เกมส์บังคับรัก [ A love game ] ตอนที่ 3

อืม... ดีแลนขานรับในคอแต่ยังสนใจ Macbook ต่อ “คุณฟงมาทำไมคะ”

“มาคุมให้งานสำเร็จ” ดีแลนตอบคำถามของขวัญโดยที่ยังไม่ละความสนใจจาก Macbook

“ต้องขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“ก็ลองคิดดูเองสิ...ว่าทำไม” คราวนี้ดีแลนหันไปมองใบหน้าบูดบึ้ง

“ขวัญไม่อยากไป” ดีแลนหลี่ตามองไปที่เธอทันที

“เหตุผล”

“ถ้าพ่อกลับมารับขวัญละคะ”

“บ้านฉันที่ฮ่องกง พ่อเขารู้จักดี”

“แต่พ่อขวัญจนมาก ไม่มีเงินซื้อตั๋วเครื่องบินไปหรอกคะ”

“เบอร์ติดต่อของฉันพ่อเขารู้ดี ถึงจะจนมากแต่ก็คงพอมีเงินโทร. หากันได้ใช่มั้ย” ขวัญบีบโทรศัพท์มือถือสองเครื่องในเป้ไว้แน่น เครื่องหนึ่งเป็นของเธอ อีกเครื่องคือของคุณฟงที่เธอยึดมาได้เกือบสามปีแล้ว เธอยึดมาหลังจากที่จำเป็นต้องอยู่กับเขาได้ไม่นาน อ่านมาถึงตอนนี้ทุกท่านพอจะรู้แล้วใช่มั้ยคะว่าทำไมขวัญถึงต้องอยู่ที่บ้านหลังนี้ บ้านที่เคยเป็นของใครไม่รู้ แต่ตอนนี้มันเป็นของเธอแล้วโดยคุณฟงสามีตามกฎหมายเป็นคนจ่ายเงิน ส่วนเธอมีหน้าที่ครอบครองไว้ตามกฎหมายเท่านั้น

“ขวัญอยากไปงานเลี้ยงของโรงเรียน!” จู่ๆบทสนทนาก็ถูกเปลี่ยนแต่ยังเกี่ยวข้องกันอยู่ดี

หืม? คิ้วหนาเลิกขึ้นทันที “เมื่อไหร่” ดีแลนไม่เคยขัดขวางหรือห้ามปรามขวัญในทุกๆเรื่องของการร่วมกิจกรรมของสถาบันตลอดสามปี แต่ไม่ง่ายที่ขวัญจะได้สมใจต้องการทุกอย่าง ต้องมีการแลกเปลี่ยน

“วันเดียวกับที่ต้องเดินทางไปฮ่องกง” ดีแลนเงียบไป เขาคงไม่ตั้งเงื่อนไขบอกให้ขวัญเลือกอย่างแน่นอนเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าขวัญจะลือกอะไร

“หนังสือทุกเล่มในห้องสมุดถึงเวลาต้องเปลี่ยนป้ายรหัสแล้ว ถ้าก่อนวันเดินทางหนึ่งวันขวัญทำเสร็จ ก็ไปงานเลี้ยงได้” ขวัญอ้าปากค้าง เธอเคยทำมาครั้งหนึ่งเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นเธอใช้เวลานานสองสัปดาห์ มันยากตรงที่ไม่ได้เป็นภาษาไทยไง

“เงื่อนไขแบบนี้คุณฟงมีเจตนาไม่ซื่อตรงเลยสักนิด ขวัญยังต้องสอบอีกหนึ่งอาทิตย์นะคะ และ...” ขวัญชนกเงียบลงทันทีเมื่อคุณฟงก็ยังเป็นคุณฟง เขาหันมามองเธอหน้าตาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เวลาหลังจากวันที่เธอสอบเป็นวันสุดท้ายมีเพียงแค่สี่วันเท่านั้นและเธอต้องทำให้เสร็จก่อนวันจัดงานหนึ่งวันนั่นก็หมายความว่าเธอมีเวลาสามวันเท่านั้น

ดีแลนยกยิ้มมุมปากไม่เอ่ยอะไร เขาก้มลงสนใจสิ่งที่ปรากฎอยู่บนจอ Macbook ต่อไป สิ่งที่ขวััญทำได้เพียงแค่เงียบ อ่านมาถึงตอนนี้คงไม่ต้องบอกนะคะว่าขวัญไม่ชอบสามีตามกฎหมายคนนี้มากแค่ไหน นับวันจะเพิ่มความไม่ชอบมากขึ้นเรื่อยๆ

ปิ้ง เสียงเตือนข้อความไลน์ในโทรศัพท์ขวัญก็ดังขึ้น

[ทำไมรีบกลับ ลืมที่ว่าจะติวกันแล้วเหรอ] เมฆ

[ขอโทษนะ พอดีไม่มีเวลาบอกว่าวันนี้ติดธุระ] ขวัญ

[อ่อ…โอเค...เออ คืนนี้เราโทร.ไปหานะ] เมฆ

[No] ขวัญ (ดีแลน)

!!! ขวัญตกใจ เพราะคำตอบนั่นไม่ใช่เธอนะที่พิมพ์ แต่คำตอบแบบนั้นเธอยังไม่ตกใจเท่าที่พึ่งรู้ว่าคุณฟงอ่านภาษาไทยได้ด้วยเหรอ

“หวังว่ายังจำคำพูดของตัวเองได้นะ” ขวัญอยากกรีดร้องให้ลั่นรถ เธอลั่นวาจากับเขาเองว่าจะไม่มีเรื่องรักๆใคร่ๆในวัยเรียน ตอนนั้นเธอน่าจะพูดให้ยาวอีกหน่อยว่า...จะไม่มีเรื่องรักๆใคร่ๆในวัยเรียนกับคุณฟง

ขวัญไม่พูดอะไรต่อจนรถมาถึงที่หมาย และพาสปอร์ตก็ถูกดึงออกจากมือเธอไปโดยคุณฟงส่งต่อลูกน้องเขาทันที

“วันนี้กินข้าวข้างนอกแล้วกัน” เสียงนั่นไม่ได้เอ่ยกับขวัญ แต่คุณฟงเอ่ยกับลูกน้องเขาต่างหาก

“ที่ไหนครับ”

“ใบหยก” ขวัญตาโตทันที เขาเคยพาเธอไปครั้งหนึ่ง เธอชอบที่นั้นมากวิวมุมสูงกรุงเทพมหานครสูงมาก “ฉันนัดใครบางคนที่นั้นไว้ จะให้คุณขวัญกลับเองก็ไม่วางใจ ก็คงต้องไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้” ขวัญยิ้มกว้างมากขึ้น เธอไม่เคยสนใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองจะเป็นเพียงผลพลอยได้เท่านั้น

โต๊ะสำหรับสี่ที่แต่นั่งอยู่เพียงสองคน ขวัญนั่งชิดผนังกระจกเธอไม่สนใจกับรายการอาหารในเมนูเลย สายตาคอนแต่จะมองวิวด้วยความตื่อตาตื่นใจ คร่อกกก แต่เสียงท้องก็ต้องประท้วงเธอ

ดีแลนที่นั่งอยู่ข้างเธอหันไปมองคนน่าไม่อาย “จะสั่งอะไรมั้ย”

“สั่งเลยค่ะ ขวัญกินได้ทุกอย่าง”

“งั้นก็ตามนั้นครับ เร่งของรองท้องหน่อยนะครับ” พนักงานยิ้มและพยักหน้าเพราะเมื่อสักครู่เธอเองก็ได้ยินเสียงท้องร้องของเด็กไฮสคูลข้างชายหนุ่มที่เพียบพร้อมจนเธอมือไม้สั่นไปหมด

“ทำไมวันนี้ไม่สั่งอะไรเลย” ดีแลนสงสัย เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาและเธอออกมาทานอาหารนอกบ้าน ปกติขวัญจะชอบเลือกอาหารเองอยู่เสมอ

“ตอนนั้นเพราะเข้าใจว่าคุณฟงอ่านภาษาไทยไม่ได้”

? “ร้านที่ฉันพาไปทุกครั้งมีระดับ ในรายการอาหารเขามีภาษาอื่นด้วย”

“ถึงมี แต่คุณฟงจะรู้เหรอคะว่าหน้าตาอาหารไทยเป็นยังไง” ดีแลนเงียบไป ที่แท้เด็กคนนี้ก็ใส่ใจเขาไม่น้อย

“แล้วทำไมเมื่อกี้ถึงให้ฉันสั่งเองละ”

“…เพราะขวัญไม่พอใจคุณฟงเรื่อง...No” อ๋อที่แท้ก็แค้นฝั่งหุ่นอยู่นี้เอง

“เรามีข้อตกลงกันอยู่ ขวัญต้องไม่ลืม”

“เพื่อนคุยกันผิดตรงไหน”