“หลายศตวรรษที่ผ่านมา ภูมิปัญญาทางการเกษตรดั่งเดิม ไม่ว่าจะเพาะเมล็ด ทาบกิ่ง ปักชำ เราทำเพื่อตอบโจทย์สำคัญคือสนองความต้องการด้านการบริโภค เราดำรงสายพันธุ์ที่ให้ผลผลิตดี ขยายพันธุ์ที่ต้านทานโรคภัย เราเรียนรู้และต่อยอดการพัฒนามาตลอด จนวันนี้เราสามารถเพาะเนื้อเยื่อเพื่อเพิ่มผลผลิตตอบสนองปริมาณความต้องการของผู้บริโภคได้อย่างไม่มีขีดจำกัด และเราไปไกลกว่านั้น เราคัดสรรและพัฒนาสายพันธุ์เพื่อตอบโจทย์ความต้องการได้ในทุกเงื่อนไข ไม่ว่าปริมาณผลผลิต สีสัน รสชาติ ภูมิต้านทานโรค สภาวะแวดล้อมของแหล่งเพาะปลูก วันนี้เราสามารถนำพืชจากถิ่นกำเนิดเขตหนาวมาปลูกในโซนทะเลทรายได้ไม่ยาก ยิ่งกว่าสายพันธุ์พืชด้วยวิทยาการการถอดรหัสพันธุ์กรรม เราสามารถเก็บรักษา DNA ของสัตว์ แล้วนำมาเลียนแบบโครงสร้าง เพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อชีวนะตามต้นฉบับเดิม หรือตามที่เข้าใจกันโดยทั่วกัน...โคลนนิ่ง การเพาะเลี้ยงสิ่งมีชีวิตที่เป็นอาหารของเรา ตัดต่อพันธุ์กรรมปรับแต่งรูปแบบให้เป็นที่ยอมรับได้ภายใต้กรอบปฏิบัติที่สังคมมีมติร่วมกัน เราจึงผ่านวิกฤติด้านอาหารมาได้ ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าการโคลนนิ่งสัตว์เลี้ยงที่นำมาเป็นอาหารของมนุษย์ เป็นที่ถกเถียง คัดค้าน และมีกลุ่มต่อต้านมากมายออกมารณรงค์ จนมติทางจริยธรรมลงความเห็นว่า...ผิด ว่ามนุษย์ทำตัวเป็นเพราะเจ้า เราเคยลังเลที่จะตัดสินใจข้ามเส้นบาง ๆ นี้...จริยธรรม”
ศาสตราจารย์ แพท หรือหมอแพท หัวหน้าทีมนักวิจัยโครงการอะไหล่มนุษย์ พรีเซ็นอย่างหนักแน่น ชัดเจน และเปี่ยมพลัง ดึงทุกสายตาในฮอลล์ห้องประชุมขนาดใหญ่ ทุกคนโฟกัสมาที่เธอ
“จริยธรรม คือนามธรรมคติ ที่อาจนำไปสู่วิกฤติด้านอาหาร และด้านอื่น ๆ วิกฤติโรคระบาด สาธารณสุข สังคม กระทั่งสงคราม บทเรียนจากวิกฤติวันวานถูกบันทึกเป็นประวัติศาสตร์อันแสนเจ็บปวดของมนุษยชาติในวันนี้ และมันจะย้อนมาย้ำเกิดขึ้นอีกแน่ หากเรายังลังเลที่จะคิดหรือตัดสินใจป้องกันปัญหา ก่อนจะพร้อมรับบทเรียนเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึง วันนี้ จากภูมิปัญญาดั่งเดิม เราวิวัฒนาและต่อยอดจนค้นพบ จนสามารถจัดเรียงโครโมโซมที่เป็นรหัสเฉพาะของแต่ละบุคคล นำมาคัดสรรยีนที่มีคุณลักษณะเด่นและลดทุกข้อจำกัดเรื่องความเสื่อม โรคภัย ลบข้อด้อยและเสริมสร้างภูมิต้านทาน นำยีนเด่นมาต่อยอดศักยภาพและสร้างเสริมคุณลักษณะที่เป็นกลาง ให้เข้ากันได้กับทุกเผ่าวงษ์ เป็นกลางกับมนุษย์ทุกชาติพันธ์ คอเคเชี่ยน มองโกลอยด์ นิโกรลอยด์ ยีนถอดรหัสพันธุ์กรรมได้ชุดโครโมโซมที่คัดสรรแล้วมาเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ นำเนื้อเยื่อป้อนเข้าเครื่องพิมพ์เซลชีวนะ 3D เราสามารถสร้างอวัยวะเทียมเสมือนจริงมาใช้ในโครงการอะไหล่มนุษย์ ด้วยเซลโครโมโซนของมนุษย์เอง อันเป็นวัตถุประสงค์หลักในโครงการนี้...Project N" ดอกเตอร์แพท
เสียงปรบมือ สนั่นห้องประชุม
ดร.แพทยิ้มรับ ก้าวลงจากโพเดี่ยมมาคำนับที่ประชุมจากบนเวที ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้เลขาวรุฒ ออกมาแสดงตัวด้วยกันกับเธอ
เลขาวรุฒ ลุกจากสเตชันคอนโทรลที่คอยลำดับวีดีโอพรีเซนเทชั่นแสดงภาพชุดข้อมูลตัวเลขและสถิติต่าง ๆ ประกอบการนำเสนอของหมอแพทอย่างลื่นไหล เข้าใจง่าย แต่...ท่าทีเลขาวรุฒยังลังเล จึงแค่ลุกขึ้นยืนแสดงตัวรับเครดิตในฐานะผู้ช่วยหมอแพท
แต่หมอแพทฝายมือเรียกพร้อมมองจริงจังมาที่เขา วรุฒจึงต้องก้าวออกไปยืนข้าง ๆ หมอแพท กลางเวที
หมอแพทจับมือวรุฒยกชูขึ้นด้วยกัน ตอบรับเสียงปรบมือแสดงความชื่นชมต่อโครงการที่นำเสนอ เสียงปรบมือที่ยังดังกึกก้องและลากยาว
“ยินดีด้วยนะ แพท เป็นการพรีเซนที่ยอดเยี่ยม โครงการนี้ไปได้สวยแน่ ฟ้องจากการตอบรับของที่ประชุมผู้เชี่ยวชาญ ผมว่าบอร์ดบริหารน่าจะอนุมัติโครงการนี้ในเร็ว ๆ นี้” ผอ. ธงชัย เป็นคนแรกที่เข้ามากล่าวแสดงความยินดี หลังจากหมอแพทลงจากเวที
ผอ. ธงชัยหันตามองบรรยากาศในที่ประชุม ที่บรรดาผู้เชี่ยวชาญในวงการต่างพากันตื่นเต้นและให้ตอบรับกับโครงการนี้ พวกเขาจับกลุ่มกันพูดคุยถึงโปรเจกต์ที่มีส่วนร่วมรับรู้แล้ว และแน่นอนว่ากว่าสี่สิบเปอร์เซ็นต์ของคนในหอประชุมสองร้อยที่นั่งแห่งนี้ เป็นเครือข่ายของบอร์ดนักลงทุนเจ้าหลักในวงการ
“ยินดีด้วยครับ...” ผอ. ธงชัยหันไปจับมือแสดงความยินดีกับเลขาวรุฒ ผู้ช่วยหมอแพท เนื่องจากเห็นว่าแพทให้ความสำคัญกับผู้ช่วยคนนี้มาก ถึงขนาดเรียกออกมารับเครดิตด้วยกันกลางเวที
“...วรุฒค่ะ มือขวาแพทเอง ก็ได้น้องเขาช่วยจัดเตรียมข้อมูลและออกแบบการพรีเซน งานจึงออกมาไหลเลื่อนอย่างที่เห็น” หมอแพท แตะหลังไหล่เลขาวรุฒ ด้วยท่าที่ยิ่งกว่าการแนะนำตัว ราวว่าส่งเสริมผลักดันให้วรุฒเป็นที่รู้จักในสังคมนักวิชาการด้านการแพทย์และเทคโนชีวนะ
“...เยี่ยมมากครับ คุณวรุฒ คนหนุ่มน้อยคนนักที่จะมีโอกาสขึ้นเวทีนี้ ยิ่งศาสตราจารย์ ดร.แพท รับรองด้วยแล้ว อนาคตไกลแน่ครับ” ผอ. ธงชัย หันมองพิจารณาในตัววรุฒ จริงจัง
นับเป็นคนหนุ่มวัยน่าจะประมาณยี่สิบห้าบวกลบ แต่ถ้าสามารถทำงานกับคนเพอร์เฟคชันนิสอย่างแพทได้ ก็คงไม่ธรรมดาจริง ๆ แถมรูปร่างหน้าตาก็ไม่ธรรมดาด้วย เท่ากับว่าได้ภาพลักษณ์เป็นแรงผลักดันอีกต่างหาก ทำให้ ผอ. ธงชัย มองอมยิ้มกับสีหน้าแววตาของหมอแพท ที่ดูจะชื่นชมและภูมิใจในตัวผู้ช่วยคนนี้เป็นพิเศษ รึว่า...
...ก็วัยห่างกันไม่ถึงยี่สิบปี เดี๋ยวนี้นับเป็นเรื่องธรรมดา ผอ.ธงชัย ซ่อนรอยยิ้มแอบคิดลึก
“...ผู้ช่วยค่ะ เป็นผู้ช่วยที่น่าทึ่ง” แต่ดูหมอแพทจะคะเนแววตาของ ผอ. ธงชัยออก จึงตอบคำที่ยังไม่ถามออกมา ดักทางการมโนไปเองของ ผอ.ธงชัย
“ออ...ครับ น่าทึ่งอย่างเห็นได้ชัด” ผอ.ธงชัย ตอบรับสัญญาณที่ส่งมา เป็นที่เข้าใจกัน
“แล้วก็ฝากความคิดถึงถึงน้องมุกด้วยนะคะ หากโครงการนี้อนุมัติเมื่อไร น้องมุกถอนรายชื่อจากคิวได้เลยค่ะ” หมอแพท ฝากทักทายลูกสาวตัวน้อยของ ผอ.ธงชัย
“ครับ...แต่ที่จริงยัยมุกน่าจะได้คิวเปลี่ยนถ่ายหัวใจไม่เกินกลางปีหน้านี้แล้ว โชคดีที่สัดส่วนของผู้บริจาคเพิ่มมากขึ้น” ผอ.ธงชัย ตอบรับความหวังดี
“ต่อไปก็ไม่ต้องง้อโชคแล้วค่ะ ไม่ต้องรอนานขนาดนั้นด้วย...พี่ธงชัย” หมอแพท ยิ้มกรุ่มกริ่ม ก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสหลังมือของผอ.ธงชัย อย่างเข้าใจในหัวอกคนเป็นพ่อ ยิ่งกว่านั้น ผอ.ธงชัยในวันนี้ เคยเป็นรุ่นพี่สมัยเรียนปริญญาโทด้วยกัน และความทรงจำหวาน ๆ ในวันวานก็ยัง...ชัดเจน
“...หมายความว่า” ผอ.ธงชัย เห็นสัญญาณจากนัยน์ตาแพทอีกครั้ง ก่อนจะโน้มตัวเบี่ยงหน้ากระซิบถามข้างหูเธอ
“คุณทดลองในคนแล้วเหรอ” ผอ.ธงชัย แม้รู้ว่าเป็นคำถามเสียมารยาทในวงการ แต่ด้วยความที่เคยคุ้นเคยมีความหลังกันมาก่อน ยิ่งกว่านั้น เขารู้จักสไตล์การทำงานของแพทดี และความทะเยอทะยานในตัวตนของแพท จึงยิงคำถามตรง ๆ ก่อนจะถอนตัวกลับมายืนแสดงความยินดีในระยะปกติ
ท่าทีที่ตื่นเต้นแกมยินดีของ ผอ.ธงชัย ทำเอาแพทอมยิ้มปิดไม่มิด แม้จะขัดเขินที่เขาวางตัวสนิทสนมกับเธอต่อหน้าสาธารณะในที่ประชุม ที่ทุกคนกำลังรุมมองมาที่เธอ แต่...เธอ
แพท เป็นฝ่ายโน้มตัวเข้าหาผอ.ธงชัยบ้าง เลียนแบบท่าทางที่เขาแสดงออกกับเธอ...กระซิบข้างหู ใกล้ๆ
“...มัน ได้ผลค่ะ” หมอแพท รับรู้ถึงกลิ่นกายคนคุ้นเคยอีกครั้ง พาให้รำลึกถึงวันวานอีกครา
“...อยากกอดคุณจัง” ผอ.ธงชัย กล่าวด้วยความดีใจที่ลูกสาวของเขาจะได้สิทธิ์เปลี่ยนถ่ายอวัยวะโดยไม่ต้องรอคิวอีกนาน ก็ถ้าคนเพอร์เฟคชันนิสอย่างแพทยืนยัน และเธอดูจะภูมิใจกับโครงการนี้ขนาดนี้แล้วละก่อ
“...คืนนี้ แพทมีปาร์ตี้เล็ก ๆ ฉลองความสำเร็จให้กับตัวเอง แล้วคงค้างที่แล็ปเลย” หมอแพท ส่งสัญญาณ อีกครั้ง
“...ครับ” ผอ.ธงชัย ยิ้มรับรู้ กรุ่มกริ่ม
นั่น...เป็นการยืนยันมั่นเหมาะว่า เลขาวรุฒ คนหนุ่มหน้าตาดีอนาคตไกลที่คอยข้างกาย ดร.แพท ไม่ห่างกายราวเลขาผู้รู้ใจ ไม่ก็องครักษ์ประจำตัว เพราะวรุฒยังคงยืนเงียบอยู่ตรงนั้น ไม่ห่างเกินได้ยินเสียงกระซิบรู้กัน แม้ผอ.ธงชัยจะสงวนคำพูดแค่คนคุ้นเคย แต่เสียงกระซิบและท่าที่เขาและหมอแพทมีต่อกัน ต่อหน้าวรุฒ...ไม่ต้องตีความแล้ว
กระทั่งบรรดาผู้เชี่ยวชาญท่านอื่น ๆ ทยอยกันเข้ามาห้อมล้อมพวกเขา รอร่วมแสดงความยินดีและทักทาย หรืออาจมีคำถามนอกรอบตามธรรมเนียม
ผอ.ธงชัย ถอยฉากออกมา หลีกทางให้แพทได้เชิดชายในวงการนี้ต่อไป เขาขยับเข้าไปยืนข้าง ๆ เลขาวรุฒที่ดูจะรู้หน้าที่ดีเช่นกัน หลีกทางให้หมอแพทรับมือกับผู้เชี่ยวชาญท่านอื่น ๆ ที่ดูจะห่างอาวุโสกับเธอมากอยู่
ผอ.ธงชัย เข้าไปตบหลังไหล่เลขาวรุฒเบา ๆ ยิ้มทักทายอย่างคนกันเอง เพราะเราคงได้เจอกันอีกแน่...คืนนี้ เพราะด้วยวิสัยนักวิจัยที่หมกมุ่นงาน แล็ปก็ไม่ต่างจากบ้านหลังที่สอง ยิ่งคืนนี้มีงานฉลองเล็ก ๆ เป็นส่วนตัวด้วยแล้ว
“...” เลขาวรุฒ ยิ้มตอบรับสัมผัสทักทาย ขยับตัวหลีกทางให้ผอ.ธงชัย รับรู้ทุกความเป็นไปเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“...ขอบคุณมาก” ผอ.ธงชัย หันไปบอกเลขาวรุฒอีกครั้ง ขอบคุณในน้ำใจที่วรุฒมีให้ ที่วางตัวสงบนิ่งทั้งที่รับรู้ความเป็นไปนี้
“...” เลขาวรุฒ พยักหน้ารับ นิ่ง ๆ
ออ...น่าจะเพราะอย่างนี้นี่เอง นิ่ง ๆ วางตัวไม่ขวางตาใคร แถมให้ทาง และยังร่วมงานกับคนอย่างแพทได้ ทักษะต้องไม่ธรรมดาแน่ รูปร่างและบุคลิกก็ดูดี ส่งเสริมภาพลักษณ์ยิ่งขึ้นไปอีก แถมยังอยู่เป็น สงบปากคำเป็น สมเป็นมือขวาของแพทจริง ๆ แพทหาเลขาแบบนี้มาจากไหนกัน
“อยากให้เลขาผมเป็นเหมือนคุณจัง” ผอ.ธงชัยกล่าวลอย ๆ
“...” เลขาวรุฒ ยิ้มรับ เรียบ ๆ
