จางหย่งรับตั๋วแลกเงินทั้งหมดมาตรวจนับเสร็จก็เอาไปฝากที่โรงรับฝากเงิน เขาเก็บตั๋วแลกเงินไว้เพียงหกพันตำลึงทองเท่านั้นหลังจากนั้นก็ไปติดต่อสอบถามเจ้าหน้าที่กรมที่ดินเรื่องที่ดินบริเวณที่เขาอยู่ เจ้าหน้าที่ให้เขาไปติดต่อกับผู้ใหญ่บ้านก่อนแล้วเจ้าหน้าที่จะตามไปออกโฉนดให้ เมื่อนัดแนะเวลากันเสร็จแล้ว จางหย่งก็เอาตั๋วแลกเงินจำนวนสี่พันตำลึงทองไปแลกเป็นเงินออกมาซื้อของใช้ และไว้ซื้อที่ดิน เขาคำนวนดูคร่าว ๆ แล้วที่ดินตรงนั้นไม่น่าจะแพงคงไม่ถึงสองพันตำลึงทอง
จางหย่งไปเลือกซื้อผ้าเนื้อดีมาสามสี่พับให้ภรรยาไว้เย็บปักและตัดชุดให้บุตรสาว และซื้อผ้าห่มผืนหนามาสองผืนให้คนงานที่ร้านไปส่งที่ประตูทางออกและไม่ลืมซื้อข้าวสารพร้อมเมล็ดพันธุ์ผักหลายอย่างแล้วไปยืนรอเกวียนเพื่อกลับบ้าน ข้าง ๆ ที่เขายืนรอเกวียนอยู่นั้นมีร้านขายซาลาเปาอยู่เขาจึงซื้อมาสามลูก ยืนรอพักใหญ่เกวียนก็มา เขาขนของทุกอย่างขึ้นเกวียน แล้วยื่นซาลาเปาให้คนขับเกวียน
“ท่านลุงข้าซื้อซาลาเปามาฝาก”
“เจ้าเก็บไว้กินเถอะ”
“ข้ามีอีกสองลูกให้ภรรยาข้าแล้ว”
จางหย่งชูห่อซาลาเปาขึ้น
“ขอบใจ ๆ”
คนขับเกวียนเก็บไว้ให้ภรรยาที่บ้านเช่นกัน
“ท่านลุงวันพรุ่งท่านเข้าตลาดอีกหรือไม่”
“ข้าเข้าตลาดทุกวัน วันละเที่ยววันพรุ่งหากเจ้าจะไปด้วยก็ออกมาให้เร็วสักหน่อย”
ขากลับทั้งสองนั่งเกวียนด้วยกันสองคนเช่นเคยโชคดีที่ไม่มีคน ข้าวของมากมายที่จางหย่งซื้อมาจึงมีที่ว่างสำหรับวางของได้เต็มเกวียนพอดี
“เจ้าซื้อของมาเยอะจะเอากลับยังไงไหว ข้าจะไปส่งเจ้าที่บ้านก็แล้วกันข้าไม่คิดเงินเพิ่ม”
“ไม่ได้ ๆ หากท่านจะไปส่งข้าที่บ้านข้าก็ยินดี แต่ข้าจะให้ค่าเกวียนท่าน 20 อีแปะหากท่านไม่เอาข้าคงให้ท่านไปส่งไม่ได้”
“ฮ่าฮ่าเจ้านี่แปลกคนจริงเชียว เอาก็เอาเงินข้าเอาหมดทุกอีแปะนั้นแหละ”
คนขับเกวียนหัวเราะเสียงดัง ใครๆ ก็ชอบนักของฟรีแต่เจ้าหนุ่มนี่กลับไม่เอา แต่ก็ดีเหมือนกันเงินตั้ง 20 อีแปะเชียวนะ
เมื่อมาถึงบ้านคนขับเกวียนก็ช่วยเขาขนของลงเสร็จจางหย่งจ่ายเงินให้ คนขับเกวียนรับเงินแล้วบังคับเกวียนกลับบ้านตนเอง วันนี้เป็นวันโชคดีของเขาจริง ๆ
“น้องหญิงพี่กลับมาแล้ว”
“ท่านพี่กลับมาเร็วจัง ร้านยาว่าเช่นไรเจ้าคะ”
“น้องหญิงเจ้ารู้หรือไม่ว่า โสมของเราอายุนับพันปีเชียวนะ”
“ห๋าจริงหรือท่านพี่”
“จริงสิ นี่เงินทั้งหมดที่ขายโสม อ่อ…ไม่สิมีแบ่งไปฝากที่โรงรับฝากเงินอีกบางส่วน น้องหญิงพี่ซื้อซาลาเปามาฝากเจ้า อร่อยมากพี่กินไปแล้วหนึ่งลูกเจ้ากินเถอะตอนกำลังร้อน ๆ หากเย็นจะไม่อร่อย ก้อนแป้งน้อยของพี่เล่า”
“หลับแล้วเจ้าค่ะท่านพี่”
“เจ้าพักผ่อนเถิดพี่จะไปบ้านผู้ใหญ่สักครู่ ขอซื้อที่ดินแห่งนี้”
“ท่านพี่ไปเถิดไม่ต้องเป็นห่วงข้า”
จางหย่งไปพบท่านหมอจูก่อนเพื่อให้ท่านหมอช่วยรับรองเขาและช่วยคุยอีกแรง หมอจูเป็นที่นับถือของคนในหมู่บ้านมาก เขาเป็นหมอเพียงผู้เดียวที่ยอมมาอยู่ในเขตชนบทถิ่นธุรกันดารเช่นนี้ และเป็นหมอที่เก่งมากทีเดียว เขตอำเภออื่นๆ ที่พบว่ามีโรคระบาด แต่ที่นี่ไม่มี คนที่เจ็บป่วยเล็กน้อยท่านหมอบอกว่าต้องรีบรักษากันแต่เนิ่น ๆ ห้ามปล่อยให้ตนเองป่วยเรื้อรังจะรักษาไม่หาย ค่ารักษานั้นไม่ยากรักษาหายแล้วค่อยไปหาเก็บสมุนไพรมาให้หนึ่งชนิดก็เพียงพอ จะเป็นสมุนไพรทั่วไปแบบใดไม่กำหนด หรือไม่ก็เป็นข้าวสารหรือธัญพืชอย่างใดอย่างหนึ่งก็ได้เช่นกันตามสะดวก
หมอจูพาจางหย่งไปซื้อที่สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ในราคาหนึ่งพันตำลึงทองได้ที่ดินบริเวณนั้นหนึ่งร้อยหมู่พร้อมเจ้าหน้าที่มาออกโฉนดให้ จางหย่งมอบถุงเงินค่าน้ำชาให้เจ้าหน้าที่คนนั้นไปหนึ่งถุงตามมารยาทที่เขาเคยทำเป็นประจำ เขาใส่ถุงไม่เคยน้อยแต่นั่นมันเมื่อก่อนตอนที่เขามีทุกสิ่งทุกอย่างแต่หลังจากที่มารดาสิ้นเขาก็แทบไม่เหลือสิ่งใดอีกเลยนอกจากภรรยาท้องแก่และสมบัติติดตัวเล็กน้อย เจ้าหน้าที่รับถุงเงินมาก็ยิ้มกริ่ม ถุงเงินหนัก ๆ ใครบ้างไม่ชอบ
จางหย่งดีใจมากที่ซื้อที่ได้ในราคาถูก ตั้งร้อยหมูเชียวนะถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ที่นี่มาเพียงสองเดือน ไม่ค่อยรู้ว่าที่นี่มันมีน้ำฝนมากน้อยเพียงไรทำนาได้หรือไม่ แต่เขาคิดว่าเขาสามารถดัดแปลงมาปลูกพืชที่ใช้น้ำน้อยแทนได้ เขาจะไปซื้อไก่พันธุ์ไข่-เนื้อมาเลี้ยงไว้กินไข่และขาย จะขุดบ่อเลี้ยงปลาด้วยและจะทำสวนปลูกผักปลูกข้าวโพดเพื่อเป็นอาหารไก่ ในเขตพื้นที่ของเขามีแปลงนาของผู้ใหญ่ติดมาด้วยสิบหมู่ เพียงเท่านี้เขาก็จะมีข้าวกินตลอดปีแล้ว เขาตัดชิวิตคุณชายตกอับออกไปและผันตัวมาเป็นชาวนาชาวไร่แทนอย่างเต็มตัว
จางหย่งนำโสมไปให้หมอจูหนึ่งต้นและขอยืมตำราสมุนไพรต่างไปอ่านเพื่อศึกษา หมอจูก็ไม่หวง ให้เขายืมไปอ่านทุกเล่มที่มีแต่กำชับว่าห้ามหายห้ามขาด หมอจูเห็นต้นโสมที่เขาเอามาให้นั้นก็ตะลึง โสมพันปี! โสมพันปีแน่ ๆ เจ้าหนุ่มนี่โชคดียิ่งนัก
วันต่อมาจางหย่งก็ไปขายโสมที่เหลือทั้งหมด5 ต้นได้เงินมาอีกหมื่นเจ็ดตำลึงทองเขาเอาไปฝากทันทีและเก็บไว้เป็นบางส่วน จากนั้นก็ไปหาช่างไม้มาสร้างบ้านที่แข็งแรงให้
จางหย่งบอกรายละเอียดสำหรับสร้างบ้าน ห้องเก็บสมุนไพร พร้อมกับเรือนสาวใช้ด้วย อันที่จริงเขาก็ไม่อยากซื้อหรอกสาวใช้ แต่สร้างไว้ก็ดีเผื่อเขาเปลี่ยนใจซื้อ และบ้านพักรับรองแขกอีกด้วย เขาไม่ว่างเขียนแบบจึงให้ช่างมาเขียนแบบให้ตามที่เขาบอก และให้สร้างห้องลับใต้ดินขนาดใหญ่ให้ด้วย
