เอลารา POV:
อาการปวดเกร็งมาเป็นระลอก ความเจ็บปวดกัดกินลึกลงไปในท้องของฉัน ฉันต้องเคลื่อนไหว ฉันต้องลงมือก่อนที่สมุนไพรจะทำให้ฉันหมดแรงไปเสียก่อน
คีรินทร์อยู่ชั้นบนกับศิรินยา ไม่ต้องสงสัยเลยว่ากำลังฉลองชัยชนะเล็กๆ ของพวกเขาอยู่ ฉันย่องออกจากห้องพักแขกไปตามโถงทางเดินที่เงียบสงัดและก้องกังวาน ไปยังห้องทำงานของเขา ห้องนั้นยังคงอยู่ในสภาพเดิมที่ฉันทิ้งไว้ บนโต๊ะไม้โอ๊กขนาดใหญ่ของเขามีเครื่องส่งกระแสจิตวางอยู่
มันเป็นสิ่งที่สวยงามและน่าสะพรึงกลัว—กล่องออบซิเดียนขัดเงาฝังด้วยอักขระเงินที่ส่องแสงสีฟ้าจางๆ มันคือหัวใจของการสื่อสารของฝูง ทำให้อัลฟ่าสามารถส่งความคิดและคำสั่งของเขาไปได้ในระยะไกล มันถูกป้องกันด้วยเวทมนตร์หลายชั้น ชั้นแรกเป็นเพียงรูปแบบของอักขระ แต่ชั้นที่สองเป็นผนึกโลหิตที่สามารถผ่านได้โดยอัลฟ่าหรือคนที่มีแก่นพลังชีวิตที่เขาถักทอเข้าไปในเมทริกซ์ของอุปกรณ์เท่านั้น คู่แท้ หรือดูเหมือนว่าจะเป็นน้องสาวสุดที่รัก
ฉันจำบางอย่างที่เขาเคยบอกฉันได้ ในช่วงเวลาที่ฉันเข้าใจผิดว่ามันคือความรัก เขาทะนงตัว ลูบผมฉัน แล้วพึมพำว่าสิ่งเดียวที่เขาถือว่าศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าอำนาจของเขาก็คือศิรินยา ‘วันเกิดของนางปกป้องความลับของข้า’ เขาพึมพำ เขาคิดว่าฉันโง่เกินกว่าจะจำได้
นิ้วของฉันลากไปตามลำดับอักขระบนกล่อง ซึ่งสอดคล้องกับดวงดาวบนท้องฟ้าในวันเกิดของนาง
มีเสียงคลิกเบาๆ ผนึกโลหิตชั้นที่สองสลายไป
ฉันเข้าไปได้แล้ว
จิตของฉันเอื้อมออกไป เชื่อมต่อกับอุปกรณ์ ฉันร่อนผ่านช่องทางการสื่อสารต่างๆ เรื่องธุรกิจของฝูง รายงานการลาดตระเวนชายแดน… แล้วฉันก็พบมัน ช่องทางส่วนตัวที่เข้ารหัสไว้ ชื่อของมันทำให้ท้องของฉันบิดเกร็ง
“ของขวัญแด่ลูน่า”
ฉันเปิดช่องทางนั้น เสียงพูดคุยในใจของนักรบชั้นยอดของคีรินทร์ดังเข้ามาในหัวของฉัน เป็นบ่อเกรอะของความคิดหยาบคายและการโอ้อวดที่น่ารังเกียจ
ที่ด้านบนสุดของช่องทางมีเอกสารปักหมุดอยู่ มันคือตารางเวลาที่เขียนขึ้นอย่างพิถีพิถันด้วยลายมือในใจของคีรินทร์เอง ชื่อว่า ‘ตารางเวรรับใช้ลูน่า’ มันระบุชื่อนักรบของเขา พร้อมกับอ้างอิงข้างขึ้นข้างแรม
“ตาข้าคืนพระจันทร์เต็มดวงหน้า” นักรบชื่อลูเซียนคิด เสียงในใจของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง “ข้าสงสัยว่าครั้งนี้นางจะสู้ไหม ข้าชอบเวลาที่พวกนางสู้”
“นางไม่สู้หรอก” เบต้าครุฑาส่งกระแสจิตมา “ยาบำรุงของอัลฟ่าทำให้นางเชื่อง เป็นแค่ภาชนะอุ่นๆ ว่างเปล่าให้เราได้สำราญ”
ลมหายใจของฉันติดขัด ฉันรู้สึกคลื่นไส้ แต่พลังอันแปลกประหลาดและเย็นเยียบก็เพิ่มขึ้นพร้อมกับมัน ไฟสีขาวร้อนแรงที่เผาผลาญความเจ็บปวดทิ้งไป เหลือเพียงความตั้งใจที่เยือกเย็น
ทันใดนั้น ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้นในช่องทาง มันมาจากศิรินยา
นางส่งภาพเวทมนตร์มา—ภาพเคลื่อนไหวที่เล่นโดยตรงในใจ มันคือฉัน จากเมื่อคืนนี้ ดวงตาของฉันเหม่อลอยจากยา ร่างกายของฉันอ่อนปวกเปียกและไม่ขัดขืนขณะที่นักรบชั้นต่ำที่คีรินทร์เรียกมาใช้ร่างของฉัน
ใต้ภาพที่น่าสยดสยองนั้น ศิรินยาได้เพิ่มคำบรรยายไว้
“หมาน้อยเชื่องๆ”
เขื่อนแห่งความโศกเศร้าของฉันพังทลายลงในที่สุด แต่สิ่งที่ทะลักออกมาไม่ใช่ความเศร้า มันคือพลัง บางสิ่งที่เก่าแก่และทรงพลังในตัวฉันขาดสะบั้น ส่วนที่หลับใหลของจิตวิญญาณของฉัน สัตว์ร้ายขนสีขาวและความโกรธเกรี้ยวเยือกเย็น คำรามลั่นขึ้นมา พลังนี้ ความชัดเจนนี้ ไหลผ่านตัวฉัน ด้วยความคิดที่มุ่งมั่น ฉันเริ่มคัดลอกทุกอย่าง—บันทึกการสนทนาทั้งหมด ตารางเวรรับใช้ ภาพที่น่ารังเกียจของศิรินยา—ดูดมันออกจากเครื่องส่งกระแสจิตและเทลงในผลึกบันทึกความจำของฉัน
ทันทีที่ข้อมูลส่วนสุดท้ายถูกถ่ายโอน ฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้า ฉันปิดฝากล่องลงแล้วยัดผลึกบันทึกความจำกลับเข้าไปในแขนเสื้อ
คีรินทร์บุกเข้ามาในห้องทำงาน เขาคว้าแขนฉัน นิ้วของเขาจิกลงไปในเนื้อ
“เจ้าเข้ามาทำอะไรที่นี่?” เขาคำราม
“ฉัน… ฉันแค่มาหาหนังสือ” ฉันพูดตะกุกตะกัก ความเจ็บปวดในช่องท้องของฉันรุนแรงขึ้น ฉันงอตัวลงด้วยความเจ็บปวด
เขามองฉัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ “น่าสมเพช ลุกขึ้น เจ้าต้องไปกับข้า”
“ไปไหน?” ฉันกัดฟันพูด พยายามหายใจผ่านความเจ็บปวด
“ไปงานเลี้ยงต้อนรับกลับบ้านของศิรินยา” เขาพูด พลางกระชากฉันให้ลุกขึ้น “ทั้งฝูงจะอยู่ที่นั่นเพื่อต้อนรับนางกลับมา และเจ้าจะอยู่ที่นั่นเพื่อแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเจ้ารู้สึกเสียใจแค่ไหนที่ขับไล่นางไปเมื่อหลายปีก่อน”
เขาลากฉันออกจากห้องและบังคับให้ฉันขึ้นรถม้า การเดินทางสั้นๆ ไปยังห้องโถงใหญ่เป็นเหมือนการทรมาน ทุกครั้งที่รถกระแทก คลื่นความเจ็บปวดระลอกใหม่ก็แล่นผ่านตัวฉัน
เมื่อเรามาถึง ห้องโถงเต็มไปด้วยสมาชิกฝูงจันทร์ทมิฬทั้งหมด หมาป่านับร้อยกำลังเฉลิมฉลองการกลับมาของผู้หญิงที่วางแผนทำลายฉัน ขณะที่คีรินทร์ดึงฉันผ่านฝูงชน ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาของพวกเขาที่จับจ้องมาที่ฉัน พวกนักรบจากกลุ่มแชทมองฉันด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยและแสดงความเป็นเจ้าของ สมาชิกฝูงคนอื่นๆ มองฉันด้วยความสงสารและดูถูก ฉันเป็นคู่แท้ของอัลฟ่า ตั้งท้องทายาทของเขา แต่พวกเขาทุกคนรู้ความจริง ฉันเป็นแค่ของเล่น
ฉันพยายามดึงตัวออก วิ่งหนี ซ่อนตัว “ฉันต้องไป” ฉันอ้อนวอน เสียงแทบจะเป็นเสียงกระซิบ
คีรินทร์กำแน่นขึ้น เขาหมุนตัวฉันให้หันหน้าไปหาเขา ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความโกรธเกรี้ยวเย็นชา
“เจ้าต้องอยู่” เขาสั่ง เสียงต่ำและอันตราย “เจ้าจะยืนอยู่ตรงนี้และดื่มอวยพรให้สุขภาพของศิรินยา และเจ้าจะดื่มถ้วยแห่งการไถ่บาปสำหรับความเจ็บปวดที่เจ้าก่อไว้กับนาง”
เขาผลักจอกเงินที่เต็มไปด้วยไวน์แดงเข้มใส่มือฉัน พลังอำนาจบัญชาของอัลฟ่าของเขากระแทกลงมาที่ฉัน เรียกร้องให้เชื่อฟัง “ดื่มซะ เดี๋ยวนี้”
