป็นข้อผิดพลาดที่ต้องลบ
“ฉันขอใช้สิทธิ์ในพิธีกรรมตัดสายใยโบราณ” เขาประกาศ คำพูดนั้นเป็นทางการ เป็นพิธีรีตอง และเป็นที่สิ้นสุดอย่างสมบูรณ์
โลกของฉันหยุดนิ่ง เสียงบี๊บของจอภาพดูเหมือนจะจางหายไปในระยะไกล พิธีกรรมตัดสายใย มันเป็นพิธีกรรมที่โหดร้ายและโบราณ ใช้เฉพาะในกรณีที่ทรยศหักหลังอย่างรุนแรงที่สุดเท่านั้น การปฏิเสธที่ถูกบังคับ การฉีกกระชากสายสัมพันธ์ที่ได้รับพรจากเทพีแห่งดวงจันทร์ด้วยเวทมนตร์
“ไม่” ฉันหายใจออกมา ส่ายหัว การเคลื่อนไหวนั้นส่งความเจ็บปวดราวกับมีดแทงทะลุศีรษะ “ภาคิน คุณทำไม่ได้”
ดวงตาของเขาเหมือนเศษน้ำแข็ง “ข้า ภาคิน อัลฟ่าแห่งฝูงคีรีวงศ์ ขอปฏิเสธเจ้า ขวัญข้าว ในฐานะคู่ของข้า สายสัมพันธ์ได้ขาดสะบั้นลงแล้ว”
ทันทีที่คำพูดหลุดออกจากริมฝีปากของเขา ความเจ็บปวดที่ไม่เหมือนสิ่งใดที่ฉันเคยรู้จักมาก่อนก็ฉีกกระชากฉัน มันไม่ใช่ทางกายภาพ มันเป็นการควักไส้ทางจิตวิญญาณ มันรู้สึกราวกับว่าจิตวิญญาณของฉันกำลังถูกฉีกออกเป็นสองส่วน เสียงกรีดร้องถูกฉีกออกจากลำคอของฉัน ดิบเถื่อนและเหมือนสัตว์ เส้นด้ายสีเงินแห่งสายสัมพันธ์ของเรา ซึ่งเชื่อมโยงเรามาเป็นเวลาห้าปี ขาดสะบั้นลง ผลกระทบย้อนกลับนั้นรุนแรงมาก มันรู้สึกเหมือนหัวใจของฉันกำลังระเบิด เวทมนตร์ของฉันหมุนวนอย่างควบคุมไม่ได้ พลังชีวิตของฉันเหือดหายไปในความว่างเปล่าที่เขาเคยอยู่
โลกเริ่มเป็นสีเทาที่ขอบ เสียงบี๊บของจอภาพข้างๆ ฉันกลายเป็นเสียงสูงแหลมต่อเนื่องเพียงเสียงเดียว
*
สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นคือประตูที่เปิดออก หมอประเวศรีบเข้ามา ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความตื่นตระหนก เขามองไปที่จอภาพที่แสดงเส้นตรง แล้วมองไปที่ร่างที่เย็นชาและไม่ไหวติงของภาคิน
“คุณทำอะไรลงไป” เขาตะโกน เสียงของเขาแตกพร่าด้วยความไม่เชื่อขณะที่เขาเริ่มวินิจฉัยอย่างเมามันบนแท็บเล็ตทางการแพทย์ มือของเขาบินว่อนไปทั่วหน้าจอ
ภาคินไม่ตอบ เขาแค่ดูฉันตาย สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก
หมอประเวศจ้องมองที่จอภาพ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขามองจากหน้าจอที่เรืองแสงไปยังสายตาที่ไม่ยอมให้อภัยของภาคิน แล้วกลับมาที่ร่างที่แตกสลายของฉันบนเตียง สีหน้าตกใจและสยดสยองอย่างที่สุดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
“ท่านอัลฟ่า...” แพทย์พูดตะกุกตะกัก เสียงของเขาสั่นเทา แทบจะเป็นเสียงกระซิบ “การปฏิเสธ...ผลกระทบย้อนกลับ...มันไม่ได้ทำร้ายแค่เธอคนเดียวนะครับ”
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาของเขาสบกับภาคิน
“สาบานต่อเทพีแห่งดวงจันทร์เถอะ เธอกำลังตั้งท้องทายาทของคุณอยู่นะ”
