เจแปน เจติมา……
ห้องสตู QE
“เปิดนิดนึงครับน้องเจ ดีครับดี”เสียงช่างภาพเอ่ยบอกฉันและจัดท่าทางให้ฉัน ฉันก็เชิดหน้าขึ้นเผยอริมฝีปากเล็กน้อยให้ดูเซ็กซี่มือเล็กก็ประคองชายผ้าขนหนูที่ปกปิดหน้าอกอวบอิ่มคัพEของฉันอยู่ให้โชว์เนื้อนูนขาวใสผิวขาวราวกับแสงนีออนที่เปล่งปลั่งท้าทายสายตาของคนที่อยู่รอบๆห้องอัดแห่งนี้
“เดี๋ยวสแตนด์อินเข้าประจำที่เลย....จะได้ให้น้องเจไปพัก”เสียงผู้กำกับเอ่ยขึ้นทำให้ฉันจับผ้าขนหนูพันรอบตัวทันทีเพื่อเปลี่ยนคิวให้สแตนด์อินเข้ามาถ่ายต่อ ฉันไม่ได้ถ่ายโป๊เปลือยถึงขนาดนั้นฉันใส่ชุดเกาะอกสีเนื้อปกปิดเรือนร่างไม่ได้โชว์โป๊เปลือยแต่อย่างใดแต่คนที่ทำงานเป็นสแตนด์อินต่างหากล่ะที่จะต้องโชว์ทุกอย่างและพวกเธอก็ได้ค่าตัวน้อยกว่าฉันมากด้วย
“พี่แหม่มคะ”
“คะน้องเจแปน? ”ฉันหยุดเดินพร้อมกับหันไปมองหน้าพี่แหม่มผู้จัดการส่วนตัวของฉันที่เธอเดินตามหลังฉันมาในมือของเธอหอบหิ้วกระเป๋าของฉัน
“เดี๋ยวพอรับเงินค่าตัวของเจแล้วหักเปอร์เซ็นต์ของพี่แหม่มหมดแล้วที่เหลือก็เอาให้นันนะคะ”
“ให้ทำไมคะ? ”พี่แหม่มจ้องหน้าฉันอย่างสงสัย นันที่ฉันพูดถึงเธอก็คือสแตนด์อินสาวที่เธอมีรูปร่างที่เหมือนกันกับฉันทุกอย่างผิดก็แค่อายุที่เธออ่อนกว่าฉันสองปี
“นะคะอย่าถามอะไรเจมากเลย”ฉันบอกพี่แหม่มเสร็จก็เดินเข้าไปในห้องแต่งตัวส่วนตัวของฉันที่ทางทีมงานจัดไว้ให้โดยเฉพาะ ฉันไม่ต้องการเงินอะไรมากมายเพราะฉันก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินอยู่แล้ว ถ้าฉันนอนอยู่บ้านเฉยๆก็มีเงินกินสบายไปทั้งชาติแล้ว แต่ที่ฉันต้องมาทำงานในที่แบบนี้ก็เพราะว่ามันคือหน้าที่พลเมืองดีของฉันน่ะสิ จะว่าฉันเป็นคนดีก็ไม่ใช่เพราะฉันทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองด้วยเหมือนกัน
ติ๊ดๆๆๆๆๆๆๆ
“ใครโทรมา? ”ฉันพึมพำขึ้นในจังหวะที่ฉันกำลังจะเดินตรงไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายและคิดว่าจะนอนหลับสักตื่นแล้วค่อยออกไปผจญภัยในราตรีนี้ต่อ
คุณป๊าาา❤️
“คุณป๊าโทรมามีอะไรนะ? ”ฉันพึมพำขึ้นเมื่อจอสมาร์ทโฟนเครื่องหรูของฉันโชว์ชื่อของคุณป๊าหรือคุณพ่อของฉันนั่นเอง
“ขาคุณป๊าาา^_^”ฉันไม่รอช้ากดรับสายคุณป๊าทันทีเดี๋ยวช้าท่านจะกริ้วเอา
(เสียงหวานมาเลยลูกรัก^_^)
“ก็หนูคิดถึงคุณป๊ามากยังไงละคะ^_^”
(คิดถึงแล้วทำไมไม่กลับบ้านเลย) เสียงของคุณป๊าฟังดูเหมือนน้อยใจฉัน ก็ทำไงได้อ่ะ ฉันเมาเละทุกวันเลยน่ะสิถ้ากลับไปสภาพนั้นนะ มีหวังพี่เทเลอร์ไม่ยอมให้ฉันออกจากบ้านอีกเป็นแน่ พี่ชายฉันน่ะหวงฉันยิ่งกว่าพ่อหวงซะอีก!
“พอดีเจเรียนหนักมากเลยคะคุณป๊า”
(อ้าวถ้างั้นหนูเรียนหนักหนูก็ช่วยคุณป๊าไม่ได้แล้วน่ะสิลูกรัก)
“ช่วยอะไรคะ? ”ฉันขมวดคิ้วทันที
(ก็งานชิ้นใหม่ที่เราคุยกันเมื่อต้นเดือนที่แล้วยังไงจ๊ะ)
“ที่เกี่ยวกับงานของพี่ลูคัสน่ะเหรอคะ? ”ฉันยิ้มขึ้นมาบางๆเมื่อนึกถึงผู้ชายสุภาพบุรุษที่คอยปกป้องและแสนดีคนนั้นผู้ชายที่เปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตของฉันให้ดีขึ้น
