หลังจากความเงียบไม่กี่วินาที ยูจิหยิบซี่โครงใส่ในชามของหยวน เย่โดยไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรแล้วพูดว่า "แม่ ผมกับหยวน เย่เพิ่งแต่งงานกันได้สองปี ยังไม่อยากมีลูกหรอกครับ"
หยวน เย่ไม่ได้พูดอะไร ก้มหน้ากินอาหารด้วยริมฝีปากที่มีรอยยิ้มเยาะเย้ย—ไม่อยากมีลูกจริง ๆ หรือไม่อยากให้เธอเป็นคนมีลูกกันแน่?เว่ยมู่รู้ว่าตัวเองใจร้อนไปหน่อยแต่ยูจิเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัวเว่ย และหยวน
เย่ก็เป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัวเจียง ทั้งสองครอบครัวต่างก็หวังจะมีทายาท เธออยากจะพูดต่อ แต่เว่ยฟู่ส่งสายตาให้เธอ เธอจึงถอนหายใจ "พวกเธอยังใหม่ ๆ กันอยู่ อยากมีเวลาส่วนตัวด้วยกันสองคน แม่เข้าใจ แต่ยังไงก็ต้องรีบๆ หน่อยนะ"
หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว พวกเขาก็นั่งคุยกับเว่ยฟู่และเว่ยมู่จนถึงสิบโมงครึ่ง ก่อนจะออกจากบ้านเก่าของครอบครัวเว่ย
เว่ยมู่ตั้งใจจะให้พวกเขาค้างคืนที่บ้านเก่า แต่ทั้งสองคนปฏิเสธพร้อมกัน ยูจิบอกว่าพรุ่งนี้เช้าต้องประชุมสำคัญ เอกสารยังอยู่ที่คฤหาสน์เว่ย ถ้าต้องกลับมาพรุ่งนี้จะยุ่งยาก เว่ยมู่จึงยอมปล่อยไป
เมื่อขึ้นรถ หยวน เย่รู้สึกง่วงนิดหน่อย จึงหาวแล้วหลับตาลง รถเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมอุ่นที่ดังเบา ๆ
ขณะที่เธอใกล้จะหลับไป เธอได้ยินเสียงชายหนุ่มพูดเบา ๆ ว่า "คืนนี้โจว หยวนจะหายไปจากจินเฉิง"
หยวน เย่ตื่นเต็มตา เธอจ้องมองเขาด้วยความตกใจ
แสงไฟถนนที่อบอุ่นส่องบนใบหน้าด้านข้างของเขา ตั้งแต่จมูกที่ตรงไปจนถึงแนวกรามที่ชัดเจน เหมือนบอกเล่าเรื่องราวของผู้สร้างที่โปรดปรานเขามาก หนึ่งในเหตุผลที่หยวน เย่เลือกโจว หยวน ก็เพราะเขาหล่อ แต่ความหล่อนั้นยังไม่ถึงเสี้ยวหนึ่งของยูจิ
ชายคนนี้มีรูปลักษณ์ดี ชาติกำเนิดดี อุปนิสัยดี สุภาพและมีความสง่างาม มีบางสิ่งที่คนอื่นไม่มี ไม่ใช่ใครก็เปรียบได้
ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของเธอกับเว่ยมู่เป็นเพื่อนสนิทกันมาสิบกว่าปี และแม่ของเธอฝากฝังเธอกับเว่ยมู่ก่อนตาย เธอคงไม่มีโอกาสได้แต่งงานกับเขา
ยูจิหันกลับมามองหยวน เย่ ด้วยสายตาที่เย็นชา "คราวหน้าอย่าใช้วิธีโง่ ๆ แบบนี้มายั่วโมโหผม ผมไม่ได้ใจดีทุกครั้งหรอกนะ"
หยวน เย่ถูกเขาเตือน แต่กลับยิ้มขึ้นมา เธอกำลังคิดว่า ถึงแม้ยูจิจะไม่รักเธอ แต่เธอเอาเงินของเขาไปเลี้ยงผู้ชาย เขาก็ไม่ควรจะเฉยเมย ที่แท้เขารอให้เธอรู้ตัวนี่เอง
แต่เขาก็อดทนเก่งมาก ต้องรอถึงสามเดือนกว่าจะออกปาก อืม...ลืมไป พลเอกเว่ยมักจะอดทนเก่ง นี่แหละที่เป็นสไตล์ของเขา
เหมือนสัตว์ป่าที่ซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ รอให้เหยื่อผ่อนคลายแล้วจู่โจมอย่างแรงจนไม่พลาดเป้า เขาจะไม่เถียงกับเธอมากมาย แต่จะให้เธอเห็นกับตาว่าผู้ชายที่เธอเลือกเป็นอย่างไรแล้วให้เธอจัดการตัวเอง ไม่ให้มีปัญหาตามมา
"เธอคงเบื่อจริง ๆ ต้องหาทำอะไรบ้าง คำพูดของแม่ ไม่ใช่ว่าคิดไม่ได้" ยูจิพูดขึ้นมา หยวน เย่ยิ้มแต่ค้างไป "คำพูดของแม่? มีลูกเหรอ ?" เธอกับเขา? ลูก?
ยูจิหยุดนิ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่า "ถ้าเธออยากมีลูก ผมก็ให้เธอได้"
เขาไม่ได้บอกว่าลูกจะมาอย่างไร แต่หยวน เย่ได้ยินชัดเจน อารมณ์ที่เธอเก็บไว้ทั้งคืนก็พังลง เธอหัวเราะเยาะออกมา "เด็กที่ถนนชุนหยาง 14 เหรอ ?"
บ้านเก่าของตระกูลเว่ยกับคฤหาสน์เว่ยไม่ได้ไกลกันมาก ตอนนี้ก็ถึงแล้ว หยวน เย่สูดลมหายใจลึก ๆ แต่ยังไม่สามารถดับไฟที่ลุกขึ้นตั้งแต่สามเดือนก่อนได้ "พลเอกเว่ย
ถึงแม้ว่าเราจะแต่งงานกันเพราะสถานการณ์บังคับ ไม่ได้มีความรัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะช่วยเลี้ยงลูกคนอื่น ถ้าคุณอยากรับเด็กคนนั้นมาเลี้ยงก็ได้ แต่ต้องยอมรับการหย่า แล้วไม่ใช่แค่ลูกนะแม้แต่แม่ของเด็กคุณก็จะรับกลับมาก็ได้"
พูดจบเธอเปิดประตูลงจากรถ เดินตรงไปยังบ้านหลัก เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตู ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ เธอไม่ต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่ายูจิขับรถออกไปแล้ว
ทำไมถึงไม่ค้างคืนที่บ้านเก่า?
เพราะยูจิในสามเดือนนี้ ทุกคืนต้องไปที่ถนนชุนหยาง 14 เพื่ออยู่กับแม่ลูกคู่นั้น จะมาอยู่ห้องเดียวกับเธอได้อย่างไร!
