พิมพ์ชนก POV:
ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวอย่างรุนแรง.
ตัวร้อนจี๋.
คอแห้งผาก.
ลมหายใจติดขัด.
ฉันพยายามลุกขึ้นจากเตียง.
แต่ก็ล้มลงไปอีกครั้ง.
รู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้ง.
ธวัชชัยเข้ามาในห้อง.
มองมาที่ฉันด้วยความตกใจเล็กน้อย.
"พิมพ์ คุณเป็นอะไรไป? ตัวร้อนจี๋เลย"
เขาสัมผัสหน้าผากฉัน.
"ผมจะโทรหาหมอให้"
น้ำเสียงของเขาดูเป็นห่วง.
แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันเป็นเพียงความห่วงใยจอมปลอม.
เพียงแค่พยักหน้าตอบ.
ไม่นานนัก.
นิชานันท์ก็เดินเข้ามาในห้อง.
ในมือมีผ้าชุบน้ำเย็น.
"พี่วัชคะ นิว่านิเอาผ้าเย็นมาเช็ดตัวให้พี่พิมพ์ก่อนดีกว่าค่ะ"
เธอยื่นผ้าให้ธวัชชัย.
ธวัชชัยรับผ้ามา.
แล้วเดินมาเช็ดตัวให้ฉันอย่างเบามือ.
ฉันมองหน้านิชานันท์.
เธอส่งยิ้มหวานให้ฉัน.
ยิ้มที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง.
ความรู้สึกที่ฉันไม่อยากจะเชื่อ.
"นิกลัวเสียงฟ้าร้องค่ะพี่วัช"
นิชานันท์พูดเสียงออดอ้อน.
"นิขอให้พี่วัชอยู่กับนิก่อนได้ไหมคะ"
ธวัชชัยหันไปมองนิชานันท์.
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลังเล.
เขาหันกลับมามองหน้าฉัน.
"พิมพ์... คุณอยู่ได้ใช่ไหม?"
ฉันพยักหน้าช้าๆ.
พยายามกลั้นน้ำตาไว้.
"ได้ค่ะ"
ฉันตอบเสียงแผ่ว.
ธวัชชัยเดินออกไปจากห้อง.
ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวในสภาพที่อ่อนแอที่สุด.
ฉันนอนมองเพดาน.
น้ำตาค่อยๆ ไหลรินอาบแก้ม.
ฉันยังคงรักเขาอยู่.
รักมากเกินกว่าจะตัดใจได้.
แม้ว่าเขาจะทำร้ายฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า.
ฉันยังคงหวังว่าเขาจะกลับมา.
หวังว่าเขาจะเปลี่ยนใจ.
หวังว่าเขาจะเลือกฉัน.
ฉันคิดในใจ.
ถ้าหากเขากลับมาหาฉันตอนนี้
ถ้าหากเขาสารภาพผิดกับฉัน
ฉันจะให้อภัยเขา
และยุติงานแต่งงานนี้ซะ
ฉันรอคอยเขา.
รอคอยอยู่นานแสนนาน.
แต่เขาก็ไม่กลับมา.
ฉันตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา.
เปิดดูโซเชียลมีเดียของนิชานันท์.
ภาพแรกที่เห็นทำเอาฉันแทบหยุดหายใจ.
นิชานันท์กำลังนั่งอยู่บนโซฟากับธวัชชัย.
เธอกอดแขนเขาแน่น.
และกำลังป้อนอาหารให้เขา.
ภาพนั้นแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่เกินเลยกว่าคำว่าน้องสาว.
มันชัดเจนเจนว่าพวกเขาคบหากันอย่างลับๆ.
หัวใจของฉันแตกสลาย.
ความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่พังทลายลง.
ฉันรู้แล้วว่าทุกอย่างจบสิ้นลงแล้วจริงๆ.
ธวัชชัยไม่เคยรักฉันเลย.
เขาแค่ใช้ฉันเป็นเครื่องมือ.
เครื่องมือในการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีในสังคม.
ฉันตัดสินใจแล้ว.
ฉันจะไม่ยอมเป็นคนโง่อีกต่อไป.
งานแต่งงานนี้จะต้องถูกยกเลิก.
แต่ฉันจะไม่ใช่วิธีธรรมดาๆ.
ฉันจะทำให้เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ฉันได้รับ.
ทำให้เขารู้สึกถึงความอับอายที่ฉันต้องทน.
ฉันเช็ดน้ำตา.
ความมุ่งมั่นฉายชัดในแววตา.
ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฉันอีก.
ฉันจะแก้แค้น.
แก้แค้นในแบบของฉัน.
ฉันพยายามลุกขึ้นจากเตียงอีกครั้ง.
แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนอง.
อาการไข้ขึ้นสูงจนฉันเริ่มหายใจไม่ออก.
ฉันเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์.
กดโทรออกเบอร์ฉุกเฉิน.
"ช่วยด้วย... ฉัน... ฉันหายใจไม่ออก"
เสียงของฉันแผ่วเบา.
ไม่นานนัก.
หน่วยกู้ภัยก็มาถึง.
พวกเขารีบนำตัวฉันส่งโรงพยาบาล.
หมอบอกว่าฉันติดเชื้อในกระแสเลือด.
อาการค่อนข้างวิกฤต.
หากมาช้ากว่านี้อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต.
ธวัชชัยโทรมาหาฉัน.
"พิมพ์ คุณเป็นยังไงบ้าง? ผมเพิ่งรู้นะเนี่ย"
น้ำเสียงของเขาดูไม่จริงใจ.
ฉันรู้สึกได้ถึงความเย็นชา.
"คุณอยู่กับนิชานันท์ใช่ไหมคะ?"
ฉันถามเสียงแผ่ว.
"ใช่ครับ นิเขาไม่สบาย"
"คุณก็ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกันนะ"
เขาพูดอย่างขอไปที.
แล้วรีบวางสายไป.
ฉันมองโทรศัพท์ในมือ.
ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่าง.
ฉันเคยดูแลเขาอย่างดีที่สุด.
ทุ่มเททุกอย่างเพื่อเขา.
แต่เขากลับตอบแทนฉันด้วยความเย็นชา.
ความเจ็บป่วยของฉันไม่สำคัญเท่ากับอาการป่วยเล็กน้อยของนิชานันท์.
นี่คือความรักที่แท้จริงงั้นหรือ?
ความรักที่เห็นแก่ตัวแบบนี้?
ฉันตัดสินใจแล้ว.
ฉันจะทำลายทุกสิ่งที่เขามี.
ทำลายทุกสิ่งที่เขาสร้างมา.
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง.
กดโทรหาเบอร์โทรศัพท์หนึ่ง.
"สวัสดีค่ะ คุณเอกภพใช่ไหมคะ?"
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น.
"ฉันพิมพ์ชนกค่ะ"
"ฉันมีข้อเสนออยากจะคุยกับคุณ"
"เกี่ยวกับหุ้นของเกียรติชัย กรุ๊ป"
