จุมพิตอสรพิษ: แค้นภรรยา

ในชาติแรกของฉัน ฉันคือลูกสาวบุญธรรมสุดที่รักของตระกูลสิริวัฒนไพศาล พี่ชายที่แสนดีพร้อมสรรพทั้งสามคนของฉันทุ่มเทความรักให้ฉันอย่างเต็มเปี่ยม และเจต รักแรกของฉัน ก็สัญญากับฉันว่าจะมอบโลกทั้งใบให้

แต่มันคือคำโกหกทั้งเพ

ตอนที่พวกเขาจุดไฟเผาคฤหาสน์ พวกเขายืนอยู่บนสนามหญ้าและมองฉันถูกเผาทั้งเป็น

ฉันได้ยินเสียงหัวเราะของพวกเขาดังลอดผ่านเปลวเพลิง

“ก็แค่เด็กกำพร้า” พวกเขาพูด “แกล้งทำเป็นรักมันมาตั้งหลายปีนี่โคตรเหนื่อยเลย”

คนเดียวที่วิ่งฝ่ากองไฟเข้ามาหาฉันคือคุณอากรินทร์ สิริวัฒนไพศาล... คุณอาผู้เย็นชาและห่างเหินที่ใครๆ ก็บอกว่าเกลียดฉัน

เขากอดฉันไว้ในอ้อมแขนขณะที่หลังคาพังถล่มลงมา พร้อมกระซิบว่า “อาอยู่ข้างๆ เรานะ” เขาตายเพื่อฉัน

โลกของฉันสร้างขึ้นจากความรักของพวกเขา มันคือคำโกหกที่สมบูรณ์แบบและน่าสยดสยอง

ตอนนี้ ฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง กลับมาอยู่ที่สำนักงานทนายความ หนึ่งสัปดาห์ก่อนเกิดเหตุไฟไหม้

พินัยกรรมระบุว่า เพื่อที่จะได้รับมรดกมูลค่าหลายหมื่นล้านบาท ฉันต้องแต่งงานกับหนึ่งในสามพี่ชายของฉัน... ฆาตกรของฉัน

ดังนั้น เมื่อทนายความถามถึงตัวเลือกของฉัน ฉันจึงยิ้ม

“ฉันเลือกคุณอากรินทร์ สิริวัฒนไพศาลค่ะ”

บทที่ 1

ว่ากันว่าเมื่อคุณตาย คุณจะเห็นภาพชีวิตทั้งชีวิตฉายวาบขึ้นมาต่อหน้าต่อตา

สำหรับฉัน มันคือเปลวไฟ

ความร้อน ควันไฟ เสียงโหยหวนของคฤหาสน์เก่าแก่ขณะที่มันถูกเปลวเพลิงกัดกินทั้งเป็น

และใบหน้าของพี่ชายบุญธรรมทั้งสามคนของฉัน เจต ภัทร และเอิร์ธ ที่กำลังยืนมองจากสนามหญ้า

พวกเขาไม่ได้พยายามจะช่วยฉัน

พวกเขากำลังรอให้ฉันมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

ฉันจำได้ทุกอย่าง ทุกรายละเอียด ขณะที่นั่งอยู่ในห้องทำงานที่เงียบเชียบและปลอดเชื้อของทนายความประจำตัวของคุณพ่อบุญธรรมผู้ล่วงลับ

“คุณบรูคลินครับ” ทนายเดชาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “พินัยกรรมฉบับนี้... ค่อนข้างเฉพาะเจาะจงมากครับ”

เขาขยับแว่นตา มองเอกสารบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีขนาดใหญ่ที่คั่นระหว่างเรา

“ในการที่จะได้รับสิทธิ์ในอาณาจักรสิริวัฒนไพศาล ทรัพย์สินทั้งหมดซึ่งมีมูลค่าหลายหมื่นล้านบาท คุณจะต้องแต่งงาน”

ฉันไม่ได้พูดอะไร ฉันรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

“และการแต่งงานนั้นต้องเป็นการแต่งงานกับสมาชิกในตระกูลสิริวัฒนไพศาล” เขาพูดต่อ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสารอย่างอ่อนโยนที่ฉันไม่สมควรได้รับอีกต่อไป

เขาคิดว่าฉันเป็นแค่เด็กสาวที่กำลังโศกเศร้าและสับสน เขาไม่รู้เลยว่าฉันคือวิญญาณอาฆาตที่ได้กลับมาเข้าร่างตัวเองอีกครั้งพร้อมโอกาสแก้แค้น

“คุณได้ลองคิดดูบ้างหรือยังครับ บรูคลิน ในพินัยกรรมระบุให้เป็นหนึ่งในพี่ชายทั้งสามคนของคุณ คุณเจต คุณภัทร หรือคุณเอิร์ธ”

พี่ชายของฉัน พี่ชายบุญธรรมที่หล่อเหลาและเอาใจใส่ของฉัน มันเป็นเรื่องตลกของครอบครัวที่ไม่มีใครหน้าตาเหมือนคุณพ่อเลยสักคน หรือแม้แต่เหมือนกันเอง ข้อเท็จจริงที่ทุกคนเลือกที่จะมองข้าม

คนที่ยิ้มให้ฉันขณะที่พวกเขาวางแผนฆาตกรรมฉัน

“คิดแล้วค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง

ทนายเดชายิ้มเล็กน้อยอย่างเข้าใจ

“ผมก็คิดว่าอย่างนั้น สื่อเองก็ตัดสินใจแทนคุณไปแล้ว คุณกับคุณเจตตัวติดกันมาตั้งแต่เด็ก ดูเหมือนจะเป็นบทสรุปที่สมเหตุสมผล และต้องขอบอกว่าโรแมนติกด้วย”

ฉันจำความโรแมนติกนั่นได้

ฉันจำจูบอันแผ่วเบาและคำโกหกที่นุ่มนวลของเขาได้ ฉันจำได้ว่าเคยตอบ “ตกลงค่ะ” ในชาติที่แล้ว โดยเชื่อว่าเขาคืออนาคตของฉัน

ฉันยังจำได้ด้วยว่าเขาจับมือผู้หญิงอีกคน มือของแก้ว ขณะที่บอกหล่อนว่าความตายของฉันจะทำให้พวกเขารวยเสียที

“ไม่ค่ะ” ฉันพูด คำพูดนั้นคมและเย็นเยียบในห้องที่เงียบสงัด

รอยยิ้มของทนายเดชาจางลง

“ไม่เหรอครับ”

“ฉันจะไม่แต่งงานกับคุณเจต”

เขา blinked ประหลาดใจ “อ่า งั้นบางทีอาจจะเป็นคุณภัทร เขาเป็นคนหนุ่มที่มั่นคง หรือคุณเอิร์ธ เขาก็... เอาใจใส่คุณดีมากเสมอมา”

เขาพยายามจะช่วย พยายามจะชี้นำเด็กหญิงกำพร้าผู้น่าสงสารไปสู่ทางเลือกที่ถูกต้อง

“ฉันจะไม่แต่งงานกับคุณภัทรหรือคุณเอิร์ธเหมือนกันค่ะ”

ความประหลาดใจบนใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นความสับสนอย่างแท้จริง เขาโน้มตัวมาข้างหน้า ลดเสียงลง

“บรูคลิน เราต้องทำความเข้าใจให้ตรงกันนะครับ พินัยกรรมนี้เป็นที่สิ้นสุด ถ้าคุณไม่เลือกคนใดคนหนึ่งในสามคนนี้ ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของสิริวัฒนไพศาลจะถูกขายทอดตลาดและนำไปบริจาคให้องค์กรการกุศลต่างๆ คุณจะถูกทิ้งให้ไม่เหลืออะไรเลย”

“ฉันเข้าใจเงื่อนไขดีค่ะ” ฉันพูดตัดบทเขาอย่างใจเย็น

ฉันมองตรงไปที่ดวงตาของเขา

“ฉันตัดสินใจแล้ว”

เขารอ ปากกาของเขาจ่ออยู่เหนือสมุดบันทึก

ฉันสูดหายใจเข้า นี่คือก้าวแรก การเคลื่อนไหวครั้งแรกในสงครามที่พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

“ฉันเลือกคุณอากรินทร์ สิริวัฒนไพศาล”

ปากกาของทนายเดชากระทบโต๊ะดังแกร๊ง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ความสงบนิ่งแบบมืออาชีพของเขาแตกสลายโดยสิ้นเชิง

“คุณอากรินทร์ สิริวัฒนไพศาล?” เขากระซิบราวกับว่าการเอ่ยชื่อนั้นเป็นอาชญากรรม “แต่... บรูคลิน เขาเป็น...”

“น้องชายต่างมารดาของคุณพ่อบุญธรรมของฉัน ฉันทราบค่ะ” ฉันพูดต่อให้จบ “คุณอาของฉัน ทั้งโดยการแต่งงานและการรับเลี้ยง”

ห้องเงียบไปชั่วขณะ เขาจ้องมองฉัน มองฉันอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก ไม่ใช่ในฐานะเด็กสาว แต่เป็นบางสิ่งที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้

“นั่นคือการตัดสินใจของฉันค่ะ” ฉันพูด สายตาไม่สั่นไหว น้ำเสียงของฉันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ค่อยๆ รวบรวมเอกสารของเขา เขาดูสั่นสะท้าน

“ผม... ผมจะแก้ไขเอกสารเพื่อสะท้อนถึงตัวเลือกของคุณ”

เขาลุกขึ้นยืน เตรียมจะจากไป

“คุณเดชาคะ” ฉันพูด หยุดเขาไว้ที่ประตู “การสนทนานี้ให้เป็นเรื่องระหว่างเราจนกว่าจะมีการประกาศอย่างเป็นทางการ”

เขาพยักหน้า ยังคงดูมึนงง “แน่นอนครับ”

เขาหยุดชั่วครู่ มือของเขาวางอยู่บนลูกบิดประตู

“บรูคลิน ถ้าผมจะขอพูดตรงๆ... ทำไมต้องเป็นเขาครับ คุณอากรินทร์เป็นคนเดียวที่คัดค้านการรับเลี้ยงคุณ เขาไม่เคยแสดงความอบอุ่นกับเธอเลยแม้แต่น้อย”

นิ้วของฉันบีบที่วางแขนของเก้าอี้แน่นขึ้น เย็นชา ใช่ เขาเย็นชา

ทุกคนมองว่าคุณกรินทร์เป็นคุณอาที่เคร่งขรึมและห่างเหิน แทบจะไม่ทนต่อการมีอยู่ของฉันในครอบครัว นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลและเป็นที่นับถือที่มองฉันด้วยสายตาไม่พอใจ

แต่ฉันรู้ความจริง

เพราะฉันคือผู้หญิงที่เคยมีชีวิตและตายไปแล้วครั้งหนึ่ง

ในชาติแรกของฉัน ฉันคือบรูคลิน เด็กสาวกำพร้าที่ถูกรับเลี้ยงโดยตระกูลสิริวัฒนไพศาล ได้รับความรักจากพี่ชายที่แสนดีทั้งสามคน

พวกเขาคือโลกทั้งใบของฉัน เจตคือรักแรกของฉัน คือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน

และมันคือคำโกหกทั้งเพ

คนเดียวที่เป็นของจริงคือคุณกรินทร์ ชายผู้เย็นชาและเงียบขรึมที่ไม่เคยยิ้มให้ฉัน ไม่เคยให้ของขวัญฉันแม้แต่ชิ้นเดียว

ชายผู้ซึ่งในท้ายที่สุด เป็นคนเดียวที่วิ่งฝ่ากองไฟเข้ามาหาฉัน

ฉันยังจำอ้อมแขนของเขาที่โอบรอบตัวฉัน ร่างกายของเขาที่กำบังฉันจากเศษซากที่ร่วงหล่นและลุกเป็นไฟได้

“อาจะพาเราออกไปเอง บรูคลิน” เขาพูดออกมาอย่างยากลำบาก เสียงแหบแห้งจากควันไฟ “อาสัญญา”

ฉันร้องไห้ในอ้อมแขนของเขา เป็นน้ำตาที่แท้จริงหยดแรกที่ฉันหลั่งออกมานับตั้งแต่ถูกหักหลัง

เขาไม่สามารถรักษาสัญญานั้นได้ หลังคาพังถล่มลงมา

แต่ขณะที่ฉันหายใจเฮือกสุดท้าย เขากอดฉันแน่น กระซิบว่า “ไม่เป็นไรนะ อาอยู่ข้างๆ เรา”

เขาตายพร้อมกับฉัน เพื่อฉัน

ในชาตินี้ ฉันจะไม่ยอมให้เขาต้องเจ็บปวด

ในชาตินี้ พวกมันทุกคนจะต้องชดใช้

ฉันกลับมาที่คฤหาสน์สิริวัฒนไพศาลในบ่ายวันนั้น ขณะที่ฉันเดินผ่านโถงทางเข้า โคมระย้าคริสตัลขนาดมหึมาเหนือหัวฉันก็กะพริบวูบวาบ และฉันได้ยินเสียงครืดคราดเบาๆ จากเพดาน แม่บ้านเคยพูดถึงเรื่องสายไฟที่เก่าแก่ ฉันเก็บความคิดนั้นไว้ในใจ พวกเขาทั้งสามคนอยู่ในห้องนั่งเล่น ทำท่าทางเหมือนพี่ชายที่ห่วงใยและเปี่ยมด้วยความรัก

“บรูคลิน กลับมาแล้วเหรอ” เจตพูด น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและเต็มไปด้วยความอบอุ่น เขาลุกขึ้นยืน ใบหน้าหล่อเหลาของเขาแสดงความกังวล “คุยกับคุณเดชาเป็นยังไงบ้าง”

“เขาอธิบายทุกอย่างหรือเปล่า” ภัทรถาม ตามประสาคนช่างคิด

เอิร์ธเพียงแค่ยิ้มอย่างอ่อนโยนตามสไตล์ศิลปินของเขา “ไม่ต้องกังวลนะ บรูค ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราก็อยู่ตรงนี้เพื่อเธอ”

คำโกหก ทั้งหมดนั่น

“เขาอธิบายเงื่อนไขแล้วค่ะ” ฉันพูด น้ำเสียงของฉันว่างเปล่าจากอารมณ์

“งั้น” เจตพูด ก้าวเข้ามาใกล้ “ตัดสินใจได้หรือยัง ไม่เป็นไรนะถ้าเธอต้องการเวลาเพิ่ม แต่เธอก็รู้ว่าฉันจะดูแลเธอเอง”

เขามั่นใจเหลือเกิน มั่นใจว่ารักแรกในวัยเด็กของเขา เด็กสาวที่เคยบูชาเขามานานหลายปี จะตกลงปลงใจกับเขาอย่างง่ายดาย

เหมือนครั้งที่แล้ว

“ฉันตัดสินใจแล้ว” ฉันพูด มองไปที่ใบหน้าที่คาดหวังของพวกเขา “พวกพี่ทุกคนจะรู้พร้อมกันในอีกหนึ่งสัปดาห์ ที่งานวันเกิดของฉัน”

ฉันหันหลังและเดินขึ้นบันได ทิ้งให้พวกเขาอยู่กับความมั่นใจและแผนการของพวกเขา

หนึ่งสัปดาห์

อีกหนึ่งสัปดาห์ที่ฉันจะเผาโลกของพวกมันให้วอดวาย