บทที่ 2
ลุงเล็กทำไมเป็นคุณ
ดวงตาของคีสเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ดึงผมของมิวเรย์แน่นขึ้น “ ทำต่อไป มิวเรย์ถ้าเธอกล้าหยุด ฉันจะเปิดประตูทันที ให้พรพิมานดูว่าลูกสะใภ้ที่ตัวเองหาเป็นยังไง ”
มิวเรย์ร้องไห้ ออกมา “ แต่ว่าอย่างนี้ แม่ก็รู้อยู่ดีนี่....”
เพิ่งพูดจบ ก็ได้ยินเสียงกุญแจที่พรพิมานกำลังใช้เปิดประตู
มิวเรย์ตกใจจนรู้สึกว่าร่างกายตึงแน่นไปหมด หน้าซีดทันที
“ คีส จะถูกเห็นแล้ว .... ฉันขอร้องนายจริงๆล่ะ หยุดเถอะนะ ได้หรือเปล่า ? ฉันสัญญากับนายทุกอย่างอะไรก็ได้ ขอร้องอย่าให้แม่รู้ว่าเป็นพวกเราที่กำลังทำเรื่องอย่างว่านี้ ”
คีสยังคงจับศรีษะของเธอให้แนบติดกับแก่นกายของเขา “ งั้นก็ทำต่อไปเดียวนี้ มิวเรย์ ถ้าหากเธอกล้าหยุด ฉันจะให้พรพิมานเห็นลักษณะตอนนี้ของเธอทันที ! ”
หน้าของมิวเรย์มุดอยู่ตรงหว่างขาของเขา ริมฝีปากแนบติดกับแก่นกายร้อน
ท่าคุกเข่า เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย การกระทำที่น่าอับอาย.... หากภาพนี้ถูกคนอื่นเห็น ชื่อเสียงของเธอไม่มีเหลือแน่
พวกคนข้างนอกนั้น จะด่าเธอน่ารังเกียจ หน้าด้าน มิวเรย์ไม่กล้าคิด
คาชา--- ลูกบิดประตูถูกหมุนแล้ว
ดวงตาของมิวเรย์เบิกโพรงทันทั น้ำตาแห่งความหมดหวังไหลลงมาทันที ทั้งร่างเย็นยะเยือกไปหมด
“ ลุงเล็ก ทำไมเป็นคุณ ? ” ทันทีที่พรพิมานเปิดประตู ก็เห็นด้านข้างของคีสยืนอยู่หลังประตู
คีสดันประตูไว้ ให้พรพิมานสำรวจห้องคนไข้จากช่องว่างที่เปิดออกเล็กน้อย มิวเรย์คุกเข่าอยู่ตรงหน้าประตู ร่างทั้งร่างสั่นอย่างรุนแรง
“ ฉันเอง มีอะไรไหม ? ” คีสมองคนข้างนอกด้วยสายตาเย็นเฉียบ จับท้ายทอยของมิวเรย์ไว้ แล้วดันเข้าหาแก่นกายตัวเอง คล้ายบอกให้มิวเรย์ทำต่อ
มิวเรย์กลัวจนจะตาย จนไม่กล้าอ้าปาก
คีสขมวดคิ้ว หลุบตาลงต่ำ มอง มิวเรย์ด้วยสายตาเย็นชา “ ยังไม่เริ่มอีก รอฉันเปิดประตูให้พวกเขามาดูเธอไหม ? ”
มิวเรย์ส่ายหัว หลับตาลง จับแก่นกายของชายหนุ่มอ้าปากอมต่อ
ใบหน้าของคีสค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย หันไปมองพรพิมานที่ตกใจจนเหมือนกับเอ๋อไปแล้ว
“ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ? ”
พรพิมานตื่นจากอาการตกใจ ส่ายหัวไปมา “ ไม่มี.... ฉันก็แค่ มาดูลูกชายฉัน ”
เธอแต่งเข้าตระกูลสี่ ยี่สิบกว่าปีแล้วพูดได้ว่า เลี้ยงดูคีสโตขึ้นมากับตัวเอง จากเด็กอายุประมาณสิบกว่าปี ถึงวัยรุ่น และเปลี่ยนเป็นอย่างเช่นทุกวันนี้ เป็นถึงหัวหน้าตระกูลสี่ เคร่งครึม น่ากลัว มีอำนาจ
เป็นคนที่โหดเหี้ยม ไม่สามารถอ่านความคิดการกระทำได้ ตามสัญชาตญาณแล้ว หญิงวัยกลางคน ก็มีความกลัวชนิดหนึ่งต่อชายหนุ่ม
“ เขาดีมาก ” คีสตอบออกไปแค่สามคำอย่างเยือกเย็น แต่ไม่คิดที่จะเปิดประตู
ผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังประตูก็ไม่ได้หยุดการกระทำลงคล้ายกับไม่รู้สึกถึงความอัปยศ
เสียงน้ำแห่งความสุขสมเหมือนจะมีเสียงแต่ก็ไม่มีเสียงพุ่งออกมา
เมื่อพรพิมานหายจากอาการอึ้ง ก็รู้สึกขยะแขยงอย่างมาก ที่นี่เป็นห้องของลูกชายเธอ และคีสยังทำเรื่องอย่างว่าที่นี่
“ ลุงเล็ก คุณทำไมถึงอยู่ที่นี่ทำ.......” คำบ่นของเสียงเพิ่งเริ่มก็ถูกคีสเหลือบมองด้วยสายตาเย็นเฉียบอย่างน่ากลัวพรพิมานตกใจจนเสียงหายเข้าไปในลำคอ
“ จริงอยู่ที่ฉันไม่ควร ” เขาหลุบตามองผู้หญิงที่คุกเข่าอยู่ด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก “ แต่ผู้หญิงคนนี้ร่านเกินไป ไม่รู้จับความอับอาย ยั่วฉันที่นี่ ”
พรพิมานขมวดคิ้วเห็นด้วย “ ผู้หญิงอย่างนี้หน้าไม่อายจริงๆ ลุงเล็ก อย่าไปยุ่งกับคนแบบนี้เลย.......”
หญิงวัยกลางคนมองเข้าไปข้างใน คล้ายเห็นชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนนิดๆ แต่มองไม่เห็นเงาคน ในใจไม่พอใจอย่างมาก แต่ไม่กล้าระบายออกมาต่อหน้าคีส แล้วพูดว่า “ คุณจัดการกับผู้หญิงคนนั้นแล้วออกมาเถอะ ถึงยังไงที่นี่คือโรงพยาบาล แล้วยังเป็นห้องของลูกชายฉันอีก อย่างนี้ไม่ดี.........”
“ อืม ” คีสอืมแค่คำเดียวอย่างไมม่แยแส แล้วปิดประตู
มิวเรย์ที่อยู่หลังประตู ถอนหายใจอย่างโล่งอก การกระทำช้าลง
แต่วินาทีต่อมา คีสดึงเธอขึ้นมา แล้วถูกทับแนบติดประตู โครม เสียงดังมาก คนข้างนอกได้ยินแล้วแน่ๆ
