ตอนที่2
เรื่องซวยๆ
แพนถูกจัดให้มานั่งข้างๆ คนใจร้ายที่ชี้นิ้วสั่งให้คนอื่นมาขืนใจเธอเมื่อห้านาทีที่แล้วอย่างมึนนงง พร้อมกับนั่งดูหญิงสองชายหนึ่งที่กำลังร่วมรักกันอย่างร้อนแรง โดยที่ทั้งสามไม่สนใจสายตาเธอและผู้ชายใจร้ายตรงหน้าเลย เธอทำงานอยู่ในผับแห่งนี้มาร่วมปี เธอได้ยินเรื่องราวเหล่านี้มามาก แต่ก็ไม่เคยเห็นกับตาเหมือนกัน
“ทำไมทำหน้าอย่างนั้น เสียดายขึ้นมาหรอ” เสียงทุ้มถามขึ้นเมื่อเห็นแพนนั่งตาโตมองภาพตรงหน้าอย่างไม่กระพริบตา
“บ้าหรอ ฉันไม่ใช่โรคจิตเหมือนคุณนะ”
“ที่นั่งมองตาโตนี่ ไม่เคยเห็น หรือยังไม่เคยโดนเอา”
“……” คำถามแบบนี้เธอควรจะตอบคนบ้าตรงหน้ายังไงดีนะ
“ทั้งสองสินะ น่าสนใจ” ชายหนุ่มที่พอจะเดาคำตอบจากสายตาเธอออก ถึงจะแปลกใจที่เธออายุไม่ถึงเกณฑ์ ก็มาเลือกทำงานแบบนี้แล้ว และสถานที่นี้กลับรับเธอเข้าทำงาน ทั้งที่มันเสี่ยง แถุมเธอกลับยังกระแดะทำเหมือนรังเกียจเรื่องพวกนี้ ทั้งที่สถานที่แบบนี้ มันก็ต้องคู่กับเรื่องบนเตียง ใส่ซื่อจริง หรือแค่แอ๊บอั๊บค่าตัวกันแน่
แต่พอดูๆ เธอก็ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ทำงานอยู่ที่นี่ ทั้งผิวพรรณและการพูดจา แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร
ชายนุ่มรูปหล่อมองหญิงข้างๆอย่างสนใจ
-ทำตัวเหมือนนางเอกในละครน้ำเน่า ไร้เดียงสาจริงหรือแค่สร้างภาพนะ-
“อือ..ไวน์ ข้าวเสียวไม่ไหวแล้ว” เสียงครางจากคู่ขาของเขาทำให้มาวินหลุดพ้นจากความคิดของตัวเอง
“อ๊า” เสียงครางในลำคอของไวน์ ทำให้มาวินเองเริ่มนั่งไม่ติด เขาเองไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่เห็นอะไรแบบนี้แล้วจะไม่เกิดอารมณ์
ปึก-ปึก-ปึก
เสียงขย่มของไวน์ที่นั่งค่อมบนตัวรุ่นพี่สาวสวย เอวสอบขยับเข้าออกรัวๆ จนทำให้รุ่นพี่ที่ช่วยเหลือเธอตัวโยนไปตามจังหวะ ผลัดกับเสียงครางไม่ได้ศัพท์จากตัวรุ่นพี่ ทำให้แพนรู้สึกสับสนว่าเธอควรรู้สึกผิดไหมที่เป็นตัวต้นเหตุให้รุ่นพี่มาอยู่ในสถาณการณ์แบบนี้ แต่สีหน้าและแววตาของเธอ ไม่ได้มีความเศร้าเสียใจเลย
ลิ้นนุ่มเผลอเลียรอบริมฝีปากตัวเองอย่างลืมตัว เมื่อโดนเสียงและภาพตรงหน้าปลุกกล่อมเธอ ความเสียวซ่านเริ่มเข้ามาครอบงำจิตใจเด็กสาววัยรุ่น หน้าผากเริ่มมีเหงื่อเม็ดๆ ออกมาตามรูขุมขน ทั้งที่แอร์ในห้องเย็นปรกติ เสียงหายใจเริ่มเปลี่ยนจังหวะ โดยที่ตัวเธอเองไม่รู้ตัว แต่ชายหนุ่มที่นั่งดูการกระทำที่เธอแสดงออกมาอย่างไม่รู้ตัวของเธอกับยิ้มอย่างพอใจ เขาเห็นทุกอย่าง ตั้งแต่ลิ้นนุ่มชมพูเริ่มออกมาเลียริมฝีปากบางจนลิปสติกเริ่มหลุด และเหงื่อตามรูขุมขนบนใบหน้านั่นอีก มันช่างเป็นภาพที่เขารู้สึกอยากจะบดขยี้ร่างบางตรงหน้าเขา
“ถ้าได้จูบปากนั่นจะเป็นไงนะ” เสียงความคิดเริ่มดังในใจ
“เป็นอะไร ร้อนหรอ” มาวินกระซิบข้างหูขชองแพน จนเจ้าตัวสะดุ้งโยง ลมหายใจอุ่นๆ ที่กระทบต้นคอของเธอ ทำให้เธอขนลุกและเสียววาบที่ท้องน้อย ประดุจมีผีเสื้อร้อยๆ ตัวบินอยู่ในนั้น
“ป่าวค่ะ” เธอตอบกลับเสียงแผ่วเบาและหอบเบาๆ ด้วยความตกใจ ที่ถูกปลุกออกจากภวังที่เธอหลุดเข้าไปอย่างลืมตัว
“อยากลองไหม”
“อะไรนะคะ”
“อุ๊บ” ทันทีที่เธอเงยหน้ามาถามกลับเขา เป็นจังหวะเผลอที่ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ปล่อยโอกาศแบบนี้ไปแน่นอน ริมฝีปากหนารีบกดจูบและบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างหิวโหย เขาอยากจะลิ้มรสลิปสติกนี้จนใจแทบขาด ปรกติเขาไม่เคยต้องรอใครหรือรอจังหวะอะไรบ้าๆ แบบนี้ แต่กับผู้หญิงคนนี้ มันกลับแตกต่าง ตื่นเต้นดี
แพนที่ไม่ได้ตั้งตัว พยายามใช้กำปั้นน้อยๆ ทุบไปที่อกแกร่ง แต่อารมณ์ที่พลุกพล่านก่อนหน้านี้มันทำให้เธอสับสนไม่น้อย เผลอส่งลิ้นนุ่มแลกลิ้นกับอีกฝ่าย
มือหนาค่อยๆ ดันร่างบางให้นอนราบไปกับโซฟา ก่อนจะผละจากริมฝีปากบางอย่างน่าเสียดาย เขาต้องปล่อยให้ปากบางเป็นอิสละก่อนจะขาดใจตายจากแรงบดขยี้ของเขาจนทำให้เธอหายใจไม่ทัน
ปากหนาซุกไซร้ไปยังคอระหง ขบเม้นและสูดดมกลิ่นกายของเธอ เป็นกลิ่นกายที่เขาได้เผลอดมเข้าตอนที่เธอชนกับเขา ไม่รู้ว่าเธอใช้น้ำหอมอะไร แต่มันทำให้เขาไม่มีอารมณ์ร่วมกับผู้หญิงเซ๊กซี่ตรงหน้าที่ขย่มเขาอย่างบ้าครั่ง เขานึกถึงแต่กลิ่นนี้ จนทำให้เขาต้องรีบกลับมาดมซ้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ
“อ๊าแตกแล้ว” เสียงไวน์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงขย่มที่ดังสนั่นห้องเงียบไป ทำให้แพนที่หลุดไปในภวังได้สติ รีบผลักชายที่นอนทับร่างกายเธออยู่ออกอย่างร้อนรน เธออายจนหน้าแดง เขาไม่ได้บังคับเธอเลย เธอสมยอมทุกอย่าง “น่าอายชะมัด”
“ต่อสิ หยุดทำไม” นาวินที่ถูกขัดจังหวะอย่างงุนงง รีบเข้ามาไกล้เธอเพื่อจะทำมันต่อ
-เพี๊ยะ-
หญิงสาวตบหน้ามาวินเสียงดัง จนสามคนที่นอนหอบด้วยความเหนื่อยรีบหันมามองที่ทั้งสอง
“เลว” แพนพูดทิ้งท้ายก่อนจะลุกหนีออกไปจากห้อง
นาวินที่ยังไม่เข้าใจ ก็ตอนแรกเธอสมยอมเองนี่ แถมยังเป็นคนส่งลิ้นมาให้เขาก่อนอีก แต่นั่นแหละ มาวินมองเลือดบนนิ้วโป้งที่เขาเช็ดมันตรงขอบปากที่โดนเธอตบ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ที่คาดเดาไม่ได้ออกมา
“คืนนี้สนุกดี ว่าไหมไอ่ไวน์”
................................................
