“ ตะวัน คุณอยู่กับใครเหรอคะ”
“ นลิน แค่นี้ก่อนนะคะ ตอนนี้ตะวันมีธุระด่วนตะวันยังไม่ว่างจริงๆ..”
นลินถือโทรศัพท์ค้างไว้ที่ใบหูของตนเอง ในใจของเธอเต้นรัว เมื่อนึกได้ว่าคนรักของเธออาจจะอยู่กับผู้หญิงคนอื่น
‘ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงที่ปลายสาย แต่ตะวันก็บอกว่าเป็นคนในครอบครัว บางครั้งก็บอกว่าเป็นน้องสาว แต่ฉันยังจำเสียงของผู้หญิงคนนี้ได้อย่างชัดเจนว่าเป็นเสียงผู้หญิงคนเดียวกันมาตลอด’
ตอนนี้นลินแน่ใจแล้วว่าตะวันโกหกเธอ
นลินรีบตัดความคิดที่คิดว่าตะวันจะนอกใจเธอออกไป เพราะเธอเชื่อใจตะวันมาก เธอกับเขาคบกันมานานถึงห้าปีแล้วตั้งแต่ปีหนึ่งที่เรียนแพทย์มาด้วยกัน
ความผูกพันและประสบการณ์ที่ผ่านมาด้วยกันไม่สามารถที่จะทำให้นลินมองตะวันไปในทางที่ไม่ดีเลย เขาคือคนที่ดีกับเธอที่สุดและยังมีอีกคนที่ดีกับเธอมากๆ นลินจับสร้อยคอที่สวมใส่แล้วก็เผลอยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงเด็กชายที่เธอเคยเจอในวัยเด็ก เขาคนนั้นที่ช่วยพาเธอกลับบ้านแถมยังมอบสร้อยคอเส้นนี้ให้กับเธออีกด้วย ‘ถ้าหากเธอเหนื่อยหรือท้อใจให้จับสร้อยเส้นไว้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องร้ายแค่ไหน สร้อยเส้นนี้ก็จะคอยดักกินฝันร้ายให้พ้นทางของเธอเอง”
ในวันนั้นนลินแอบปีนหนีลงจากหน้าต่างเพื่อที่จะออกไปทำงานที่ร้านยาของตัวเอง
“ พี่นลินคะพวกเรากลับก่อนนะคะ”
“ รีบกลับเถอะมืดแล้ว เดินทางดีๆล่ะ”
หลังจากที่โบกมือลาให้พนักงานนลินที่กำลังปิดร้านยาจนเกือบจะเสร็จแล้วก็ได้ยินเสียงเคาะกระจกที่หน้าร้านอย่างแรงจนเธอสะดุ้ง
“ ต้องการซื้อยาหรือเปล่าคะ”
นลินแนบหูที่ประตูแต่เธอกลับไม่ได้ยินเสียงอะไร สุดท้ายเธอก็เปิดไฟในร้านยาอีกครั้งแล้วเปิดลิ้นชักเพื่อหยิบปืนสั้นออกมา เธอแง้มเปิดม่านเล็กน้อยและแอบซ่อนอยู่หลังม่าน เมื่อมองไปข้างนอกก็เห็นชายคนหนึ่งที่บาดเจ็บและมีลูกน้องประคองอยู่ค่ะ
“ ต้องการอะไร”
ทันทีเปิดประตูนลินเล็งปืนไปที่หน้าผากของชายที่ประคองคนเจ็บในระยะใกล้ ถ้าหากชายคนนี้ขยับเธอก็จะลั่นไกปืนทันที
น้ำเสียงที่เยือกเย็นของชายที่บาดเจ็บพูดออกมา“ คุณเป็นหมอหรือเภสัชกร”
“ ….ฉันเป็นหมอ”
ทันทีที่นลินสบตากับชายที่บาดเจ็บเธอก็สลับปลายก็บอกปืนเล็งไปที่เขาทันทีเมื่อเห็นประกายอำมหิตจากเขา คนธรรมดาไม่มีทางที่จะมีรังสีดำมืดเหมือนฆาตกรแบบนี้
“ สวัสดีผมชื่ออนุชาและนี่คือนายของผมก้องภพพอดีว่าเขาบาดเจ็บ คุณพอจะช่วยทำแผลให้หน่อยได้มั้ยถ้าได้พวกเราจะขอบคุณมาก”
“ ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล ฉันคิดว่าคุณพาเจ้านายของคุณไปโรงพยาบาลน่าจะสะดวกกว่า”
นลินรีบบอกปัดทันที หากเธออยากจะรักษาคนไข้ที่นี่เธอคงจะเปิดคลีนิคไปนานแล้ว
“ หมอไร้จรรยาบรรณ”
น้ำเสียงติดห้วนของเขาทำให้นลินขมวดคิ้วบางของเธอเมื่อจู่ๆก็ถูกกล่าวหา
“ หึ~ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาทำงานของฉัน อีกอย่างฉันก็ไม่ได้อยู่ในชุดกราวด้วย”
นลินเหยียดริมฝีปากใส่เขาอย่างไม่แคร์ว่าเขาจะคิดกับเธอยังไงแต่เมื่อเธอมองเห็นหยดเลือดบนพื้นทียังคงไหลไม่หยุดในใจของเธอก็ถูกกระตุ้นให้ใจอ่อนทันที วิญญาณหมอเข้าสิงอีกแล้วเห็นคนเจ็บไม่ได้จริงสินะ
“ ไปเถอะ พวกเราไปที่อื่นกันฉันไม่ชอบใบหน้าอวดดีของเธอ”
น้ำเสียงเด็ดขาดของก้องภพทำให้อนุชาถอนหายใจหนักๆเมื่อเห็นว่าคุณยังคงแข็งกร้าวทั้งๆที่มาขอความช่วยเหลือจากคนอื่นแท้ๆ
นลินมองแผ่นหลังที่เด็ดเดี่ยวด้วยความลังเล “เดี๋ยวก่อน”
“ ไม่รักษาแล้วจะหยุดพวกเราไว้ทำไมกันยัยหมอเถื่อน”
“ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว เข้ามาก่อนสิ”
นลินทำลอยหน้าลอยตาแล้วเดินเข้าไปในร้านก่อนเพื่อเตรียมเครื่องมือแพทย์
“ คนไข้ขึ้นบนเตียงเลยค่ะ”
นลินสวมเสื้อคลุมแล้วบอกให้คนของก้องภพพยุงเขาขึ้นไปบนเตียงเล็กๆสำหรับทำแผลที่เธอใช้ประจำ
หลังจากที่ยกเสื้อขึ้นดวงตาของนลินก็เบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นบาดแผลที่บาดลึกเป็นรอยยาวที่สะโพกและท่อนแขน
“ ไปที่โรงพยาบาลเถอะ คุณบาดเจ็บหนักมาก”
“ พวกเราไม่สามารถที่จะไปโรงพยาบาลได้ เพราะนายท่านได้รับบาดเจ็บจากไซต์ก่อสร้าง ถ้าหากมีข่าวเล็ดลอดออกไปว่ามีอุบัติเหตุในไซต์ก่อสร้างอาจจะทำให้มีการหยุดชะงักในการก่อสร้างได้”
อนุชารีบอธิบายให้นลินเข้าใจถึงเหตุจำเป็นของพวกเขา เพราะคนที่รอช่องโหว่เพื่อเล่นงานของพวกเขาก็มีเยอะแยะ
“ ชีวิตของคุณกับอีแค่ความสูญเสียที่ไม่มาก คุณจะเลือกอะไรคุณก้องภพ ”
“ ความสูญเสียสำหรับฉันมันคือเรื่องปกติ แต่ที่ฉันไม่ไปนั่นก็เพราะไม่อยากไป เธอมีแค่หน้าที่ทำแผลก็ทำไปอย่าพูดมาก เพราะความหวังดีของเธอฉันไม่ต้องการ”
“ ไม่รักชีวิตตัวเองจริงๆ”
“ แล้วเธอยุ่งอะไรด้วยล่ะ แส่ไม่เข้าเรื่อง คนที่ชอบแส่เรื่องของคนอื่นคนแบบเธอมันน่ารังเกียจรู้มั้ย?”
ความเย็นชาที่ก้องภพแสดงอออกมาทำให้นลินปากกระตุก ตกลงใครกันแน่ที่ขอความช่วยเหลือ
“ ปากเสียจริง ทำอย่างกับฉันมาขอร้องอ้อนวอนเพื่อที่จะทำแผลให้กับคุณอย่างนั้นแหละ คนหน้าตายด้านคุณคงไม่เข้าใจสินะคะ”
“ จะทำหรือไม่ทำ ยัยหมอสัปเหร่อ”
“ ดีเลย ศพแรกที่ฉันจะเผาก็คือคุณพร้อมกับสุนัขในปากของคุณด้วย”
ก้องภพคิ้วกระตุกยิกๆด้วยความหมั่นเขี้ยว เมื่อเธอตอบโต้เขาอย่างไม่มีแผ่ว แถมวินาทีที่สบตากันครั้งแรกเธอยังกล้าจ่อปืนที่หัวเขาอีกด้วย เป็นโชคชะตาที่บัดซบจริงๆ
สุดท้ายนลินก็ได้แต่จำใจทำแผลให้กับเขาเพราะใบหน้าที่ซีดเซียวเหมือนกับจะตายของเขา ไม่รู้ว่าจะสมน้ำหน้าหรือสงสารดี
ในขณะที่เธอทำแผลให้กับเขาก้องภพก็มองใบหน้าหน้าเธอใกล้ๆ ความงดงามที่ลงตัวของเธอทำให้ยากจะละสายตาจริงๆ ขนาดรอยฝ่ามือบนใบหน้ายังไม่สามารถทำลายความงามของเธอได้
“ มาทำอะไรที่นี่ มีโรงพยาบาลดีๆตั้งเยอะ”
นลินเช็ดบาดแผลที่ห้ามเลือดจนเสร็จแล้วหันมาสบตากับเขา “ คุณก็แค่คนที่ผ่านมาจะอยากรู้ไปทำไมคะ แส่ไม่เข้าเรื่อง”
เธอไม่อยากที่จะข้องเกี่ยวกับคนที่อันตรายอย่างเขา เธอไม่ชอบอะไรที่ทำให้เกิดความเสี่ยง
“ หมอที่กระเป๋าขาดอย่างเธอคงไม่อยากที่จะให้ใครรู้ว่าตัวเองมีความสามรถไม่ถึงละสิ ถึงได้พาตัวเองมาหลบอยู่ที่นี่”
“ ใช่ กระเป๋าฉันขาดใหญ่มาก แม้แต่เหรียญเดียวที่ก้นถุงฉันก็ไม่มี”
“ ยากจนจริงๆ แต่สำหรับเธอไม่เห็นจะหน้าสงสารเลยสักนิดเธอลองไปนั่งที่หน้าร้านดูสิบางทีก็อาจจะมีคนโยนเหรียญให้เธอก็ได้”
อัก!ก้องภพจัดฟันแน่นจนเหงื่อซึมที่ขมับเมื่อถูกกำปั้นเล็กต่อยลงที่ต้นแขนข้างที่มีบาดแผลอย่างแรง
“ สมน้ำหน้า เก็บสุนัขในปากคุณบ้างก็ได้ ฉันก็แค่มารับจ๊อบเสริมเพื่อหาเงินเรียนชั่วคราวค่ะ ถ้าแผลคุณหายเมื่อไหร่ก็อย่าลืมไปรักษาสุนัขในปากนะคะ”
คำด่าที่เจ็บแสบทำให้ก้องภพรู้สึกสนใจในตัวของเธอมากขึ้นเล็กน้อย คนอะไรจิกกัดคนเก่งยิ่งกว่านกหัวขวานความสามารถนี้ไม่เหมือนใครจริงๆ
