เล่ห์ลวงซ่อนเสน่หา

สองร่างกอดกันกลมแทบหลอมเป็นร่างเดียวกัน ฝ่ามือใหญ่ประคองใบหน้างดงามพร้อมสบตาคู่สวยของคนใต้ร่างราวกับตกอยู่ในมนต์สะกด ริมฝีปากหยักได้รูปทาบลงบนกลีบปากนุ่มดูดดื่มชิมความหวานอย่างหลงใหล สัมผัสคราวนี้ช่างแตกต่างกว่าที่ผ่านมาเต็มไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างยากจะทำให้ผละออกห่าง

“อื้อ” เสียงหวานครางต่ำในลำคอปานจะขาดใจ ความรู้สึกนี้มันอะไรกันทำไมถึงร้อนแรงเพียงนี้ จูบแรกของเธอกำลังถูกใครบางคนขโมยไปอย่างหน้าตาเฉย ไม่รู้ด้วยซ้ำเขาคือใครเนื่องจากภายในห้องค่อนข้างมืดมีเพียงแสงจันทร์สาดส่องให้ความสว่างเท่านั้น

เมื่อได้สติแก้วลดายกมือเรียวสองข้างทุบแผ่นหลังแกร่งถี่รัว แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่สะทกสะท้านใด ๆ แก่คนตัวโต เขายังคงตักตวงชิมความหวานจากริมฝีปากอวบอิ่มอย่างหื่นกระหาย ขณะนี้รู้สึกเหมือนตัวเองใกล้สิ้นลมหายใจเต็มที กระทั่งเขายอมปล่อยเธอเป็นอิสระ

“ซอนย่า”

แก้วลดาขมวดคิ้วเข้าหากัน เนื่องจากชื่อของคนดังกล่าวคือเลขาของท่านประธาน

“คะ คุณเป็นใคร” แก้วลดาพยายามพยุงกายลุกขึ้นนั่ง แต่ไม่วายถูกมือหนาดันไหล่บอบบางจนล้มลงกับเตียงอีกครั้ง

ความมืดทำให้หญิงสาวมองผู้ชายที่กำลังจะปล้นพรหมจรรย์ไม่ถนัด แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอจะไม่มีทางตกเป็นของใครง่าย ๆ โดยเฉพาะคนที่ไม่รู้ว่าเขาคือใคร

ย้อนเหตุการณ์ไปก่อนหน้านี้ประมาณสองชั่วโมง ซึ่งแก้วลดามาร่วมงานเลี้ยงของบริษัทที่จัดขึ้นให้แก่พนักงานทุกปี เธอเป็นพนักงานใหม่เพิ่งมีโอกาสมาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้เป็นครั้งแรกจึงรู้สึกตื่นเต้น และเผลอดื่มแอลกอฮอล์เยอะเกินไปหน่อย กระทั่งอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา ด้วยความไม่รู้ทิศทางประกอบกับความมึนเมาจึงเดินเข้าห้องผิด จนมารู้ตัวอีกก็ตอนถูกมือใหญ่ของใครคนหนึ่งกระชากไปยังเตียงก่อนถอดเสื้อผ้าเธอออกจากเรือนร่างจนหมด จากนั้นทำการเล้าโลมจนเธอมีอารมณ์

“อ๊ะ อ๊า อย่านะคะ” เสียงหวานพยายามจะห้ามปรามชายแปลกหน้า มือเล็กยกขึ้นผลักไหล่กว้างออกห่างอย่างทรมาน เมื่อปลายลิ้นสากร้อนอุ่นกำลังตวัดเลียร่องรักของเธอที่ไม่เคยมีชายใดเข้ามาเชยชม

“อื้อ หวานเหลือเกิน” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างคนละเมอก่อนดูดด่ำกับน้ำผึ้งหวานที่ไหลลงมาจากกลีบกุหลาบงามแล้วจัดการดื่มกินไม่ให้เหลือสักหยด นาทีต่อมานิ้วยาวสอดเข้าในโพรงเนื้อเชื่องช้าก่อนจะรับรู้ถึงความคับแน่น

“คุณขา อย่าทำแบบนี้” แก้วลดาบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่า เธอรู้สึกเหมือนตัวเองจะควบคุมร่างกายไม่ได้ จากตอนแรกที่พยายามผลักไสชายแปลกหน้าแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่ายกมือบางขึ้นขยุ้มเส้นผมนุ่มของเขา เพื่อระบายความเสียวซ่าน

“ฉันไม่ไหวแล้วซอนย่า” อนาวิลบอกก่อนจะเลื่อนตัวขึ้นอยู่ระดับเดียวกับแก้วลดา ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าคนใต้ร่างตอนนี้ไม่ใช่ซอนย่าเลขาสาว เนื่องจากความมืดในห้องกอปรกับเขาดื่มเหล้ามานิดหน่อย

ปากหนาประกบกับกลีบปากนุ่มอีกครั้ง ลิ้นสากสอดเข้าไปในโพรงปากสวยก่อนจะหยอกเย้ากับลิ้นเล็ก จูบครั้งนี้ที่เขาสัมผัสแม้จะเงอะงะดูไม่ประสีประสาแต่กลับชอบใจยิ่งนัก ทั้งหวานและทำให้คลั่งไคล้ในเวลาเดียวกัน

“คืนนี้ปากเธอหวานเหลือเกิน” เสียงทุ้มปนเซ็กซี่กระซิบข้างใบหูขาวสะอาดก่อนซุกไซ้คอระหงและไม่วายทิ้งรอยแดงมากมายทั่วคอขาวเนียน ซึ่งครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาอยากทำรอยปกติไม่เคยทำมาก่อน

อนาวิลมองยอดปทุมถันตั้งตระหง่านเด่นผ่านความมืดที่มีแสงสลัวจากดวงจันทร์สาดเข้ามาในห้อง ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างยกขึ้นบีบเคล้นทรวงอกอวบอั๋นพร้อมโน้มหน้าหล่องับดอกบัวตูม

“อื้อ อย่าทำแบบนี้ ฉันไม่ใช่คุณซอนย่า” แก้วลดาพยายามจะบอกชายหนุ่มแต่เหมือนเขาไม่ฟังเลยเพราะกำลังหลงระเริงกับยอดปทุมถัน หนำซ้ำเขายิ่งดูดดื่มยอดถันอย่างรุนแรงโดยไม่มีความปรานีแม้แต่น้อย จนเธอแอบนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“พร้อมกันนะคนสวย” สิ้นคำพูด อนาวิลนำท่อนเอ็นสอดเข้าในร่องรักพรวดเดียวเพราะคิดว่าเป็นซอนย่าซึ่งไม่ใช่ครั้งแรกระหว่างเขากับเธอจึงไม่จำเป็นต้องทะนุถนอม ทว่าเข้าไปเพียงแค่ส่วนหัวรับรู้ถึงความคับแน่น

“กรี๊ด!! เอามันออกไป” แก้วลดากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มือเล็กทั้งทุบทั้งตีแผ่นหลังกว้างของอนาวิล ร่างอรชรดิ้นพล่านไปมาหวังให้หลุดจากการเกาะกุมของคนตัวโต

“ใครวะ” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นอย่างตกใจ มือใหญ่เอื้อมไปเปิดโคมไฟหัวเตียงก่อนหยุดชะงักมองคนใต้ร่างอย่างฉงน เพราะไม่ใช่ซอนย่าเลขาสาวของเขา แต่เป็นใครไม่รู้ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

“ท่านประธาน” แก้วลดากล่าวเสียงแผ่วเบา ผู้ชายที่กำลังปล้นพรหมจรรย์ของเธอคือเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่

“เธอรู้จักฉัน” คิ้วเข้มเลิกขึ้น

“อืม” พูดพลางพยักหน้าเพื่อยืนยันคำตอบ “เอามันออกไปจากตัวแก้วได้ไหม” เธอบอกเสียงสั่น ทั้งเจ็บและจุกเหลือเกิน

ชายหนุ่มก้มมองจุดเชื่อมระหว่างกันก่อนดันเข้าไปข้างในจนสุด ส่งผลให้คนตัวเล็กกรีดร้องลั่นห้องอย่างเจ็บปวด มาถึงขั้นนี้แล้วเรื่องอะไรเขาจะหยุด ยิ่งมีความต้องการสูงซะด้วยถ้าไม่ได้ปลดปล่อยคงได้ขาดใจตายพอดี ส่วนเรื่องหลังจากนี้ค่อยหาวิธีจัดการอีกที

“ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันจะรับผิดชอบเอง” ความหมายที่เขาหมายถึงคือการรับผิดชอบด้วยเงิน ถึงแม้เขาจะเป็นคนทำลายความบริสุทธิ์ของเธอแต่ก็ไม่ได้หมายความว่ายินดีจะแต่งงานด้วย เพราะเขาไม่สามารถแต่งงานกับใครได้ทั้งนั้น อดีตในวันวานทำให้เขาไม่สามารถเริ่มต้นใหม่กับใครได้ทั้งนั้น

“ปล่อยแก้วไปเถอะ” แก้วลดาอ้อนวอนประธานหนุ่ม หากพ้นคืนนี้เธอไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเพราะเขาคือเจ้าของบริษัทและเธอต้องเจอเขาตลอด

“เธอบ้าหรือไง ของฉันคาของเธอขนาดนี้จะให้เอาออกเหรอ” อนาวิลกล่าวอย่างหัวเสีย ฝ่ามือหยาบกร้านประคองใบหน้าจิ้มลิ้มก่อนทาบริมฝีปากหยักบนกลีบปากอวบอิ่ม ขบเม้มทั้งปากบนและล่างพร้อมซอยสะโพกเข้าออกในกลีบเนื้อตามจังหวะพิศวาส

“อื้อ อ๊า ไม่ไหวแล้ว แก้วทรมานเหลือเกิน” มือเล็กขยุ้มผ้าปูเตียงแน่น เธอไม่เข้าใจความรู้สึกนี้คืออะไรกันแน่เพราะนี่คือครั้งแรก

“แก้วอยากได้อะไรเหรอ บอกฉันได้ไหม” อนาวิลถามอย่างหยอกเย้า ดวงตาคมช้อนตามองหน้างดงามเต็มไปด้วยคราบเม็ดเหงื่อซึ่งค่อนข้างเซ็กซี่เหลือเกิน อดไม่ได้จะจูบพรมทั่วใบหน้าของเธอ

“แก้วรู้สึกเหมือนตัวเองอยากจะฉี่” คำตอบของคนตัวเล็กส่งผลให้อนาวิลฉีกยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดู

“เธอใกล้แล้วต่างหาก” เอ่ยอย่างอารมณ์ดีก่อนเร่งจังหวะเข้าออกในโพรงสวาทถี่รัว กระทั่งถึงปลายทางน้ำขาวขุ่นฉีดพุ่งในโพรงสวาท จนแก้วลดารู้สึกถึงร้อนอุ่นเข้ามาในตัวเธอ

“ท่านประธานปล่อยในทำไมคะ” แม้จะมีอาการมึนเมาเพราะแอลกอฮอล์ แต่เธอก็ยังพอมีสติอยู่บ้างจนไม่ลืมเรื่องสำคัญ

“ค่อยไปกินยาคุมเอาละกัน” เขาเองก็ลืมเหมือนกันตัวเองไม่ได้สวมใส่ถุงยางจนปล่อยน้ำรักเข้าในร่องเนื้อเต็มที่ ปกติเรื่องแบบนี้ไม่เคยพลาดมาก่อนแต่ดันมาพลาดกับแก้วลดาซะงั้น

“อืม” แก้วลดาตอบรับอย่างเข้าใจ ในเมื่อเขาว่าอย่างนั้นเธอก็ควรเชื่อฟังอย่างไรเขาก็เป็นเจ้านาย

“ลงไปจากตัวแก้วได้แล้วค่ะ” หน้าหวานหันไปทางอื่นพร้อมดันแผ่งอกแกร่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ แม้จะเสียใจที่สูญเสียสิ่งที่หวงแหนมากที่สุดในชีวิตให้กับเจ้านาย แต่ไม่มีเวลาร้องไห้ฟูมฟายเพราะอยากกลับบ้านเต็มทน ขืนช้าไม่วายถูกคนที่บ้านซักไซ้

“ฉันยังไม่อิ่มเลย ขออีกได้ไหม” เขาเริ่มจะติดใจหญิงสาวใต้ร่างแล้วสิ ไม่รอช้าจะประกบปากนุ่มอีกครั้งเพราะไม่อยากได้ยินคำปฏิเสธจากเธอ ก่อนเริ่มบทรักใหม่อีกครา