เสียงดังที่ออกมาจากนอกกระโจมทำให้ลี่อิงที่ถือถาดอาหารมานิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคนด้านในจะอนุญาตให้เข้าไป แม่ทัพปีศาจกลืนกินสตรีไม่เลือกเวลาจริง ๆ แม้แต่เวลากินอาหารก็ยังอยู่ในสภาพ...
สตรีเหล่านั้นล้วนไร้เสื้อผ้า เช่นเดียวกับบุรุษปีศาจที่ยังสำราญอยู่บนร่างพวกนาง
ดวงตาปีศาจตวัดมามอง เมื่อเห็นปานแดงก็รู้สึกไม่ชอบใจจึงหันกลับไปสนใจสตรีบนตักแทน ลี่อิงวางจานอาหารลงบนโต๊ะ จากนั้น ก็ขอตัว ปีศาจมองแผ่นหลังบางแล้วรู้สึกรำคาญใจ
“ออกไปให้หมด” เขาไล่สตรีข้างกายก่อนจะลุกขึ้นใส่เสื้อคลุมเดินไปยังโต๊ะอาหาร อาหารที่นำมาดูแปลกตา ลักษณะเหมือนทำไม่สุก
“นี่คืออะไร”
ทหารที่โดนถามมองไก่ป่า กองฟาง และเครื่องปรุงที่แยกต่างหากแล้วยกมือเกาศีรษะตนเอง เขาส่ายหน้า
“ข้าน้อยไม่ทราบ”
เหมือนนางจะหาเรื่องใส่ตัว “เรียกนางเข้ามา” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ไม่นานนางก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูไม่ได้สำนึกเท่าไร
“เจ้าทำอะไรให้ข้ากิน”
ยิ่งเห็นหน้านางเขาก็ยิ่งหงุดหงิด นางหยิบไก่ป่ามาวางบนกองฟางจากนั้นก็จุดไฟ รอจนไฟลุกได้ที่ลี่อิงจึงโรยเครื่องปรุง กระทั่งไฟดับลง กลิ่นหอมของไก่ป่าตลบอบอวลไปทั้งกระโจม นางยกไก่ป่าอบฟางมาวางตรงหน้าเขาแล้วตัดเนื้อไก่ให้
บุรุษที่ไม่ชอบหน้านางมองนางทำอาหารก็เหมือนจะลดความ ไม่พอใจออกไปทีละน้อย ความคิดประหลาดทำให้เขาหันมาสนใจอาหารต่อก่อนจะลงมือกินจนหมด
“เจ้าจะเล่นกลอะไรอีกในมื้อต่อไป”
นางมีสูตรอยู่ในหัวมากมาย หากเอาออกมาเล่นจนหมดแล้วจะมีอะไรมาเรียกร้องความสนใจจากเขาอีกเล่า อีกอย่างวัตถุดิบในภพนี้ ก็หายากกว่าภพก่อน กว่าจะทำได้ก็ใช้เวลาพอสมควร
“ข้าน้อยจะพยายามทำอาหารรสเลิศให้ท่านแม่ทัพกินบ่อย ๆ เจ้าค่ะ ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว ข้าน้อยขอตัวก่อน” คนรำคาญคว้ามือนางไว้ ดวงตามองใบหน้านางก็ยิ่งหงุดหงิด
“เตรียมน้ำให้ข้า” มือหนาปล่อยนางแล้ว “ต่อไปนอกจากเรื่องอาหารแล้ว หน้าที่ปรนนิบัติดูแลข้าเป็นของเจ้า”
นางคิดว่าจะใช้เวลานานกว่านี้ แต่กลายเป็นว่าเขาอยากให้นางอยู่ใกล้แทบจะในทันที กระนั้นลี่อิงก็ทำได้เพียงทำตามคำสั่ง ไม่อาจใกล้ชิดมากกว่านี้
นางต้องทนมองเขาเสพสมสตรีมากมายต่อหน้าทุกวัน คิด ๆ แล้วก็ทรมานยิ่งกว่าตอนอยู่นอกกระโจมเสียอีก ลี่อิงหยิบเสื้อคลุมไปแขวนแล้วมองรอบกายเพื่อหาอะไรทำระหว่างรอให้เขาอิ่มกับการกิน เนื้อสตรี
ยิ่งนางเดินเกะกะไปมาโดยไม่ได้สนใจว่าเขาทำอะไร เฉินหยาง ก็ยิ่งหงุดหงิด นางเป็นสตรีที่แปลกนัก อยากใกล้ชิดเขาจึงทำอาหารแปลก ๆ มาคอยยั่วเขาเสมอ แต่เมื่อได้ใกล้ชิดกลับทำเหมือนไม่สนใจเขาสักนิด
เฉินหยางยกสตรีให้นางจับแท่งอาวุธสอดใส่ลงใจกลางกายแล้วโยกขย่มให้นางส่งเสียงร้องไม่หยุด คนที่กำลังปัดกวาดแจกันหันมามองแล้วหันกลับไปสนใจแจกันตามเดิม
นางจะคิดว่าเป็นเสียงเพลงแล้วกัน มันก็คงเหมือนเวลาดูหนังโป๊นั่นแหละ ลี่อิงจึงไม่สนใจ ปัดกวาดเครื่องเรือนต่อไป
คนที่จับจ้องอยู่เมื่อเห็นอาการนางก็ยิ่งหงุดหงิด จึงจับสตรีบนร่างให้นอนลงแล้วกระแทกเอวลงไปเร็วและแรงว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นกระโจมทำลี่อิงชะงัก หันไปมองอีกรอบ
อืม ภาพตรงหน้าน่าดูนัก แต่ยิ่งดูนางก็เหมือนคนเซ็กซ์เสื่อม ชอบกล เอาเป็นว่าสตรียุคสองพันทนได้และกลับไปทำงานต่อ
พอเห็นนางเป็นเช่นนั้นเขาก็หยุดมือ ลุกขึ้นไล่สตรีพวกนั้นออกไปจนหมด ในกระโจมเหลือเพียงสองคน นางเก็บกวาดบนพื้นไปเรื่อย ๆ บุรุษที่ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมยกสุราขึ้นดื่มก่อนจะเอ่ยปาก “เช็ดตัวให้ข้า”
กลิ่นของน้ำคาวจากการเสพสมเปื้อนเต็มที่นอนและบนตัวเขา “เจ้าค่ะ” นางยังควบคุมสติได้ดี เดินออกจากกระโจมไปเตรียมน้ำมาเช็ดตัวอีกฝ่าย
ลี่อิงวางกะละมัง บิดผ้าขาวแล้วเริ่มเช็ดตัวให้เขา โดยเริ่มจากใบหน้าของแม่ทัพปีศาจ ลี่อิงไม่ได้สบตาเขา แต่ตั้งใจทำงานอย่างดี
ดวงตาปีศาจมองนาง “เหตุใดเจ้าไม่ประหม่าหรือหวาดกลัวในสิ่งที่ข้าทำ”
ท่านกำลังหมายถึงการที่ท่านเสพสมกับสตรีหลายคนในเวลาเดียวกันใช่ไหม หากเป็นภพของนางจะเรียกว่าสวิงกิ้ง ซึ่งนางเคยเห็นมาแล้ว “ความต้องการของมนุษย์ย่อมมีอีกด้านที่ต้องปลดปล่อย การที่คนเราหาความสุขได้ง่ายก็ใช่จะเป็นเรื่องแปลก ข้าน้อยมองว่าเรื่องที่ ท่านแม่ทัพทำเป็นเรื่องธรรมดา หาใช่เรื่องใหญ่อันใดที่ต้องหวาดกลัว”
มือบางเช็ดมาถึงต้นคอ เลื่อนมายังแผ่นอก เขาเป็นบุรุษที่มากด้วยตัณหาราคะ นางก็แค่สตรีที่เคยเห็นมันผ่านตามาแล้ว จึงไม่แปลกที่จะไม่รู้สึกอะไรมากไปกว่าการชมละครงิ้วฉากหนึ่ง
นางเช็ดมาจนถึงหน้าท้อง ตามองอาวุธลำใหญ่ที่นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องหน้า “เจ้าอยากลองหรือไม่”
ถามว่านางอยากลองไหม หลังจากที่เขาใช้งานมันไปเกือบสิบรอบ ถึงนางจะทำใจยอมรับได้ที่ภพนี้เขาเป็นใหญ่ สามารถมีสตรีข้างกายได้มากมาย แต่นางก็มีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่ต่อคิวสตรีเหล่านั้น
หากจะทำ นางต้องทำเป็นคนแรกเสมอ “ท่านแม่ทัพคงเหนื่อยมากแล้ว ข้าน้อยปรนนิบัติเช็ดตัวท่านแม่ทัพจะดีที่สุด” ปากพูดอย่างนั้น แต่มือนางจับหยิบอาวุธเขาขึ้นมา จากนั้นก็ใช้ผ้าเช็ดจากปลายไปหาโคน
น้ำอุ่นแตะสัมผัสพอจะทำให้อาวุธตื่นตัว ส่วนนางก็ทำเหมือน สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นท่อนไม้ท่อนหนึ่ง หากแต่มือที่วางลงไปนั้นทำให้เขาทนไม่ไหว “ข้าไม่ชอบสตรีหน้าตาน่าเกลียด เจ้าคือสตรีแบบที่ข้าไม่ชอบ รู้ตัวหรือไม่”
ลี่อิงเงยหน้า “ข้าน้อยทราบว่าหน้าตาน่าเกลียด แต่เวลาดับเทียนพวกเราก็ไม่เห็นหน้ากันแล้ว ตอนนั้นต่างหากที่จะบอกได้ว่าข้างดงามเพียงใด”
คิ้วคนฟังกระตุก “เจ้าหมายความว่าเจ้าสามารถทำให้ข้าลืมหน้าตาอัปลักษณ์ของเจ้าได้เวลาดับไฟ?”
“ข้าน้อยหมายความว่าสามารถทำให้ท่านแม่ทัพพอใจมากกว่าสตรีด้านนอกอย่างคิดไม่ถึง แต่ไม่ใช่เวลานี้” นางวางแท่งอาวุธของเขาลงจากนั้นก็ลุกขึ้น แต่กลับถูกเขาจับขากระชากลงนอน มือหนากดนางลงกับพื้นแล้วขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว
“เจ้ากำลังเรียกร้องความสนใจและเล่นตัวใช่หรือไม่”
ลี่อิงยิ้ม “แล้วได้ผลหรือไม่เจ้าคะ” มุมปากปีศาจกระตุก สตรีตรงหน้าร้ายกาจอย่างที่เขาคิดจริง ๆ มือหนาบีบคางนาง
“เจ้าเคยปรนนิบัติบุรุษมาก่อนใช่หรือไม่”
หากเป็นภพก่อนนั้นไม่ แต่ในภพนี้นางไม่แน่ใจ “ถึงได้ทำเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่บังเอิญว่าข้าไม่ชอบให้คนเมินและไม่ชอบมองสิ่งที่ขัดหูขัดตา อย่าทำเช่นนี้กับข้าอีก ไม่ใช่นั้นข้าจะโยนเจ้าให้ทหารด้านนอก”
หากนางสนใจเขาก็ถอย พอนางไม่สนใจเขาก็หงุดหงิด นางพลาดไปที่ยอมรับว่ากำลังเล่นเกมกับเขาอยู่ มือหนาเลื่อนมาที่คอนางแล้วบีบด้วยแรงที่ไม่เบาเลย
“ข้าไม่ใช่คนที่เจ้าจะมาเล่นลิ้นด้วยได้ จำเอาไว้ลี่อิง”
ลมหายใจที่กำลังจะหมดทำให้ลี่อิงสำนึกแล้วว่าการจะให้ปีศาจตรงหน้ามีใจให้นางไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด
“ออกไป!”
เขาปล่อยนางเป็นอิสระแล้ว ลี่อิงถอยหลังทันที หมายจะออกจากกระโจม แต่แล้วเขาก็เรียกนางอีกครั้ง
“เจ้ายังเช็ดตัวไม่เสร็จ มาทำต่อให้เสร็จ” นางกัดฟันแน่น เขาเหมือนจะแกล้งนางให้อกแตกตาย นางอยากจะจับท่อนอาวุธขึ้นมารูดแล้วก้มลงกลืนกินให้เขาเสร็จในปากนางจริง ๆ แต่ในความเป็นจริงนั้น...
บุรุษปีศาจเพียงใช้นางทำความสะอาดคราบคาวออกจากตัว ก่อนจะลงอ่างไปล้างตัวอีกรอบ ไม่เพียงเท่านั้นยังทรมานนางต่อโดยการใช้นางอาบน้ำขัดตัวอย่างสบายอกสบายใจ
เมื่อบุรุษปีศาจหลับแล้วนางถึงได้พ่นลมหายใจ ใครบอกว่านางไม่รู้สึก เพียงแต่นางควบคุมสติตัวเองได้ดีเท่านั้น ลี่อิงถอนใจอีกรอบ มองร่างกายตรงหน้า จากนั้นก็ใช้มือแตะใจกลางกายตนเอง
สิ่งเดียวที่พอจะกำจัดความรู้สึกนี้ได้คือ นางต้องจัดการตัวเอง ระบายอารมณ์ให้หมดไปโดยเร็ว ก่อนจะเล่นสงครามประสาทกับเขาต่อ
