JOSIE POV:
ฉันเดินลุยฝนกลับมายังคฤหาสน์ของอัลฟ่า สายฝนชะล้างโคลนออกไป แต่ไม่ใช่ความอัปยศ บ้านหลังใหญ่มหึมาตั้งตระหง่านอยู่ในความมืด เป็นเหมือนคุกมากกว่าบ้าน
ข้างใน ฉันเลี่ยงบันไดใหญ่และตรงไปยังห้องนอนของเรา—ห้องนอนของเขา—ฉันเริ่มเก็บของ มันไม่มีอะไรให้เอาไปมากนัก หนังสือเก่าๆ ไม่กี่เล่ม กล่องเครื่องประดับเล็กๆ ของแม่ และเสื้อผ้าที่ฉันใส่มาเมื่อสามปีก่อน
ฉันเปิดตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอิน มันคือทะเลสีขาวและสีชมพูพาสเทล ชุดราตรีและเดรสจากดีไซเนอร์เรียงรายเป็นแถวที่ลอเรนซ์ซื้อให้ฉัน ทุกชุดเป็นแบบเดียวกับสไตล์ของโรสลิน ที่มุมสุดของตู้ ในพื้นที่เล็กๆ ที่ถูกเบียดเสียด คือเสื้อผ้าของฉันเอง กางเกงยีนส์สีดำไม่กี่ตัว สเวตเตอร์สีเทาเข้ม... ตัวตนที่แท้จริงของฉัน
โทรศัพท์สำรองของฉันสั่นอีกครั้ง เป็นข้อความจากคริส
"จัดการเรื่องอพาร์ตเมนต์ในเมืองกลางให้แล้ว ฉันติดต่อไปหาผู้อาวุโสที่นั่นคนหนึ่งด้วย เป็นคนเก็บตัว เธอจะช่วยให้เธอเข้าใจเรื่อง... พลังของเธอได้ เธอรอเธออยู่"
ฉันมองข้อความนั้น ความรู้สึกผิดและความมุ่งมั่นที่แปลกประหลาดปั่นป่วนอยู่ในท้อง คริส แฮร์ริส อัลฟ่าแห่งฝูงวารีเงิน เขาเป็นพี่ชายต่างมารดาของโรสลิน ผู้ชายที่มองเห็นว่าน้องสาวตัวเองเป็นอสรพิษร้าย เขาเสนอความคุ้มครองและทางออกให้ฉัน ฉันรู้ว่าเขารู้สึกบางอย่างกับฉัน แรงดึงดูดที่เขาอธิบายไม่ได้
และฉันกำลังจะใช้ประโยชน์จากมัน การใช้ความรู้สึกของเขาไม่ใช่แค่กุญแจสู่การเอาชีวิตรอดของฉัน แต่มันคือคมมีดที่ฉันจะใช้บิดแทงเข้าที่กลางหลังของทั้งลอเรนซ์และโรสลิน ความคิดนั้นส่งความเย็นเยียบที่น่าพึงพอใจไปทั่วร่าง
ฉันกำลังพับสเวตเตอร์สีดำอยู่ตอนที่ประตูห้องนอนเปิดออก ลอเรนซ์ยืนอยู่ตรงนั้น กลิ่นน้ำหอมกุหลาบที่หอมเลี่ยนของโรสลินและไวน์ราคาแพงคละคลุ้ง เขาดูพอใจกับตัวเอง
"อยู่นี่เองเหรอ" เขาพูด สายตากวาดมองร่างที่ยังเปียกชื้นของฉันอย่างไม่ใส่ใจ "รู้สึกดีขึ้นรึยัง?"
ฉันรีบซ่อนกระเป๋าเดินทางแล้วหันไปหาเขา ปั้นหน้าให้ดูสงบและยอมจำนน มันเป็นหน้ากากที่ฉันฝึกฝนจนสมบูรณ์แบบมาตลอดสามปี
"ค่ะ อัลฟ่า" ฉันพูดเสียงเบา "ท่านพูดถูก ฉันโง่เอง ฉันคิดทบทวนแล้ว และตอนนี้ฉันเข้าใจที่ทางของตัวเองแล้ว ฉันจะเป็นอะไรก็ได้ที่ท่านต้องการ เป็นคู่ครองแค่ในนาม ฉันจะไม่ขอให้ท่านประทับตราอีกแล้ว"
คิ้วของเขายกขึ้นอย่างประหลาดใจ จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นความพึงพอใจอย่างหยิ่งผยอง นี่คือสิ่งที่เขาต้องการมาตลอด... ตุ๊กตาที่เชื่อฟังอย่างสมบูรณ์แบบ
"ดี" เขาพูด พยักหน้า "ดีใจที่เธอคิดได้"
แต่ขณะที่เขามองฉัน มีบางอย่างฉายแวบผ่านใบหน้าของเขา คิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น มันคือความรำคาญ ส่วนลึกในสัญชาตญาณของเขา—ส่วนที่รับรู้ว่าฉันคือคู่แท้—กำลังหงุดหงิดกับการยอมจำนนอย่างง่ายดายของฉัน มันต้องการการต่อสู้ มันต้องการฉัน
เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นอายอัลฟ่าของเขาแผ่ซ่านไปทั่วห้อง "เพื่อสืบทอดทายาทของฉัน และเพื่อความมั่นคงของฝูงจันทราทมิฬ ฉันต้องการทายาท" เขาพูดราวกับกำลังเจรจาธุรกิจ "เราจะเริ่มกันหลังงานกาลา"
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ เขาต้องการใช้ร่างกายของฉันเพื่อผลิตทายาทให้เขา ทั้งๆ ที่หัวใจและวิญญาณของเขาเป็นของผู้หญิงอีกคน
ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบ เสียงเรียกเข้าของโรสลินก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ของเขา เขารับสายด้วยรอยยิ้ม หันหลังให้ฉันขณะที่เปิดโทรจิตกับหล่อนอีกครั้ง
"แน่นอน ที่รัก แค่จัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของฝูงอยู่น่ะ เดี๋ยวผมจะรีบไป"
เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานซึ่งกองไปด้วยสนธิสัญญาของฝูงและเอกสารบริษัทจากธุรกิจบังหน้าของเรา แอนดรูวส์ โกลบอล เขาเริ่มเซ็นเอกสาร โดยที่สมาธิของเขาถูกแบ่งไประหว่างงานตรงหน้ากับการสนทนาทางจิตกับโรสลิน
นี่คือโอกาสของฉัน
หัวใจฉันเต้นรัวอยู่ในอกราวกับกลองศึก ทั้งหวาดกลัวและตื่นเต้น ฉันเคลื่อนไหวอย่างเงียบกริบไปที่โต๊ะ หยิบกองเอกสารเล็กๆ ที่ต้องการลายเซ็นของเขาขึ้นมา
"ให้ฉันช่วยนะคะ อัลฟ่า" ฉันพูด เสียงมั่นคงแม้ว่ามือจะสั่นเทา
เขาพยักหน้ารับรู้ สมาธิของเขายังอยู่ที่อื่น
ด้วยนิ้วที่สั่นเทา ฉันหยิบกระดาษแผ่นเดียวออกจากกระเป๋าแล้วสอดมันไว้ที่ด้านล่างสุดของเอกสารกลยุทธ์ป้องกันการเทคโอเวอร์ที่ไม่เป็นมิตรหนาแปดสิบหน้า ที่ทีมกฎหมายของเขาส่งมาเพื่อขออนุมัติฉุกเฉิน มันเป็นเอกสารที่ฉันรู้ว่าเขาจะไม่มีวันอ่านทั้งหมด แค่เซ็นชื่อเท่านั้น เอกสารของฉันดูเหมือนข้อตกลงระหว่างฝูงทั่วไป ที่ร่างโดยทนายในดินแดนกลางที่คริสหามาให้
หัวข้อของมัน เขียนด้วยตัวอักษรทางการตัวเล็กๆ คือ: พิธีกรรมปฏิเสธคู่
ฉันจ้องไปที่กระดาษ ปล่อยพลังหมาป่าขาวที่ถูกกดไว้ส่วนหนึ่งไหลเข้าไป—ไม่มากพอที่จะเป็นเวทมนตร์ แค่พอที่จะทำให้กระดาษแผ่นนั้นดูธรรมดา น่าเบื่อ เป็นแค่เอกสารราชการไร้สาระอีกชิ้นหนึ่ง
ฉันเฝ้ามองเขาเซ็นเอกสารทีละฉบับ ปลายปากกาของเขาตวัดไปทั่วหน้ากระดาษ เขาเซ็นข้อตกลงการค้า ใบอนุญาตที่ดิน การจัดสรรทรัพยากร...
และแล้วเขาก็มาถึงหน้าสุดท้าย เอกสารของฉัน
เขาไม่ได้อ่านมันด้วยซ้ำ คิ้วของเขาขมวดมุ่น ริมฝีปากขยับเล็กน้อยขณะที่เขายังคงสนทนาเงียบๆ กับโรสลิน
เขาตวัดลายเซ็นที่ทรงพลังและหยิ่งยโสของเขาลงที่ด้านล่างของหน้ากระดาษ
ลอเรนซ์ แอนดรูวส์
เพียงแค่ตวัดข้อมือ เขาก็ทำมันลงไป เขาได้เซ็นสละคู่แท้ของเขา เขาได้ตัดวิญญาณของตัวเอง และเขาไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย
---
