ทุกคนในเซี่ยงไฮ้รู้ดีว่า โจวซือเหยียนเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านนรีเวชที่ไม่เคยสนใจผู้หญิงเลย
ไม่ว่าเขาจะเจอสาวสวยขนาดไหน เขาก็ไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง
ฉันคิดเสมอว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ แม้จะอยู่ด้วยกันมาเป็นสิบปี เขาก็ไม่เคยอนุญาตให้ฉันสัมผัสเขา
แม้แต่ปลายนิ้วของฉันจะเผลอไปโดนชายเสื้อของเขา
ก็จะได้รับคำตอบเย็นชาว่า "ทำตัวให้ดีหน่อย"
หลังจากที่ฉันพยายามล้มเหลวอีกครั้งในการพยายามใกล้ชิดเขา เขาก็พาผู้ชายสิบคนมาหาฉัน
หลังจากนั้นฉันร้องไห้และโกรธเขา แต่เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า "ไม่อยากให้เธอเหมือนหม้าย"
เมื่อครั้งที่สิบเอ็ดที่เขาจัดคนมาทำกับฉัน ฉันบ้าคลั่งจนกลืนยานอนหลับสองร้อยเม็ด
เมื่อฉันตื่นขึ้นมา โจวซือเหยียนก็ยอมให้ฉันสัมผัสเขา ฉันคิดว่าฉันจะสามารถเปลี่ยนใจเขาได้
แต่วันรุ่งขึ้นฉันก็เห็นเขากอดผู้หญิงคนหนึ่งในวิลล่าส่วนตัวของเขา
เขาก้มลงจูบผมของเธอด้วยสายตาที่แสดงถึงความรักที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
เมื่อฉันถามเขา โจวซือเหยียนก็มองฉันด้วยความเย็นชา "ยู่ถังไม่เหมือนเธอ เธอไม่มีความคิดที่สกปรกและไม่เคยล่อลวงผู้ชาย" ฉันกัดริมฝีปากจนได้เลือด "พอเถอะ โจวซือเหยียน เราเลิกกันเถอะ"
เสียงคร่ำครวญของยู่ถังและโจวซือเหยียนดังมาจากนอกห้องผู้ป่วย ในห้องผู้ป่วย
ฉันกลับไปกลับมาไม่สามารถนอนหลับได้หลังจากการล้างท้อง
โจวซือเหยียนมักบอกว่าเขาไม่อนุญาตให้มีผู้ชายคนไหนทำลายเกียรติของคนที่เขารัก
แต่เมื่อฉันกลืนยานอนหลับเพื่อปกป้องตัวเองและฟื้นขึ้นมาหลังจากการรักษา 10 ชั่วโมง เขาก็เพียงแค่ทิ้งคำว่า "เธอก่อเรื่องเอง"
เมื่อยู่ถังเกือบจะล้มลงในขณะที่เดินช้อปปิ้ง บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังเธอช่วยเธอไว้ แต่โจวซือเหยียนก็ต้องการจะตัดมือของบอดี้การ์ด
ฉันจึงเข้าใจว่าแท้จริงแล้วฉันไม่เคยเป็นคนที่เขารักเลย
เสียงคร่ำครวญจากข้างนอกเหมือนมีดแทงใจ
หลังจากที่เสร็จ โจวซือเหยียนเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชา เขามองฉันด้วยความหงุดหงิด "พูดเรื่องเลิกกันอีกแล้วหรือ? เดือนนี้กี่ครั้งแล้ว? น่ารำคาญจริง"
สุยู่ถังซ่อนตัวในอ้อมแขนของเขา มองฉันด้วยสายตาท้าทายเหมือนแมวป่า "ถ้าพี่หลินไม่พอใจ ก็เอาเด็กออกเถอะ"
"เธอท้องแล้ว?" ฉันตกใจ
สามปีที่แล้ว ฉันพบว่ามีถุงน้ำในเยื่อบุมดลูก หมอบอกว่าต้องท้องและมีลูกก่อนที่มันจะกลายเป็นโรค มิฉะนั้นฉันจะไม่สามารถเป็นแม่ได้ตลอดชีวิต ฉันคุกเข่าขอร้องเขา
แต่เขาก็ไม่ยอมสัมผัสฉัน
แต่ตอนนี้สุยู่ถังกลับมาเมืองไทยเพียงเดือนเดียว โจวซือเหยียนก็ทำให้เธอท้องได้
ฉันเจ็บปวดจนไม่สามารถหายใจได้ แม้ความเจ็บปวดหลังการล้างท้องก็กลายเป็นเรื่องเล็กน้อย
มือของโจวซือเหยียนปกป้องหน้าท้องของสุยู่ถัง "ไม่ต้องสนใจเธอ คนที่ไม่เกี่ยวข้อง เธอแค่ดูแลตัวเองให้ดี ส่วนที่เหลือให้ฉันจัดการ"
คำพูดสุดท้ายนี้ เขาก็เคยพูดกับฉันเมื่อห้าปีก่อน เขาเป็นหัวหน้าแพทย์ผ่าตัด
ตอนนั้นมีคนอิจฉาเขาและพยายามจะทำลายมือขวาของเขาด้วยมีด
ฉันป้องกันเขาไว้ไม่ให้บาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว
หลังจากที่ฉันรอดชีวิตจากห้องผ่าตัด เขาก็สัญญากับฉันที่เตียงผู้ป่วย "หวานหวาน มือเป็นหัวใจดวงที่สองของฉัน เธอช่วยชีวิตฉัน ฉันจะปกป้องเธอชั่วชีวิต"
"ให้ฉันมีโอกาสปกป้องเธอเถอะ แต่งงานกับฉันนะ!"
ฉันจำได้อย่างชัดเจนว่าเขาสัญญากับฉันในห้องผู้ป่วยนี้เช่นกัน
แต่ตอนนี้เหลือเพียงความเย็นชาและการดูถูก
ฉันมองไปที่รอยแดงบนคอของหลินหวานและพูดด้วยเสียงแหบ "ฉันไม่ได้โวยวาย เราหย่ากันเถอะ"
โจวซือเหยียนหน้าเขียว "ดี อยากไปก็ไปซะ อย่ากลับมาอีกเหมือนหมาที่คาบกระดูก"
พูดจบเขาก็ปิดประตูแล้วอุ้มหลินหวานออกไป ฉันรู้สึกแสบจมูก
ห้าปีนี้ฉันแพ้โจวซือเหยียนอย่างหมดรูป
