มายา POV:
เมื่อเลียมมาเจอฉัน ฉันกำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางฉากจำลองหมู่บ้านยุโรปที่ว่างเปล่า เขาสวมกอดฉันจากด้านหลัง คางของเขาวางอยู่บนไหล่ฉัน
"อยู่นี่เอง" เขากระซิบ เสียงทุ้มลึกสั่นสะเทือนผ่านตัวฉัน เขาซบหน้าลงกับคอฉัน กลิ่นอัลฟ่าอันทรงพลังของเขา ซึ่งเป็นส่วนผสมของอากาศฤดูหนาวและต้นสน มีไว้เพื่อปลอบโยนและแสดงความเป็นเจ้าของ แต่มันแปดเปื้อน "เธอเกร็งๆ นะ รู้สึกไม่สบายใจรึเปล่า"
การที่เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไปนั้นมันน่าตกตะลึง ฉันหันกลับไปในอ้อมแขนของเขาเพื่อเผชิญหน้า พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นกลาง
"ฉันแค่กำลังคิด" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ฉันตัดสินใจทดสอบเขาเป็นครั้งสุดท้าย "เลียม เทพีจันทราจะทำอะไรกับอัลฟ่าที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อคู่แท้ของตัวเอง"
ใบหน้าหล่อเหลาของเขาแข็งกระด้างขึ้น ดวงตาสีทองของเขา ซึ่งเป็นเครื่องหมายของสายเลือดอัลฟ่า ส่องประกายด้วยความโกรธแค้นอย่างชอบธรรม
"ไอ้เดนคนนั้นจะต้องถูกสาป" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "หมาป่าของมันจะหันมาทำร้ายตัวมันเอง มันจะกัดกินจิตวิญญาณของมันจากข้างในเพราะทรยศต่อของขวัญที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของเทพี สายสัมพันธ์นั้นจะกลายเป็นท่อส่งความเจ็บปวด ไม่ใช่ความสุข มันคือการทรยศที่ร้ายแรงที่สุดต่อเผ่าพันธุ์ของเรา"
ความหน้าซื่อใจคดนั้นลึกซึ้งและสมบูรณ์แบบจนความสงบเยือกเย็นแผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน เขาไม่ใช่แค่คนโกหก เขาคือปีศาจที่เชื่อในความชอบธรรมของตัวเอง
ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ กระแสจิต สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากการอุทิศตนจอมปลอมไปเป็นความเร่งด่วนอย่างแท้จริง
"ฉันขอโทษนะที่รัก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงตึงเครียด "นั่นมาร์ค มีหมาป่าพเนจรที่ทรงพลังถูกพบที่ชายขอบอาณาเขตของเราพอดี ฉันต้องไปแล้ว เดี๋ยวนี้"
เขาจูบฉันอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง เป็นคำสัญญาถึงอนาคตที่ฉันรู้ว่าจะไม่มีวันมาถึงสำหรับเรา เขาวิ่งจากไป ขาที่ยาวของเขาก้าวยาวๆ ไปบนทางเท้า เป็นภาพของอัลฟ่าที่สมบูรณ์แบบซึ่งรีบร้อนไปปกป้องฝูงของเขา
แต่ฉันรู้ว่าเขากำลังจะไปไหน
ฉันไม่ได้กลับไปที่รถรับส่งของฝูง ฉันเดินออกจากทางเข้าหลักของรีสอร์ท โบกแท็กซี่ของมนุษย์ แล้วพูดว่า "ตามรถ SUV กันกระสุนสีดำคันนั้นไปค่ะ"
คนขับมองฉันแปลกๆ แต่ก็ทำตามที่ฉันขอ รถของเลียมไม่ได้มุ่งหน้าไปยังชายแดนอาณาเขต มันขับตรงเข้าสู่ใจกลางเมือง ไปจอดที่อาคารอพาร์ตเมนต์ทันสมัยแห่งหนึ่ง—ทรัพย์สินที่ฉันรู้ว่าเป็นของพอร์ตอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ของฝูงพยัคฆ์สุวรรณ
ฉันบอกให้คนขับจอดรถฝั่งตรงข้ามแล้วรอ ฉันไม่ต้องรอนาน
สิบนาทีต่อมา เลียมกับเอวาก็เดินออกมาจากอาคาร พวกเขากำลังหัวเราะ เขาโอบแขนรอบไหล่เธออย่างสบายๆ เธอมองเขา ใบหน้าของเธอเปล่งประกายด้วยชัยชนะ
เขาดันเธอพิงกับข้างรถของเขา บังจากถนนสายหลักแต่ฉันเห็นได้เต็มตา มือของเขาขยำผมของเธอ แล้วเขาก็จูบเธอ มันไม่ใช่การจูบที่อ่อนโยนหรือเปี่ยมด้วยความรัก มันลึกซึ้ง ครอบครอง และหิวกระหาย เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของในที่สาธารณะ
จากนั้นพวกเขาก็เข้าไปในเบาะหลังของรถ SUV หน้าต่างติดฟิล์มกรองแสงบดบังพวกเขาจากสายตา แต่แล้วรถก็เริ่มโคลงเคลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอและชัดเจน
ฉันนั่งอยู่ที่นั่น ในเบาะหลังของแท็กซี่สีเหลือง มองดูสัญลักษณ์ของการแต่งงานของฉัน อัลฟ่าเลียมผู้ทรงพลัง กำลังเสพสุขกับเมียน้อยที่ตั้งท้องของเขาในตอนกลางวันแสกๆ พิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์ที่เราได้ปฏิญาณจิตวิญญาณต่อกันนั้นรู้สึกเหมือนความฝันที่ห่างไกลและน่าหัวเราะ หมาป่าในตัวฉัน ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งสัญชาตญาณและความภักดีอย่างแท้จริง กำลังคำราม เป็นเสียงต่ำๆ ที่เต็มไปด้วยความอาฆาตในใจ มันอยากจะถูกปล่อยออกมา มันอยากจะฉีกกระชาก
คนขับแท็กซี่ ชายมนุษย์ใจดีที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคู่แท้ อัลฟ่า หรือคำสาบานที่แตกสลาย ยื่นกล่องทิชชู่มาให้ที่เบาะหลังอย่างเงียบๆ แต่ฉันไม่ร้องไห้ หัวใจของฉันรู้สึกเหมือนกลายเป็นหินไปแล้ว
