เซียวจิ้งเหิงประกาศความรักต่อกู้หยู่โหรวอย่างชัดเจนและยิ่งใหญ่ ไม่มีการปิดบังใดๆ ไม่นานข่าวการนอกใจของเขาก็แพร่กระจายไปทั่ววงการ
โทรศัพท์ของจั่วถูกโทรเข้ามาไม่หยุด พ่อแม่ที่กำลังเดินทางในต่างประเทศและพี่ชายที่ไปทำงานต่างประเทศต้องรีบกลับบ้านทันทีที่ได้ยินข่าว
เมื่อเห็นพวกเขา จั่วที่อดกลั้นน้ำตามาทั้งวันก็ปล่อยโฮออกมา
ทันทีที่พี่ชายคนโตของตระกูลฉินเห็นสภาพเธอ ก็หันหลังกลับไปทันที
“ฉันจะไปหาเซียวจิ้งเหิงและเคลียร์เรื่องนี้เดี๋ยวนี้!” จั่วรีบห้ามเขาไว้ “พี่ ไม่จำเป็นหรอก ถ้าเรื่องมันใหญ่โตขึ้นไปอีก คนจะคิดว่าฉันยังตัดใจไม่ได้
” ฉินโหมวได้ยินดังนั้นก็หน้าเย็นลง แต่สุดท้ายก็หยุดเท้าแล้วหันมาถาม “เซียวจิ้งเหิงเป็นอะไรไป ความสัมพันธ์ของพวกเธอไม่ดีหรอกเหรอ?”
จั่วเล่าเรื่องของเซียวจิ้งเหิงกับกู้หยู่โหรวให้ฟังคร่าวๆ พ่อของฉินเมื่อได้ยินก็โกรธมากจนตบโต๊ะอย่างแรง “ดีๆๆ คิดว่าเขาเป็นคนที่ทุ่มเทในความรัก ที่ไหนได้ฉันดูคนผิด!”
จั่วยิ้มขมขื่น เธอจะไม่รู้สึกเช่นนั้นได้อย่างไร
? ตระกูลฉินเป็นตระกูลใหญ่ที่โด่งดังในมณฑล G และจั่วในฐานะลูกสาวคนโตของตระกูลฉิน ไม่เพียงแต่สวยงามและมีเสน่ห์ แต่ยังมีความสามารถและชั้นเชิง
ผู้ที่มาจีบเธอสามารถต่อแถวไปได้ไกลเลยทีเดียว
และเซียวจิ้งเหิงก็เป็นหนึ่งในนั้น ตอนแรกจั่วสนใจเซียวจิ้งเหิงเพราะหน้าตาของเขา แต่ยังไม่ถึงขั้นอยากแต่งงานด้วย
จนกระทั่งครั้งหนึ่งเธอประสบอุบัติเหตุรถยนต์อย่างรุนแรง
ผู้ที่มาจีบเธอต่างก็ตกใจและวุ่นวายไปหมด มีเพียงเซียวจิ้งเหิงที่พยายามหาหมอทั่วทุกที่ และพาหมอที่มีชื่อเสียงที่สุดมารักษาจั่ว
อีกทั้งยังเฝ้าหน้าห้องพยาบาลไม่หลับไม่นอนตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็ม
เมื่อเธอออกจากโรงพยาบาล จั่วก็จูบเซียวจิ้งเหิงและยิ้มพูดว่า “เซียวจิ้งเหิง เราแต่งงานกันเถอะ”
แต่ตอนนี้มาคิดดู เขาคงมีเหตุผลอื่นที่ทำดีกับเธอขนาดนั้น
จั่วหัวเราะเยาะตัวเอง แล้วใบหน้าก็เริ่มเย็นชาลง
ถ้าเป็นเช่นนี้ คนนี้เธอไม่ต้องการแล้ว “จั่ว” ฉินโหมวนึกอะไรขึ้นมาได้และถาม “พรุ่งนี้งานเลี้ยงการกุศลเธอจะไปไหม?”
จั่วหัวเราะเย็นชา “ทำไมจะไม่ไป คนที่ทรยศการแต่งงานไม่ใช่ฉัน”
งานเลี้ยงการกุศลนั้นเป็นงานระดมทุนที่จัดขึ้นโดยกลุ่มคนชั้นสูงเพื่อสนับสนุนการก่อสร้างพื้นฐาน
เมื่อจั่วไปถึง งานก็เริ่มขึ้นแล้ว
เมื่อเห็นเธอมาเพียงลำพัง ทุกคนต่างมีสีหน้าที่แปลกๆ บางคนอยากรู้ว่าจั่วมีปัญหาอะไรกับเซียวจิ้งเหิงหรือไม่ แต่เพราะฐานะของเธอ ไม่มีใครกล้าเข้าไปถาม
ส่วนกลุ่มเพื่อนสนิทที่รู้ว่าจั่วไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ก็ทำเป็นไม่สนใจและดึงเธอไป “จั่ว มานี่” จั่วยิ้มรับและรับแชมเปญที่เพื่อนยื่นให้
ทันใดนั้นก็เกิดความวุ่นวายที่ทางเข้า
จั่วหันไปดู เห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดสีฟ้าทรงหางปลาเดินเคียงคู่กับเซียวจิ้งเหิงเข้ามา
จั่วตกใจจนชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มเยาะ “ดีมาก เซียวจิ้งเหิง
นายทำได้ดีจริงๆ ในการทำลายฉัน!”
ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาคล้ายเธอถึงหกส่วน ลูกสาวคนโตของตระกูลฉิน
กลับกลายเป็นคนแทนที่ของคนอื่นมาเจ็ดปีแล้ว! แก้วในมือแทบจะแตก
แต่จั่วไม่อยากให้คนอื่นเห็นเป็นเรื่องตลก
เธอใช้ความพยายามทั้งหมดเพื่อควบคุมตัวเองไม่ให้เดินไปตบหน้าเซียวจิ้งเหิง
และเซียวจิ้งเหิงก็ทำเหมือนไม่เห็นเธอ พากู้หยู่โหรวไปอีกมุมหนึ่ง
หลังช่วงเวลาอันน่าอึดอัดผ่านไป บรรยากาศก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
เพื่อนสนิทของเธอไม่สามารถทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อีกต่อไป “จั่ว เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” “ไม่น่าเชื่อ ไอ้เซียวคนนี้มันบ้าหรือเปล่า ฉันคิดว่าเรื่องนี้ไม่จริงเสียอีก ไม่คิดว่าเขาจะนอกใจจริงๆ
!” มีคนปลอบจั่ว
“ผู้หญิงคนนั้นดูยังไงก็เหมือนคนแทนที่ของจั่ว เซียวจิ้งเหิงคงแค่ต้องการอะไรใหม่ๆ เลยเลี้ยงเธอไว้
” “ผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ พอเบื่อแล้วก็ทิ้งไปเอง” “เธอไม่ใช่คนแทนที่” เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง
จั่วเงยหน้าขึ้น เพิ่งจะเห็นว่าเซียวจิ้งเหิงมายืนอยู่ด้านหลังพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขากอดกู้หยู่โหรวที่ตาบวมแดงไว้ในอ้อมแขน
เซียวจิ้งเหิงสูงและดูเยือกเย็น อำนาจจากการอยู่ในตำแหน่งสูงทำให้เขาดูข่มขู่ผู้คน
ตอนนี้เขาสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้มทำให้บรรยากาศยิ่งกดดัน
สายตาเย็นชาของเขากวาดไปรอบๆ ก่อนจะหยุดที่จั่วแล้วพูดขึ้นช้าๆ
“คนที่ผมรักตลอดมาคือหยู่โหรว เจ็ดปีที่แล้วก็ใช่ เจ็ดปีต่อมาก็ยังใช่” ใครเป็นคนแทนที่ก็ชัดเจนแล้ว
สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารยิ่งกว่าเดิมต่างพุ่งมาที่จั่ว
จั่วจิกเล็บลงในฝ่ามือ เธอคิดว่าการแสดงความรักอย่างเปิดเผยนั้นเป็นขีดจำกัดของเซียวจิ้งเหิงแล้ว
ไม่คิดว่าเขาจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และยังไม่พอ เซียวจิ้งเหิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “หยู่โหรวก็ไม่ใช่ชู้ เป็นผมที่ตามจีบเธอ” “และที่นี่
ผมขอประกาศอย่างเป็นทางการว่าผมขอหย่ากับคุณหนูใหญ่ตระกูลฉิน จั่ว” ทั้งงานตกตะลึง จั่วอดใจไม่ไหวอีกต่อไป ตบหน้าเซียวจิ้งเหิงเต็มแรง
