ลลิตาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา แล้วเธอก็โทรไปหาเพื่อนของเธอในทันทีเพื่อที่จะถามว่าผู้ชายและผู้หญิงที่สารเลวคู่นั้นมันพากันไปอยู่ที่ไหนกันแน่
" ฮัลโหลตา นี่เธอตั้งสติได้แล้วอย่างงั้นเหรอ? ถึงได้โทรมาหาฉันได้เนี่ย " มิ้นพูดขึ้นมาอย่างติดตลกเพราะเธอทั้งส่งข้อความและโทรหาเพื่อนเธอตั้งนานแล้ว แต่ว่าเพื่อนของเธอก็ไม่ยอมรับสายของเธอสักทีจนมิ้นรู้สึกเป็นห่วงลลิตามากเพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับลลิตาหรือเปล่า
" อืม ฉันตั้งสติได้แล้วล่ะ เธอพอจะรู้หรือเปล่าว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนกันแน่ " ลลิตาคิดว่าตัวเองเหนื่อยกับพี่กันมามากพอแล้วเธออยากจะหยุดความสัมพันธ์และตัดพี่กันออกจากชีวิตของเธอสักที แล้วเธอจะได้เริ่มต้นใหม่กับชีวิตใหม่ๆของเธอเอง ลลิตาจะได้ไม่ต้องมาระแวงไม่ต้องมาเหนื่อยและไม่ต้องมาทุกข์ใจกับเรื่องแบบนี้อีกต่อไป
" ฉันรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน เอาแบบนี้ก็แล้วกันเดี๋ยวฉันไปรับเธอเองดีกว่าเพราะฉันไม่อยากที่จะให้เธอขับรถไปเอง ตกลงมั้ยตา " มิ้นไม่อยากที่จะให้เพื่อนของตัวเองขับรถไปเองในตอนนี้ เพราะตอนนี้ลลิตาคงจะรู้สึกเสียใจกับการกระทำของแฟนตัวเองมาก
" ได้สิ เธอมารับฉันหน่อยนะมิ้น " ลลิตาขอให้เพื่อนมารับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเพราะเธอนั้นไม่สามารถที่จะกั้นความเศร้านี้ไว้ในใจของตัวเองได้จริงๆ
" อืม เธอรอฉันก่อนนะแค่ 5 นาทีเท่านั้นฉันจะไปหาเธอ " มิ้นว่าพร้อมกับวางสายไปในทันที
ลลิตามองไปรอบๆห้องก็เห็นแต่เงาของเธอกับพี่กันที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันทุกที่ในห้องแห่งนี้เธอคิดถึงช่วงเวลานั้นจริงๆ ลลิตามองแหวนหมั้นในนิ้วของตัวเองที่พี่กันเคยสวมให้เธอ แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เพราะอย่างน้อยในวันที่เธอทุกข์ทรมานและเศร้าใจมันก็ยังมีความสุขแฝงอยู่ แล้วตอนนี้เธอก็ไม่อยากที่จะมีความทุกข์อีกต่อไปแล้ว เธออยากจะทำให้ชีวิตของตัวเองมีแต่ความสุขและเดินหน้าก้าวต่อไปก็เท่านั้น
ลลิตารู้ว่าชีวิตของเธอมันหยุดนิ่งกับที่ตั้งแต่ปีที่ 2 ที่เธอคบกันกับพี่กันแล้ว และหลังๆที่ผ่านมานี้มันเป็นเพราะความรักที่เธอมีให้พี่กัน ที่เป็นแรงขับเคลื่อนให้เธอใช้ชีวิตมาต่อได้จนถึงทุกวันนี้ เธอก็ได้แต่บอกกับตัวเองว่าไม่เป็นไรไม่เป็นไรมาตลอด แต่ในเมื่อความสุขที่เธอเคยมีอันน้อยนิดมันหายไปแล้ว เธอก็คงจะต้องปล่อยมือจากพี่กันสักที
ลลิตาหยิบกระเป๋าและใส่รองเท้าแล้วลงไปรอเพื่อนของเธอที่หน้าคอนโด ระหว่างที่เธอยืนอยู่หน้าคอนโดเธอก็เห็นคนเดินผ่านไปผ่านมาเธอก็ได้แต่คิดว่าชีวิตของเธอคงไม่ได้มีความทุกข์แค่คนเดียวหรอกคนอื่นก็อาจจะมีความทุกข์เหมือนกันแต่มันก็อาจจะเป็นเหตุการณ์ที่แตกต่างกันออกไป
" ตาขึ้นรถ " มิ้นลดกระจกรถลงแล้วก็เรียกเพื่อนของเธอขึ้นรถ เมื่อเห็นว่าเพื่อนของเธอกำลังยืนเหม่อลอยเล็กน้อยเพราะมีเรื่องที่ให้คิดมากอยู่ในใจ
ลลิตายิ้มให้เพื่อนของตัวเองด้วยรอยยิ้มอ่อน แต่ว่าเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
" หิวไหม ถ้าเธอหิวข้าวฉันจะพาเธอไปกินข้าวก่อน " มิ้นยังคงหาเรื่องคุยกับลลิตาเหมือนปกติเพราะเธอไม่อยากที่จะเห็นเพื่อนของเธอที่มีดวงตาเศร้าแบบนี้อีก
" ฉันไม่หิวหรอก พวกเราไปทำธุระกันก่อนเถอะ " ถ้าเรื่องนี้ลลิตายังจัดการไม่เสร็จเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะไปหิวข้าวอะไรทั้งนั้นแหละ เพราะว่าเธอไม่สามารถที่จะกินข้าวได้ลงจริงๆ แม้แต่นอนหลับเธอก็คงจะนอนไม่หลับ
" ได้ๆ ถ้าอย่างนั้นพวกเราพากันไปทำธุระกันก่อนแล้วพวกเราจะไปกินข้าวด้วยกัน " มิ้นเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนของตัวเองดีเพราะเธอนั้นก็เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนแล้ว ผู้ชายที่รักและซื่อสัตย์ต่อคนรักคนเดียวอาจจะมีอยู่จริงๆแต่พวกเธอทั้งสองคนอาจจะหาไม่เจอก็ได้ มันไม่ใช่แค่พวกเธอแค่ 2 คนหรอกแม้แต่เพื่อนทั้งกลุ่มของเธอก็มีเหตุการณ์เดียวกันทั้งหมด และมิ้นก็ไม่เคยเข้าใจมาตลอดว่าทำไมผู้ชายถึงมักมากและหยุดไม่ได้สักที
มิ้นพาลลิตาขับรถมาที่คอนโดแห่งหนึ่งที่ดูหรูหราอย่างมาก แต่ในเมื่อมิ้นรู้ว่าลลิตาจะมาจัดการกับพี่กันที่นี่เธอก็ได้ติดต่อเพื่อนของเธอทุกคนไว้แล้ว เพราะเพื่อนของเธอก็มีคอนโดที่นี่เหมือนกันทำให้พวกเธอสามารถที่จะเข้าออกที่นี่ได้อย่างสะดวกมากขึ้น
มิ้นจอดรถที่ช่องจอดรถใต้คอนโดและดับเครื่องไป แต่ว่าลลิตาก็ยังคงนั่งทำใจอยู่สักพักนึงถึงได้เปิดประตูรถและลงมาจากรถได้
" ที่นี่เองหรอกเหรอที่เป็นรังรักของพวกเขา " ลลิตาพูดออกมาเหมือนกับจะเยาะเย้ยตัวเองอยู่ในใจ เพราะเธอกำลังรู้สึกสมเพชตัวเองอย่างมาก
" ใช่ ที่นี่แหละที่เพื่อนของพวกเราเจอพี่กันกับส้ม " มิ้นมองไปที่หน้าคอนโดแห่งนี้แล้วก็อดที่จะรู้สึกแปลกๆในใจไม่ได้ เพราะว่าคอนโดที่มิ้นเห็นอยู่นี้มันเหมือนกับคอนโดของลลิตาไม่มีผิด มิ้นคิดว่าที่นี่คงจะต้องเป็นคอนโดในโครงการของบริษัทพี่กันอย่างแน่นอน แล้วเธอคิดว่าห้องที่พี่กันพักอยู่ก็จะต้องเป็นห้องหมายเลขเดียวกันกับห้องของลลิตาแน่ สงสัยแผนที่เธอเตรียมการไว้กับเพื่อนในกลุ่มของเธอมันก็คงจะไม่ได้ใช้แล้วล่ะ
" หรูหราดีหนิ เข้าไปกันเถอะ " ลลิตาพูดแล้วก็เดินเข้าไปในคอนโดทันที ช่างน่าสะอิดสะเอียนจริงๆแม้แต่คอนโดก็ยังเลือกแบบเดียวกันกับเธอ แล้วก็ไม่ต้องให้ลลิตาคาดเดาเลยสักนิดเพราะเธอก็คิดว่าจะต้องเป็นห้องหมายเลขเดียวกันอย่างแน่นอน
ลลิตากดรหัสผ่านคอนโดอย่างคล่องแคล่วเหมือนกับว่าคอนโดแห่งนี้เป็นของเธอเอง ช่างเป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจจริงๆแม้แต่รังรักของตัวเองก็ยังทำให้เป็นเหมือนคอนโดของเธอ แล้วแบบนี้จะไม่ทำให้ลลิตารู้สึกโมโหมากได้ยังไงกันล่ะ
