เหตุผลนั้นช่างง่ายดายมาก ก่อนที่ซูเจียหย่วนจะกลับมา จำเป็นต้องมีคนช่วยเขารับมือกับพวกผู้ใหญ่ในตระกูล แล้วเธอก็เป็นที่โปรดปรานของพ่อแม่และปู่ของเขาพอดี เหมาะสมที่สุด
บางครั้งเธออยากจะถามเขามาก
เธอดูเหมือนคนโง่มากเลยเหรอ？
ไม่อย่างนั้นทำไมไอ้เลวเนี่ยถึงมั่นอกมั่นใจมากว่าเธอจะเต็มใจช่วยเขาปกปิดเรื่องที่เขานอกใจกับพวกผู้ใหญ่
ตอนนี้จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมา มันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดบริเวณหน้าอกอยู่ไม่น้อย
ถึงแม้ว่าจะเตรียมใจมาเป็นเวลาครึ่งปีแล้ว ถึงแม้จะรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายสารเลว แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกอยู่บ้าง
หลังจากค่อยๆ ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก เธอก็เดินไปนั่งลงบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา
เปิดวีแชท หารายชื่อผู้ติดต่อที่หมายเหตุเอาไว้ว่า “หนูขาวตัวน้อย” จากนั้นก็เปิดช่องสนทนาที่ไม่ได้ติดต่อกันมาสองปี แล้วพิมพ์ข้อความหนึ่งลงไป：【ไปสืบมาหน่อยว่า ช่วงนี้เนี่ยซื่อ กรุ๊ปเผชิญกับปัญหาความลำบากอะไรหรือเปล่า แล้วก็เนี่ยเหยียนเซินป่วยระยะสุดท้ายใช่หรือไม่ 】
หลังจากที่ส่งข้อความเสร็จ อีกฝ่ายก็แทบจะตอบกลับมาในทันที
หนูขาวตัวน้อย：【 ！！！！ 】
หนูขาวตัวน้อย：【พี่ซี พี่เป็นศพกระตุกหรือเปล่าเนี่ย？ 】
หนูขาวตัวน้อย：【พระเจ้า คิดไม่ถึงว่าตลอดชีวิตนี้จะยังมีโอกาสได้รับข้อความจากพี่อีก ตลอดสองปีที่ผ่านมาพี่หายไปไหนมา ทำไมถึงหายไปไม่ปรากฏตัวนานหลายปีขนาดนี้？ 】
หนูขาวตัวน้อย：【พี่รู้ไหมว่า พวกเราเกือบจะสร้างอนุสาวรีย์ให้พี่แล้วนะ 】
เหยียนซี “……”
เธอไม่ได้อธิบายอะไรมากมาย เธอเพียงแค่ตอบกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์เท่านั้น：【ไปสืบ 】
หนูขาวตัวน้อย：【รับทราบครับ！ 】
เหยียนซีวางโทรศัพท์ไว้ตรงนั้น แล้วรอข้อความตอบกลับมา
ถ้าไอ้เลวเนี่ยวางแผนที่จะหย่ากับเธอเพราะกลัวว่าจะทำให้เธอพลอยเดือดร้อนไปด้วย เธอก็จะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป ถึงขนาดที่สามารถช่วยเหลือเขาได้อีกด้วย แต่ถ้าเขาเป็นคนสารเลวจริงๆ เธอก็จะถีบหัวส่งอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง โทรศัพท์ก็มีข้อความเข้าอีกครั้ง
หนูขาวตัวน้อย：【ไม่มีปัญหาอะไร ไม่ได้ป่วยระยะสุดท้าย แล้วก็ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บด้วย 】
หนูขาวตัวน้อย：【พี่ซี พี่ให้ผมสืบเรื่องนี้ไปทำไม？ 】
หนูขาวตัวน้อย：【จะว่าไปแล้วเนี่ยเหยียนเซินหน้าตาดีมีความสามารถแล้วก็ร่ำรวยมาก พวกพี่สองคนเหมาะสมกันมาก พี่ชอบคนที่หน้าตาดีไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่ลองดูสักหน่อยล่ะ 】
เหยียนซีเมินเฉยใส่คำถามของเขา ก่อนจะตอกกลับไปอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด：【นายเองก็เหมาะกับคนเลวๆ เหมือนกันนะ 】
หลังจากที่ตอบกลับไปแบบนี้แล้ว เธอก็กดออกจากวีแชท
ในเมื่อไม่มีปัจจัยจากภายนอก ถ้าอย่างนั้นก็เหลือเพียงแค่เหตุผลเดียวเท่านั้น ไอ้เลวเนี่ยเป็นคนสารเลวจริงๆ ！
หนูขาวตัวน้อยถูกตอกกลับจนสับสนมึนงงไปหมด
ทำไมพี่ซีถึงเกรี้ยวกราดขนาดนี้นะ？
ตอนนี้เขาไม่สามารถหาคำตอบของคำถามนี้ได้
เหยียนซีกวาดสายตามองข้อตกลงการหย่าบนโต๊ะ หยุดลงสักพัก สุดท้ายก็หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อลงไป หลังจากที่เซ็นเสร็จก็โยนทิ้งเข้าไปในตู้ภายในห้อง ส่วนตัวเองก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ
อาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำ
เห็นว่าข้อความในวีแชทมีมากกว่าเก้าสิบเก้าข้อความ และมีสายที่ไม่ไดรับอีกสามสิบสองสาย
เหยียนซี “……”
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าไป๋จิงเอาเรื่องที่เธอติดต่อหาเขาไปป่าวประกาศให้กับทุกคนได้รู้กันหมดแล้ว
มือข้างหนึ่งของเธอจับผ้าขนหนูเช็ดผมดำขลับที่เปียกโชกและยุ่งเหยิง มืออีกข้างถือโทรศัพท์ไว้ กะจะเปิดดูข้อความในนั้น
เธอยังไม่ทันปลดล็อก
โทรศัพท์สายหนึ่งก็โทรเข้ามา มีคนโทรมาหาเธอ：พ่อชั่ว
เมื่อเห็นคนที่ไม่ได้ติดต่อมาสองปีเต็มๆ คนนี้ เหยียนซีก็บอกไม่ถูกว่าเธอรู้สึกเช่นไร
ตอนนั้นเธอออกมาจากเมืองตี้ตูเนื่องจากเรื่องแม่ของเธอ เธอไม่ได้ติดต่อเขา เขาเองก็ไม่ได้ติดต่อเธอ ทั้งสองต่างเข้าใจตรงกันดี
หลังจากที่ลังเลซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายก็รับสาย
เสียงของเหยียนซีเรียบเฉยอย่างมาก “ฮัลโหล”
หลังจากที่สิ้นสุดเสียง
ปลายสายก็เงียบสนิท ไม่มีเสียงเลยแม้แต่น้อย
เหยียนซีหมดความอดทนกับเขาแล้ว เธอกำลังจะวางสาย อีกฝ่ายก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “อาจิ้ว”
คำพูดง่ายๆ เพียงแค่สองคำ
มันขุดคุ้ยความทรงจำที่ลึกที่สุดของเหยียนซีขึ้นมา
เธอเองก็ไม่ได้ตอบสนองกลับไป เพียงแค่ถามขึ้นมาอย่างสงบนิ่งเท่านั้น “มีธุระอะไร？”
“พ่อได้ยินหนูขาวตัวน้อยบอกว่า ลูกติดต่อหาเขา” เสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้นมาต่อ ฟังออกถึงความรู้สึกผิดจากในน้ำเสียงนั้น “เขาบอกว่าลูกกำลังสืบเรื่องของเนี่ยเหยียนเซิน ต้องการให้พ่อช่วยอะไรไหม”
