ปาริชาติ POV:
ฉันตื่นขึ้นมาในห้องพยาบาล ความรู้สึกแรกที่ฉันสัมผัสได้คือความว่างเปล่าในอก พุฒิกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ข้างเตียง ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สายตาของเราสบกันชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนีไปอย่างรวดเร็ว
"กินอะไรหน่อยไหม?" พุฒิถามขึ้น เขาถือช้อนที่มีอาหารอ่อนๆ จ่อมาที่ปากของฉัน
ฉันเบือนหน้าหนี ไม่ยอมกินอาหารที่เขาป้อน
พุฒิวางช้อนลงช้าๆ เขามองฉันกินอาหารจนหมดด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
"เป็นไงบ้าง?" เขาสบตาฉันอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย
ฉันไม่ตอบคำถามของเขา แต่กลับเอ่ยถามในสิ่งที่ฉันต้องการ "โทรศัพท์อยู่ไหนคะ"
พุฒิชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ แต่เขาก็สั่งให้ลูกน้องหยิบโทรศัพท์มาให้ฉัน
ทันทีที่โทรศัพท์อยู่ในมือ พุฒิก็เหลือบไปเห็นสายที่ไม่ได้รับหลายสายบนหน้าจอของฉัน
"ใครโทรมา?" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาอีกครั้ง
ฉันก้มหน้าลง สายตาของฉันจ้องมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ "เพื่อนค่ะ"
"เพื่อนคนไหน!" พุฒิกระชากเสียงดัง เขาเดินเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระชากคอเสื้อฉันอย่างแรง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ดวงตาของเขาคมกริบราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องจะขย้ำเหยื่อ "อย่าคิดว่าจะมาทำตัวเอาแต่ใจกับฉันอย่างที่เคยทำนะปาริชาติ!"
ฉันจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด"
"อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น! เธอคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าเธอมีแผนอะไร!" พุฒิตะคอกเสียงดัง
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาพอดี
พุฒิชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เขาปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเดินออกไปรับโทรศัพท์นอกห้อง
ทันทีที่พุฒิออกไป เสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ฉันรับสายอย่างรวดเร็ว
"ปาริ! เธอเป็นอะไรมากไหม! ฉันเป็นห่วงเธอแทบแย่!" เสียงของศิว เพื่อนสนิทของฉันดังขึ้นอย่างร้อนรน
"ฉันไม่เป็นไรหรอกศิว แค่ประสบอุบัติเหตุนิดหน่อย" ฉันพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด
"ฉันจะไปรับเธอเดี๋ยวนี้นะ!" ศิวเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว
"ยังไม่ต้องหรอกศิว ฉันอยากจะอยู่คนเดียวสักพัก" ฉันพยายามปฏิเสธ "เดี๋ยวฉันโทรหาอีกทีนะ"
ฉันวางสายลงในจังหวะเดียวกับที่พุฒิเดินกลับเข้ามาในห้อง
พุฒิเห็นรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของฉัน เขามองฉันด้วยความประหลาดใจ
ฉันจำไม่ได้ว่าฉันไม่ได้ยิ้มให้เขามานานแค่ไหนแล้ว
เขามีคำถามมากมายอยู่ในใจ แต่เขากลับเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมา เขาคิดว่าเขาไม่ควรจะเข้าใกล้ฉันอีกต่อไปแล้ว
เขาควรจะไปดูแลลลิตามากกว่า
พุฒิพยายามปลอบใจตัวเองว่าฉันคงคุยกับญาติสนิท
"ฉันต้องไปดูเรื่องที่บ้านหน่อย" พุฒิกล่าวขึ้น น้ำเสียงของเขาไม่มีความรู้สึกใดๆ "เดี๋ยวฉันจะกลับมาหาใหม่นะ"
แต่เขาก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย
ฉันเห็นข่าวของพุฒิกับลลิตาปรากฏตามสื่อต่างๆ มากมาย พวกเขาควงคู่กันออกงานสังคมบ่อยครั้ง พุฒิแนะนำลลิตากับทุกคนอย่างภาคภูมิใจ ราวกับว่าลลิตาคือภรรยาที่แท้จริงของเขา
ลลิตาแสดงบทบาทภรรยาของพุฒิได้อย่างแนบเนียน เธอทำทุกอย่างราวกับว่าพวกเขากำลังเล่นละครฉากใหญ่ที่ฉันเป็นเพียงตัวประกอบ
ในวันที่ฉันออกจากโรงพยาบาล พุฒิโพสต์รูปคู่กับลลิตาบนโซเชียลมีเดีย สเตตัสบรรยายความรักที่หวานชื่นของพวกเขา
ฉันกดเข้าไปดู ภาพของพวกเขากำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม หัวใจของฉันชาไปหมด
ฉันพิมพ์คอมเมนต์ใต้ภาพลงไปว่า "ขอให้มีความสุขนะ"
ทันทีที่ฉันโพสต์เสร็จ โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น เขายังคงโทรมาไม่หยุด แต่ฉันกลับไม่รับสายของเขาอีกแล้ว
ฉันเดินออกจากโรงพยาบาลเพียงลำพัง จัดการเอกสารทุกอย่างด้วยตัวเอง ฉันไม่ต้องการให้ใครมาอยู่ข้างๆ ฉันในตอนนี้
ในจังหวะที่ฉันกำลังเดินออกจากประตูโรงพยาบาล ฉันก็เห็นพุฒิกำลังประคองลลิตาออกมาจากอีกประตูหนึ่งของโรงพยาบาล
"คุณพุฒิเป็นสามีที่น่ารักจริงๆ นะคะ คอยดูแลคุณลลิตาไม่ห่างเลย" เสียงของพยาบาลดังขึ้น ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บแปลบในใจ
ฉันเหนื่อยเกินไปที่จะอธิบายเรื่องราวความจริงให้ใครฟัง ฉันพยายามจะเดินหนีออกไปเงียบๆ
"ปาริชาติ!" เสียงของพุฒิดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว "เธอมาทำอะไรที่นี่!"
เขามีคำถามอีกหลายอย่างที่เขาอยากจะถามฉัน แต่เขากลับเลือกที่จะไม่พูดมันออกมา
ฉันก้มหน้าลงอย่างเคย "ฉันมาเอาของค่ะ" น้ำเสียงของฉันราบเรียบ "ฉันขอโทษที่ทำให้คุณตกใจ"
"หยุด!" พุฒิตะคอกใส่ฉัน
ลลิตาที่ยืนอยู่ข้างๆ พุฒิ เธอจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยา
เธอเดินเข้ามาคล้องแขนพุฒิอย่างออดอ้อน "คุณพุฒิคะ ลลิว่าให้ปาริกลับไปเก็บของที่บ้านนะคะ"
"ใช่ค่ะ ฉันจะกลับไปเก็บของ" ฉันกล่าวขึ้น น้ำเสียงของฉันหนักแน่น
พุฒิมองฉันด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาไม่พูดอะไร แต่พยักหน้าเล็กน้อย
