หัวใจรักเทียบเท่าเพียงเศษฝุ่น ตอนที่ 1

บทที่ 1

ลูกตายไปแล้ว

“หมายเลข 2158 คุณสามารถออกจากการคุกก่อนเวลากำหนดได้แล้วครับ!” เขมนิจหรือโมได้ยินเสียงคำสั่งเหมือนลมพัดแรงดังขึ้นข้างหู

ประตูเหล็กถูกเปิดออก แสงออาทิตย์ที่ส่องลงมาทำให้คนอบอุ่น แต่โมกลับรู้สึกแสบตามาก เขาพยายามลืมตาครึ่งหนึ่งแล้วมองโลกที่ไม่ได้สัมผัสมาเป็นเวลาสั้นสองปี เพียงรู้สึกไม่คุ้นเคยสุดๆ!

แต่พอนึกถึงตัวเขาได้เข้ามาอยู่นี่แล้วสามารถแก้ปัญหาของคนที่รักที่สุดนั้นได้ เขารู้สึกมันคุ้มค่าจริง

เพียงแต่ว่า……

เขาต้องขอโทษเด็กที่คลอดออกมาก่อนจะเข้ามาที่นี่ ตอนนี้เด็กคงอายุสามขวบแล้วมั้ง คงเดินได้แล้ว วิ่งได้แล้วสินะ ทุกวันก็คงจะร้องหาแม่หรือเปล่านะ

เสียใจแค่ไหน ที่ตลอดสามปี เขาต้องเสียเวลาเสียการได้เห็นการเติบโตของเด็กไป

รถสปอร์ตที่กำลังเร่งเข้ามาแรงคันหนึ่งเร่งมาจอดหน้าเขา ลมพัดมากระแทกตัวเขาอย่างแรง เขากอดตัวเองไว้แน่นๆให้ความอบอุ่นร่างกาย

ประตูรถถูกเปิดออก คนคนนั้นลงจากรถแล้วเดินมาอย่างมีมั่นใจ ปรากฏในสายตาโม ซึ่งเขาเป็นคนที่โมคิดถึงทุกคืนวัน

สามีเธอเอง

เกียรติพล!

เขมนิจเดินเข้าไปหาเขาอย่างดีใจ สายตาเต็มไปด้วยความหวัง อยากเข้าไปลูบหน้าเขาที่สุด

“ ยอร์ช!คุณมาได้ไงค้า?” เธอเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ ข้างในใจเธอตื้นตันใจ “ เป็นเพราะคุณใช่ไหมจึงทำให้ฉันได้ออกก่อนเวลากำหนด?”

มิฉะนั้น เธอจะได้ออกก่อนเวลาได้ยังไง?

ยอร์ชยิ้มอย่างเย็นชา : “ เขมนิจ สามปีละแล้ว คุณยังคงชอบคิดไปเอง”

คิดไปเอง?

ทำไมสำหรับเขาเธอเพียงได้มาแค่คำสั้นๆนี่หรือไง

ทั้งๆที่ต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากในคุกเป็นเวลาสามปี ได้รับการทารุณมากมาย เธอก็ไม่เคยจะมีน้ำตา ทำไมแค่คำพูดธรรมดาคำนี้มันกลับทำให้เธอน้ำตาคลอ

“ฉันเป็นภรรยาคุณ……”

ริมฝีปากเขาแสดงออกมาอย่างเศร้าหงาย พูดออดมาอย่างชัดเจน : “ คนที่เคยมีประวัติ พฤติกรรมเลวร้ายแบบผู้หญิงเลวๆอย่างคุณไม่มีสิทธิ์เป็นภรรยาผมหรอกครับ อีกทั้งผมจำไม่ได้ว่าผมเคยรักคุณ”

หัวใจโมเหมือนโดนมีดเป็นพันหมื่นอันแท่งเข้าอย่างเจ็บปวด ทั้งๆที่เขาก็รู้มาก่อนแล้วว่าคนที่เขารักไม่เคยเป็นตัวเองมากันอยู่แล้ว ? ทั้งๆที่ได้ทำใจขอแค่เขามีความสุขก็พอแล้ว ถึงจะต้องทำอะไรมันคุ้มค่าหรอ?

“ยอร์ช ฉันรู้ว่าคุณไม่รักฉัน แต่เดี๋ยวตอนกลับบ้าน คุณช่วยแกล้งทำเป็นรักห่วงใยกันได้ไหมค้า ยังไงในบ้านยังมีคนหนึ่ง”

“ลูกหรอครับ?” เขายิ้มอย่างเย็นชา “ ตายนานละครับ”

โฮ๊ง!

ข้างหูโมเหมือนมีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้น ทำเอาเธอนานกว่าจะดึงสติกลับมาได้ สักพักจึงจะพูดขึ้น : คำพูดนี้คุณหมายความว่าไง?”

อะไรคือ……ลูกตายนานแล้ว!

ยอร์ชแค่ใช้สายตานิ่งๆมองโมเพียงสบตาเดียว ไม่มีอารมณ์ใดๆ “ คุณฟังไม่รู้เรื่องหรอครับ? ผมบอกว่าไอ่เลวนั้นตายแล้ว เมื่อวันนี้เอง!

โมลืมตาโตขึ้น จู่ๆก็ยื่นมือไปที่พวงมาลัย รถก็เสียการควบคุมไปกระแทกซ้ายขวาอย่างรุนแรง เกือบจะชนกับรถที่เร่งมาข้างหน้า

“อี๊ด—“

เสียงล้อเสียดสีอย่างดังปนกับเสียงโมและยอร์ชทะเลาะกัน

“โม นี่คุณบ้าแล้วหรอ?”

ณ จุดนั้นน้ำตาโมไหลอย่างกับน้ำฝน “ ยอร์ชค้า อะไรคือไอ่เลวค้า นั่นมันคือลูกคุณนะค้า!”

ทำไมเขาสามารถนิ่งชา ไร้อารมณ์โดยพูดออกมาว่าลูกพวกเขาตายไปแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น……

“ฉันไม่เชื่อซีซีตายไปแล้ว คุณต้องโกหกฉันแน่เลยใช่ไหม ซีซีอยู่ไหน คุณพาฉันไปพบเขานะพาฉันไปพบเขานะค้า!”

โมเหมือนคนบ้าจับคอเสื้อเขาอย่างบังคับให้เขาตอบ ยอร์ชโกรธจนจะใช้สุดแรงผลักโมออก มือถือเขาดังขึ้นมาพอดี