บทที่ 2
ผมนอนอยู่หอนอก ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกลับหอเร็วๆ เพราะที่นั้นประตูเปิด 24 ชั่วโมง ไม่เหมือนหอในมหาลัยที่เปิดปิดเป็นเวลา
แต่หอพักที่ผมอยู่ค่อนข้างไกล จึงต้องขี่รถจักรยานยนต์ไป ให้เดินคงจะไม่ไหว
ผมควบมอเตอร์ไซด์บิดเร่งเครื่องแล่นไปตามรถลาดยาง สองข้างฝั่งมีรถเข็นเปิดแผงลอยขายของกินประปราย ตอนนี้ยังไม่ค่ำ คนเลยไม่เยอะเท่าไหร่ พอถึงร้านก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่งผมพลันกำเบรกมือ เพื่อหยุดรถและลงไปสั่งก๋วยเตี๋ยวเส้นบะหมี่เหลืองห่อกลับบ้านมาหนึ่ง จากนั้นก็กลับกินที่หอ
ตอนหัวค่ำ ไม่รู้ว่ากินอะไรพิษสำแดงเข้าให้ ผมจึงรู้สึกปวดท้องนิดๆ จึงกำเอาเงินแบงค์ร้อยและกุญแจขี่รถมอเตอร์ไซด์ไปร้านขายยา ได้กินยาน้ำไปครึ่งขวดค่อนโล่งหน่อย แต่ลมมันเย็นๆ จึงถือโอกาสออกไปขี่รถเล่นซะเลย
มาถึงสวนสาธารณะที่มีคนมาออกกำลังกายบ้าง มาปิกนิคกันบ้าง มานัวเนียกันบ้าง ท่ามกลาบรรยากาศสบายๆ แบบนี้ผมจอดรถและนั่งอยู่บนบ๊ะพลางจ้องมองน้ำในสระในสวนสาธารณะ
ที่จริงไม่ใช่อะไร และไม่ได้ตั้งใจจอดรถด้วย แต่รถผมน้ำมันหมดต่างหาก!
เชี่ย โคตรซวย ตอนขามาดันหยิบเอาแต่เงินแบงค์ร้อยมาใบหนึ่ง แค่ค่ายาก็หมดไปแหละ เหลือยี่สิบบาท ในยุคที่ข้างยากหมากแพงเช่นนี้ น้ำมันเบนซินขวดละยี่สิบไม่มีขายแน่นอน อย่างน้อยต้องสามสิบถึงสี่สิบบาท ส่วนปั้มยอดเหรียญ ที่นี่ไม่มีหรอก
ผมจำใจต้องจอดและมองหาคนที่รู้จัก เนื่องจากมือถือไม่ได้หยิบติดมาด้วย จึงไม่สามารถติดต่อใครได้เลย
แต่ เชี่ย ไม่มีใครที่ผมรู้จักเลยสักคนเดียว
ผมจึงต้องจำใจจูงรถกลับหอแทน ซึ่งระยะทางไม่ใกล้เลย อย่างต่ำก็หนึ่งชั่วโมงจึงจะเข็นถึงหอ
เดินมาสักพักก็มาถึงจุดหนึ่งของสวนสาธารณะที่ค่อนข้างเปลี่ยว ผมมองรอบๆอย่างระแวงก่อนจะจูงรถเครื่องผ่านไปอย่างช้าๆ
ตอนนั้นเองที่ผมสังเหตุเห็นบางสิ่ง จึงชะงัก จากนั้นก็เพ่งสายตามองไปยังมุมหนึ่งที่มืดสนิท มีเงาของคนหลายคนอยู่ แถมยังเป็นคนที่ผมรู้จักอีกด้วย และแน่นอน พวกเขาไม่รู้จักผม มีแต่ผมรู้จักพวกเขา!
